De wraak van de muis

Omdat het leven gewoon doorgaat, gewonde poten of niet hebben we vanmorgen besloten dat Herman compleet met mitella een klein rondje met Casper zou doen en ik compleet met ziekenhuisschoen een klein rondje Carlie.
Een klein rondje is 20 minuten tot een half uur.
De heren vertrokken eerst vanmorgen, ik dronk mijn koffie op en ging toen naast een huppelende Carlie al strompelend ook de deur uit.

Het zal jullie niet verwonderen, snel gaan we niet.Ik vond het dan ook vreemd dat de mannen nog niet thuis waren toen wij weer binnenkwamen.

Ik heb Carlie thuisgelaten en ben de straat weer opgegaan.
Eerst naar links, toen naar rechts. Ik stond op de laan om de hoek vertwijfeld op een kruising toen er boven me een raam openging. Het hoofd van mevrouw Muis kwam tevoorschijn.

Muis is een zwaar irritante chihuahua en geen vriend van Casper. Er is tussen de heren al een jarenlange vete gaande. De kleine hondjes blaffen, grauwen en irriteren. Bazen van kleine hondjes doen vaak niet aan opvoeding. Ze tillen hun schatjes gewoon op. Een aantal jaar geleden is het eens gekomen tot een confrontatie tussen Muis en Casper. Casper wilde alleen maar even laten merken dat hij toch echt superieur aan Muis was. Dit conflict heeft niets opgelost, dus wij mijden elkaar, de familie Muis en wij. Wij vinden Muis een klein, irritant ettertje en de familie Muis vindt Casper een groot en gevaarlijk monster, dus er is geen contact.

Tot vanmorgen, toen ik met mijn pijnlijke poot en volledig in paniek onder het slaapkamerraam van de muisjes stond, het raam openging en mevrouw Muis mij aansprak

"Jullie hond ging die kant op met een jongetje, maar zonder je man".

Toen sloeg de paniek pas echt toe. Ik greep naar mijn keel en dacht de wonderlijke gedachte:

"Mevrouw Muis der haar zit beter dan eerst".

Een rare gedachte inderdaad, volkomen niet interessant en al helemaal niet relevant.

Ik hinkelde de kant op die mevrouw Muis had aangewezen en vond noch Herman noch Casper.
Maar weer naar huis en bedenken wie ik zo vroeg om hulp kon vragen. Jan, mijn ex, was geen optie want Jan mijn ex moet donderdagochtend biljarten en zelfs als de wereld ten ondergaat, als de derde wereldoorlog uitbreekt of als alle dijken tegelijk doorbreken, zal Jan zijn oorspronkelijke plan niet wijzigen. Eventuele rampen dienen zich niet op maandag-of donderdagochtend te voltrekken, want dat zijn de biljartochtenden.

Dus ik heb mijn allerbeste vriend Ronald gebeld, Ronald komt. Als ik hulp nodig hebt komt Ronald en als Ronald hulp nodig heeft kom ik. Daarbij doet Ronald niet aan biljarten.

Ik heb weer even de straat afgespeurd en heb vervolgens de politie gebeld.

Ik weet het, volslagen paniekvoetbal. Als mevrouw Muis niet met haar mededeling gekomen was had ik nog even gewacht, denk ik.

Nu was ik weer slachtoffer van mijn eigen levendige fantasie. Ik zag Herman bloedend en bewusteloos in de goot liggen terwijl Casper ontvoerd was door een bende die honden steelt als oefenmateriaal voor hondengevechten (dat gebeurt echt).

Ik heb de beschrijving van mijn mannen doorgegeven aan de meldkamer en ben weer naar buiten gegaan om te kijken en op Ronald te wachten.

Eenmaal buiten hoorde ik twee bekende stemmen. De ene was van Linda de buurvrouw en de andere, wat denken jullie?

Juist dat was Herman. Mijn man stond gezellig met de buurvrouw te keuvelen en Casper stond er kwispelend naast. Ze hadden wat verder gelopen dan ze van plan waren.

Ik heb de politie gebeld om te zeggen dat ze weer iets nuttigs konden gaan doen en dat ze niet meer hoefden rond te rijden om uit te kijken naar een man met een mitella, al dan niet in gezelschap van een zwarte labrador. En niet meer naar een zwarte labrador, al dan niet in gezelschap van een man met mitella.

Ik heb Herman verzocht mij even te verwittigen van onverwacht langere wandelingen zolang de hand niet genezen is en ik vraag mij af:

Was dit de ultieme wraak van de muis? Dan kan ze tevreden zijn, opzet geslaagd.

IJzerwaren

Afgelopen vrijdag is de plaat

uit mijn voet gehaald. Ondanks de operatiepijn was het een enorme opluchting.


Ik was om een uur of vijf weer thuis, poot omhoog, prima humeur, wit wijntje en een bak nasi in het vooruitzicht.
Na de nasi ging Herman eerst een rondje Cas, door mijn noodgedwongen rust  moet hij ook met de dame de sanitaire rondes doen.

Mijn voet en ik hadden ons net geïnstalleerd voor de cliffhanger van GTST, met het heerlijke gevoel dat voettechnisch gezien mijn GT gingen komen.

Herman ging de deur uit met Cas en was per kerende post weer terug. Iets vergeten, dacht ik. Vermoedelijk beloningsbrokjes want veel meer nemen we niet mee op een rondje piesen/poepen.

Herman stond met een verwilderde blik en een bloedende hand in de kamer.
Wij hebben een poort waarmee de tuin afgesloten is, dan kunnen we de humpies met een gerust gevoel buiten laten. De poort sluit met een ijzeren klink.
Toen Herman met Casper door de poort wilde, zag Cas een kat. Cas vindt katten in een straal van 500 meter van zijn huis een grove schending van zijn privacy en hij dacht dat de betreffende felix meteen even duidelijk te maken. Katten zijn snel, dus Cas moest ook even vaart maken. Gedurende dit proces bleef Herman, die met Cas verbonden was door de riem, met zijn hand hangen achter het stuk ijzer van de poort.

De buren en wij kunnen altijd op elkaar rekenen in geval van calamiteiten dus ik probeerde Linda te bellen. In gesprek. Ik ben dus op mijn elegante ziekenhuisslipper links en oude schoen rechts over het pad gerend, maar de buren.
Linda reageerde snel en ze vertrokken richting ziekenhuis, Herman met een zachtblauwe handdoek om zijn hand.

Ik heb al strompelend een emmertje sop gemaakt en bedacht voor de zoveelste keer wat goed het is dat onze vloer hondbestendig is. Ik bedoel maar, een hoogpolig beige carpetje was dramatisch geweest.

Ik wist niet hoelang Herman weg zou blijven en ik bedacht dat ik dan toch maar de honden moest gaan uitlaten. Ik vond een miss Etam tas (nog eentje van plastic) en een vershoudclip. Prima om een net geopereerde, in dik verband gewikkelde voet mee in te pakken. De zachte motregen maakte plaats voor een stortbui en ik betwijfelde of miss Etam dat aan zou kunnen. Dus iets anders verzinnen.

Normaal bel ik in dit soort noodgevallen mijn dierbare vriendinnetje Yolande, zij is zo ongeveer de enige waaraan ik mijn kostbare levende have toevertrouw.

Maar Yoland is ziek, erg ziek. Zij heeft net haar 7e chemo achter de rug. Ze vecht als een tijger en ik ben razend trots op haar. Ik ga regelmatig naar haar toe en ondanks alle ellende ziet ze er prachtig uit. Altijd opgemaakt en een mutsje in de kleur van haar outfit.  Ik ben blij zijn dat we over een half jaartje weer eens de stad in kunnen, winkelen, lunchen, kleppen en lachen. Maar ja, ze is nu even niet beschikbaar als vaste hondenbegeleidster. Natuurlijk had ik haar man Ben kunnen vragen. Maar die heeft in deze situatie ook het een en ander aan zijn hoofd.

Dus Jan gebeld. Jan kwam, zoals Annette Schreuder (de fokker van Cas) op fb schreef:

Dat het zo handig is dat ik op zo goede voet sta met mijn ex. Ze vond het zelf wel een leuke opmerking in dit verband. 

Herman weer thuis in de loop van de avond, honden waren gelukkig al uit geweest.dus wij naar bed, inclusief gewonde en verbonden voorpoot voor het manmens en gewonde en verbonden achterpoot voor mij.

We zijn het weekend goed doorgekomen, we zijn zelfs nog even naar Yoland geweest, waar Ben als enige gezonde de koffie verzorgde.

Het ging goed, ik doe wat klussen voor mijn werk, ik loop een beetje door het huis. Ik doe de dingen die Herman niet kan. Normaal is dat niet veel maar nu zijn er toch wat zaken die mij handiger afgaan.

Jullie zagen het al: het ging goed. Tot gisterenavond. Herman zijn hand zwol op en wij zijn met een gezinsverpakking paracetamol naar de slaapkamer vertrokken. Onrustig nachtje wel.
Ik had vanmorgen minder pijn dan Herman, dus na een douche (met linkerbeen in enorme condoom) heb ik mij aangekleed en heb ik eerst Casper uitgelaten. Het lopen gaat wel, maar als Casper een schuiver neemt naar een boom die begeurvlagd moet worden of naar een soortgenoot die begroet of afgebekt moet worden, voel ik dat toch in de voet.
Met Casper had ik een van mijn beeldschone krukken bij me, Carlie is bang voor regenschermen en krukken, dus Carlie een rondje zonder hulpmiddelen. Door het ontbreken van macho gedrag is dat best te doen.

Gevolg: weer pijn aan de voet die bijna pijnloos was.

Om 11 uur vertrok Herman naar de huisarts die hem verwezen heeft naar het ziekenhuis. Jan weer van stal gehaald en Herman zit nu in het ziekenhuis, ik wacht op bericht, waarna ik Jan weer kan bellen die hem weer ophaalt en thuis aflevert.  De chirurg moest naar de hand kijken en Herman moet vermoedelijk aan het infuus (met wat weet ik niet).

We komen er wel weer door, ik had even de neiging om weg te zakken in een poeltje van zelfmedelijden, maar nu ik jullie deelgenoot heb gemaakt van de laatste ontwikkelingen in huisje weltevree, voel ik me een stuk beter. Kan er zelfs weer een beetje om lachen.

Maar in een ijzerwarenwinkel zullen jullie me voorlopig niet zien.

Paars huispak

Aanstaande vrijdag 1 juli is het zover. De plaat die in oktober 2014 door de ene orthopeed in mijn voet is geplaatst wordt er door een andere orthopeed weer uitgehaald.
Ik ben boos op de ene orthopeed, boos om zijn gebrek aan voorlichting, om zijn gebrek aan geduld en empathie toen ik een half jaar na de operatie zei dat ik nog zoveel pijn had. Hij vond dat ik niet moest zeuren en dat de pijn die ik na een jaar nog zou hebben blijvend zou zijn.
De pijn wordt steeds erger, ik heb sinds de operatie geen nacht doorgeslapen, aldoor wist mijn linkervoet me duidelijk te maken dat hij er nog was.
Door de plaat heb ik een half jaar geleden een tijd op krukken gelopen omdat ik verkeerd liep om de pijnlijke voet te ontlasten waardoor de meniscus beschadigd is.

De nieuwe orthopeed begrijpt niets van de enorm grote plaat en de veel te lange schroeven. Ze kon, na een MRI-scan, wel melden dat door de onbeweeglijkheid een pees verstopt was geraakt, die pees moet ontstopt worden en de plaat verwijderd.
Daartoe dien ik mij op 1 juli om 1100 uur te melden. Dat wordt een glorieuze entree. Volgens de instructie moet je nuchter zijn, sieraden- contactlenzen- en make-uploos.
Daarna moet ik mijn bedrijf een paar dagen stilleggen, inkomstenderving dus, net als anderhalf jaar geleden.

Gisteren ben ik even het winkelcentrum in geweest om iets nachthemderigs aan te schaffen. De verwachting is weliswaar dat Herman mij meteen weer meekrijgt als alles goed gaat tenminste. Ik ben graag voorbereid, dus als niet alles goed gaat wil ik iets ordentelijks hebben om aan te doen.
Ik weet niet of jullie die ervaring ook hebben, maar in tijd van een half uur ben ik 6 keer aangeklampt door goedbedoelende types die iets van je willen. De eerste wilde dat ik meedeed aan smaaktest, waarvan weet ik niet, ik ben "Nee dank u" roepend doorgelopen.
De volgende riep iets over een bijzonder telefoonabonnement, toen nog iemand met blikkies frisdrank en zo nog een paar.  Ik word daar geen charmanter mens van, Ik wil tussen mijn werkzaamheden door zo snel als mijn pijnlijke voet het toelaat even een boodschapje doen en dan word je om de haverklap lastig gevallen.
Zei ik tegen de eerste nog beleefd: " Nee dank u", zo kreeg elke volgende zeurpiet een iets minder vriendelijke bejegening. Ik raak hierdoor zo geïrriteerd dat ik zowat een hekel aan mezelf krijg.

En toen er opeens een klein, grijs vrouwtje in een paars velours huispak (een aparte outfit voor een regenachtige dag in een winkelcentrum) pal voor me ging staan, dacht ik dat ze ergens hulp bij nodig had, ik haalde van heel ver weg een soort van glimlach en keek haar vragend aan.

Ze keek terug met een blijde, serene blik in haar kleine blauwe oogjes en sprak met zachte stemme:
"Ik wil het met u over het evangelie hebben".

Het woord Gods verkondigd door een grijs engeltje in een paars pakkie was voor mij de druppel.
Mijn reactie kwam van ver en was volkomen ondoordacht. Ik schaam me er achteraf wel een beetje voor, gelukkig is God vergevingsgezind.

Sorry God, ik zal nooit meer tegen uw in paars velours gehulde ambassadeurtjes zeggen wat ik gisteren zei:

"GODSAMME, NEE!!!!.

De M van Murphy

Dit is het verhaal van de hypotheek van de familie M. Ik noem ze even zo omdat hun achternaam met een M. begint en ook omdat Murphy's law van toepassing is  op dit dossier.

De situatie:

M&M hadden hun huis verkocht en gingen op zoek naar een ander huis. Ik had een inventarisatie gemaakt van hun situatie en een maximale hypotheekberekening gemaakt.
Meneer M. heeft een vaste baan, mevrouw M. heeft een schoonmaakbedrijf. Het inkomen van de man is gewoon uit een loonstrook en een werkgeversverklaring te halen. Bij het eerste gesprek werd aangegeven dat het inkomen van mevrouw ca. 30.000,- was.
Nadat ik, begin dit jaar, de jaarstukken 2012, 2014, en 2015 had ontvangen bleek het gemiddelde inkomen uit onderneming  22.000,- te zijn. Ruim voldoende voor de prijsklasse waarin de Emmetjes zochten.
Ze hebben onlangs een huis gekocht, zo halverwege het jaar willen de banken ook de jaarstukken van het afgelopen jaar zien. Uit de jaarstukken 2015 bleek een omzet van 17.000,-.
Het gemiddelde van de afgelopen 3 jaar, was 22.000,-. Banken gaan uit van het gemiddelde van de laatste 3 jaar, tenzij het laatste jaar het laagste is. Dus ze gingen rekenen met 17.000,-.

Ik had de hypotheek aangevraagd bij Hypotrust, de huidige woning was toen nog niet officieel verkocht en we hadden een bedrag nodig als overbrugging. Een overbruggingshypotheek is een tijdelijke lening om de periode overdracht nieuwe woning en overdracht oude woning te overbruggen.
Kortom je leent even het geld dat je hebt maar vastzit in de stenen van je huidige woning.
We konden in dit geval pas een overbrugging aanvragen als de woning definitief verkocht was.
Ik heb een paar maal contact gehad met Hypotrust om te vragen wanneer ik de overbrugging kon aanvragen, ik heb ze een aantal keren gemaild en een paar weken geleden vlak voor mijn vakantie nog maar eens gebeld en gevraagd of ze een nieuwe aanvraag wilden hebben. Dat was niet nodig, een nieuwe financieringsopzet was voldoende.
De dag voor mijn vakantie kreeg ik een mailtje van Hypotrust dat het label waaronder deze hypotheek viel geen overbruggingen verstrekte. M&M diende zo'n 17.000 bij de notaris op tafel te leggen. Ik had meermalen bij ze geïnformeerd naar eigen middelen, het eventueel in te brengen eigen vermogen was minimaal. Het was fijn geweest als iemand van Hypotrust dat even eerder hadden gezegd tijdens de diverse contacten.
Mijn hart stond stil, ik ben de halve nacht bezig geweest een oplossing te verzinnen. Die dacht ik gevonden te hebben in een hogere hypotheek en dan maar zonder overbrugging. Of eventueel de zaak onder een ander label van Hypotrust onderbrengen. 's Nachts om 3.30 had ik diverse voorstellen uitgewerkt en naar Hypotrust gemaild. Ik kreeg per kerende mail bericht van Nore Ply dat de mail ontvangen was. Maar Nore Ply neemt de telefoon niet op dus ik moest wachten tot de volgende ochtend. Om 9 uur hing ik aan de telefoon (aan het begin en eind van de dag zijn de wachttijden nog acceptabel). Ik had wat steun verwacht van de acceptant aan de andere kant van de lijn. Het begrip ketenintegratie wordt ernstig gepromoot. Volgens mij is ketenintegratie de diverse schakels in het hypotheekproces zo goed mogelijk te laten samenwerken in het belang van de klant. De ketenintegratie is bij Hypotrust nog niet ingevoerd. Het enige antwoord dat ik kreeg: "Uw mail wordt over 5 werkdagen opgepakt". Ja hallooooo, de ontbindende voorwaarden vervallen en ik ben al weken bezig de juiste offerte binnen te krijgen. Helaas, verder dan een herhaling van de vijf werkdagen kwamen we niet.
Het leuke is wel dat ik vorige week (2 weken na mijn mail aan Hypotrust) een mail van ze ontving dat ze aan mijn mail niet voldoende hadden maar dat ze een aanvraag nodig hadden, een aanvraag die er al twee maanden lag, compleet met leningnummer. Datzelfde leningnummer dat ik bij het onderwerp van mijn mail had vermeld.

Gelukkig heb ik Annet. Annet heeft ook een eigen kantoortje en is net zo in de stress als ik als er iets misloopt. Als bij de een iets fout gaat, duikt de ander erin, kijkt er met een frisse blik naar, kalmeert de stresser en zo komen we altijd wel tot oplossingen.

Ik ging natuurlijk ook met vakantie, dus Annet heeft de hypotheek voor M&M aangevraagd bij bijBouwe. Een vrij nieuwe speler op de markt. Bouwe en zijn club verstrekken hypotheken zonder bank. Ze werken met het geld van beleggers en hebben een heldere werkwijze. de hypotheek wordt razendsnel beoordeeld en je kunt binnen 5 werkdagen een finaal akkoord hebben.
Met het oog op mijn vakantie besloten we dat Annet de hypotheek bij bijBouwe zou aanvragen. Mijn vriend Ronald en tevens de makelaar van M. zou de offerte met ze doornemen en ik zou de boel vanaf mijn vakantieadres coördineren en in de gaten houden (delegeren is niet echt mijn ding).

Ik kreeg op Texel de offerte in mijn mail. Er waren wat onduidelijkheden, daar heb ik nog een halve dag over gediscussieerd met bijBouwe, ik heb voor Ronald een uitgebreide financieringsopzet gemaakt en Ronald heeft de offerte laten tekenen. Ik had alle benodigde stukken digitaal en het fysieke dossier had ik voor alle zekerheid achtergelaten bij Annet.  Ronald heeft de offerte naar Annet gebracht en Annet heeft hem dezelfde dag met bijlagen naar bijBouwe gemaild. Dat was op 19 mei.
We zitten inmiddels op 11 werkdagen verwerkingstijd.

Ik had even rust, de offerte zag er goed uit en het dossier zou binnen 5 werkdagen beoordeeld worden. Twee werkdagen later had ik er geen goed gevoel over en ik heb de aanvraag ook ingediend bij de ABNAMRO. Die verstrekken een rentevoorstel en als ze alle stukken hebben komt de definitieve offerte. Ik heb voor alle zekerheid de inkomensgegevens  vast gemaild.

Intussen gingen we verder met het proces van bijBouwe. Die zijn creatief in het verzinnen van aanvullende eisen zeg.

Ze wilden een fiscale saldo berekening van het bedrijf. Daar bedoelen ze mee: Eigen vermogen plus netto omzet minus privé-opnamen. Dat stond in de jaarstukken en niet in de IB aangiften die we van de boekhouder hadden gekregen. Dat hoeft ook niet, de jaarstukken zijn de basis voor de aangiften. Ik heb de boekhouder gemaild en per kerende mail had ik de fiscale saldo berekening van 2015. Dat was inderdaad wat de zelfstandigenman van bijBouwe nodig had. Hij wilde dat ook van 2013 en 2014. Wel wat ver gezocht omdat ze alleen met het laagste inkomen van 2015 rekenden. Annet en ik hebben allebei allang geleden ondervonden dat het handiger is geldverstrekkers te geven wat ze willen dan in discussie te gaan. Dus weer naar de boekhouder. Die vond het onzin (en gelijk heeft ze) maar heeft toch geleverd wat ze nodig hadden.
De zelfstandigenman van bijBouwe heeft op de fiscale saldo berekeningen allerlei  boeiende formules losgelaten en besloot toen dat het inkomen van mevrouw getaxeerd kon worden op 15.000,-.

Een volkomen nieuwe redenatie, maar we hadden het te accepteren.

M. heeft nog een doorlopend krediet, de limiet daarvan diende verlaagd te worden, dat hebben ze gedaan.

Wij weer wachten op finaal akkoord.

Na de volgende beoordeling bleek dat de overbrugging omlaag moest omdat ze een percentage rekenen voor de courtage, ook al konden we aantonen dat de verkoopkosten ongeveer de helft waren.

Een volgende complicatie diende zich ook weer aan: de aangekochte woning was vrij hoog getaxeerd, waardoor de hypotheek in een lagere risicoklasse viel (hoogte hypotheek t.o.v. waarde onderpand). Nou zul je denken, fijn de klanten gaan een lagere rente betalen.
Dat is niet fijn, want daardoor vallen ze in een andere woonquotetabel. Lagere rente betekent dan lagere hypotheek, dus meer eigen middelen die er niet zijn.

Inmiddels riep de klant dat hij aan genoeg eigen middelen kon komen als dat nodig was. Een eerdere melding in die richting was welkom geweest, ze reageerden altijd heel negatief als het onderwerp eigen middelen ter sprake bracht. Daarbij neemt een bank geen genoegen met simpelweg een dagafschrift, je moet ook aantonen hoe je het vermogen bij elkaar gebracht hebt. Dit om te voorkomen dat je even een bedrag leent bij familie ofzo.
De hypotheek diende aangepast te worden.
Annet had bij dezelfde bijBouwe ook een voor ons onbegrijpelijk probleemgeval, we hebben afgelopen maandagavond  (30 mei) de hele avond zitten rekenen, lopen jammeren en ons bezat aan de likeur. Dinsdag was er nog niets opgelost en 's middags zaten we weer samen om oplossingen te zoeken.
Nog geen finaal akkoord.

Dinsdagochtend had ik voor alle zekerheid de overige stukken naar de ABNAMRO gestuurd en ik heb ze vrijdagmiddag gebeld.
Het dossier was compleet (op het getekende rentevoorstel na). Een verademing, een gesprek met de acceptant van de ABNAMRO, daar zitten mensen die met je meedenken. Het inkomen van mevrouw M was beoordeeld en goedgekeurd (gewoon de 17.000,-) De overbrugging kan er gewoon door zoals aangevraagd omdat ik kan aantonen wat de werkelijke verkoopkosten zijn. Ik had binnen vijf minuten het gecorrigeerde rentevoorstel en het dossiee ligt compleet bij de ABNAMRO.

Morgen maar weer met bijBouwe bellen en als het goed is hebben we ook op tijd akkoord van de ABNAMRO. We hebben tot woensdag.

Volkomen onzinnige complicaties voor een op het oog vrij eenvoudig dossier.

Als hypotheekadviseur moet je niet al teveel van dit soort dossiers hebben, je bent oud voor je tijd.
Voorlopig ben ik een fan van de ABNAMRO, zo fijn om als mens  behandeld te worden.

De ideale klant

In mijn vak is de laatste decennia heel veel veranderd en om ons scherp te houden blijven de overheid en de banken zaken verzinnen die toch weer anders kunnen of moeten.

Overgangsrecht

Klanten die al een koophuis met hypotheek hebben moeten aantonen voor hoeveel ze hun huis verkocht hebben of denken te gaan verkopen en ze moeten laten zien hoeveel hypotheek ze nog hebben. Dat is logisch toch? De klant knikt begrijpend. 

In het kader van het overgangsrecht moet de klant ook de IB aangifte van 2012 meesturen. Klant kijkt al moeilijker: "waarom en heb ik die nog en waar is hij?".

Waarom?

Vanaf januari 2013 moet elke nieuwe hypotheek afgelost worden. De klant mag de hypotheek die hij in januari 2013 had meenemen, met een maximum van 50% van de waarde van de nieuwe woning. Dus had de klant een hypotheek van € 150.000,- aflossingsvrij en hij koopt een woning van € 250.000,- dan mag hij daar € 125.000,- aflossingsvrij van lenen. Anders heeft hij geen recht op belastingaftrek.

Hou dat belastingvoordeel maar

Wat nu als de klant niet geïnteresseerd in belastingvoordeel? Zoals mijn favoriete klant van de afgelopen maanden. Zij wilde haar hypotheek verhogen om haar dochter een belastingvrije schenking te doen. Haar huidige geldverstrekker hield vast aan de 50% marktwaarde aflossingsvrij. Ze had niet zo'n erg hoge hypotheek nodig maar ze kwam wel boven die 50%. De fiscus zegt: "dat mag, maar je mag de rente niet aftrekken". Dat hoeft niet zei mijn klant, liever niet aflossen en geen belastingteruggaaf dan een hoger maandlast door het aflossingsschema. Ik heb diverse banken gebeld, ze zijn het met me eens. Maar ze doen het niet.

De norm van de "gedragscode" schrijft voor 50% van de marktwaarde aflossingsvrij, dus een stukje aflossen moet ze.

Marktwaarde

De dochter van deze gezellige dame heeft (mede dankzij de schenking van haar moeder) een hypotheek nodig van minder dan 50% van de marktwaarde. Bij haar inkomen hoort volgens de bank (was ik het ook niet mee eens, maar dat is een ander verhaal) een hypotheek die € 2000,- lager ligt. 

Onzin en weer in discussie met de bank. Ik heb ze gevraagd uit te leggen hoeveel risico ze lopen met een hypotheek die ver onder de marktwaarde ligt. "Dit is het beleid" was het antwoord en daar moet je het mee doen. 

We doen het ermee, maar ik wind me wel op over de starheid.

Ze wilden ook dat de dochter een overlijdensrisicoverzekering sloot, die als zekerheid voor de bank kon dienen. 

Ik had een verzekering aangevraagd omdat het in deze situatie bij deze klant tot mijn zorgplicht hoort dit te adviseren. Maar daar heeft de bank niets mee te maken.

Alles wat de klant meer leent dan 80% van de marktwaarde moet afgedekt worden door een verzekering, dit mooie meisje leent 48% van de marktwaarde.

Ik kreeg een rappel met het verzoek de polis op te sturen. Dan moet je weer bellen, je dient dan eerst je telefoon aan de lader te leggen want tegen de wachttijden bij de banken is mijn batterij niet bestand. Uiteindelijk krijg je te horen: "Oh, nu begrijp ik het, ik vraag het nog even aan mijn collega, ja hoor, je hebt gelijk, ik haal het uit de lijst aan te vragen stukken".

Mijn ideale klant

Ik heb het druk, te druk en teveel met overbodige zaken. Zoals dagelijks diverse banken bellen om te smeken om een antwoord of een finaal akkoord. Ik kreeg van een vriendin die ik zeer waardeer het advies een profiel op de te stellen van de ideale klant. Op een bepaald moment moet je onder ogen zien dat je niet alle klanten kunt bedienen. Dus je moet een keuze gaan maken, zoals de klant voor een adviseur kiest. 

Ik had het niet  bedacht maar ik ga me er wel in verdiepen. Op internet vind je er van alles over. Je moet een profiel schrijven van je ideale klant en daar bouw je het kader om heen.

Dan heb je nog een heel segment klanten om te bedienen en de aandacht te geven die ze verdienen. En dan moet je sommige klanten naar een collega verwijzen. Bijvoorbeeld een ondernemer doorsturen naar een adviseur die zich daarin gespecialiseerd heeft.

Even wennen aan het idee, binnenkort maar eens gaan lunchen met de ideale klant van dit seizoen. Bel maar even als je terug bent uit Spanje.

Kenau

Wij zijn op Texel. Herman, de honden en ik. Een nat en winderig Texel. Maar dat maakt niet uit, we hadden rust nodig en dat hebben we. Die honden vinden het strand enig, weer of geen weer. dus we beginnen de dag met een stevige strandwandeling. Daarna duik ik achter de laptop want ondernemer ben je 24/7 tenslotte.
Als ik de noodzakelijke werkzaamheden achter de rug heb gaan we relaxen. We lezen, kijken naar een moord, drinken een drankje en zitten bij te komen van een onrustig jaar.
Ik ben voordat Herman, Casper en Carlie in mijn leven waren al eens op Texel geweest. Met kennissen, Judith en Bart.
Ik ben een ontzettende lange week met ze mee geweest, ik denk dat het in 1999 of 2000 was.
Het was voornamelijk gezellig. Het was zo gezellig dat ik de gezellige uren telde dat ik nog moest.
Niet lang na deze eindeloze week verloren we elkaar uit het oog.  Een paar jaar later hoorde ik van een gemeenschappelijke kennis dat Judith overleden was.
Bart was gewend onder leiding van Judith zijn levenspad te bewandelen (zie gezellig). Als Bart zelf, helemaal zelfstandig iets probeerde te doen, riep Judith: "Dat kan hij niet". Het is dus niet verwonderlijk dat Bart niets meer probeerde. Hij at als Judith honger had, deed een vest aan als Judith het koud had en dronk als Judith dorst had.

Het is dus niet vreemd dat Bart na het overlijden van Judith volkomen ontredderd was. Hij moest zelf beslissen wanneer hij iets at of dronk. Een paar maanden na het heengaan van Judith kwam ik Bart tegen.
Ik had met hem te doen en nodigde hem uit voor een drankje bij mij thuis. De Schnauzer leefde nog, dus we gingen ook wel eens wandelen met de drie honden.

Voor mij was het medelijden met een eenzame man, voor Bart was ik een teken door Judith gezonden. Zonder dat ik me ervan bewust was had Bart voor ons samen een toekomst gepland. Ik zou mijn huis verkopen en compleet met honden bij Bart intrekken, Nou ja, bij Bart, meer in de door Judith ingerichte bonbonnière met veel roze en gebloemde meubels. Voor Bart zou het leven doorgaan, hij had in mij een vervangende kenau gevonden.  Deze kenau was niet gecharmeerd van dat idee en het heeft de nodige moeite gekost Bart daarvan te overtuigen. Bart huilde en smeekte, binnen een paar weken was ik voor Bart onmisbaar geworden.
Ik heb met veel tact en begrip geprobeerd Bart duidelijk te maken dat ik voor ons samen geen toekomst zag. Aangezien ik op deze manier niet doordrong was ik gedwongen mij met duidelijke taal van Bart te bevrijden.

Zoals gezegd zijn wij op Texel. We waren in de Texelse Jumbo en terwijl Herman nog even bij de inpandige slijter binnenliep stond ik met de Albert Heijn tas geparkeerd in de hal van de Jumbo.
Uit de slijterij kwam een stevige dame op leeftijd, daarachter sjokte een mager, ouder mannetje.
Het mannetje mompelde iets, de vrouw draaide zich even om, pakte het mannetje bij de arm en ze zei met luide stem: "Kom Bart, doe eerst je jas dicht, pak de boodschappentas en dan gaan we eerst iets eten en nee, je krijgt geen jenever, we drinken thee".

En daar ging Bart, hij heeft zijn vervangende kenau gevonden. Gelukkig maar.

Afwijzing, wat vinden jullie?

Ik zit sinds een paar maanden in een bedrijfsverzamelgebouw.
Super, we hebben allemaal ons eigen kamertje, zeggen elkaar gedag en we profiteren van elkaars expertise. Een paar deuren verderop zit een boekhouder. Hij heeft een eventuele klant naar mij doorgestuurd.
Vorige week vrijdag zat ik met een zakenrelatie/vriendin te lunchen toen hij belde, de prospect.
Hij vroeg niet wanneer ik tijd voor hem had, nee hij vertelde dat hij per trein naar mij onderweg was.Mijn buurman had me verteld dat hij zelfstandig verpleegkundige was.
Ik moest daar al even over nadenken. Ik hou van zelfstandige ondernemers, maar een zelfstandige verpleegkundige? Het leek mij bijzonder.
Hij klonk vrolijk en sympathiek, ik zoende mijn zakenrelatie/vriendin gedag, liet haar achter met de rekening en het pinapparaat en rende terug naar kantoor.
Ik was maar net op tijd om mijn nieuwe klant te ontvangen, hij was verpleegkundige, compleet met witte jas.
Een aardige, Surinaamse man. Ik hou van Surinamers en Antillianen. Over het algemeen zijn ze slim en humoristisch.
Dat was deze man ook, Surinaams, slim en humoristisch.
Hij had zijn huurhuis gekocht. Een eigen huis was belangrijk voor hem. Dat begrijp ik wel.
Hij legde bij mij de mooie taak neer zijn hypotheek te regelen. Ik had zijn boekhouder als buurman, dus dat moest allemaal goed komen.
Een bank kijkt meestal naar het gemiddelde van de laatste 3 jaar inkomens. Op basis daarvan was de hypotheek niet haalbaar. Banken adverteren op dit moment met het feit dat ze naar de toekomst kijken en niet naar het verleden. Dus dat een ondernemer met 1 goed jaar en een geweldige prognose bij hun welkom is. Ze zijn wel welkom, maar dat wil nog niet zeggen dat ze een hypotheek verstrekken.
Mijn verpleger was bij zijn eigen bank geweest, hij kwam niet verder dan de balie. Ze wilden hem niet helpen. Hij wou zijn huis zo graag kopen dat hij wel al een koopakte had getekend.
3 weken na de ondertekening zat hij bij mij, in zijn witte jas en vol vertrouwen.
Ik heb me verdiept in de cijfers en het leek wel een uitdaging. Bijkomend probleem is dat de klant 55+ is. Dan dien je het pensioeninkomen op te geven. En los van alle cijfers en prognoses wordt hij op basis van de opgave van mijn pensioen.nl afgewezen.

Ik heb hem dat zo tactvol mogelijk mogelijk meegedeeld, ik kan niets voor hem doen, hij krijgt geen hypotheek, ik ga daar geen tijd in steken en hem geen kosten laten maken.

Probleem is dat hij in al zijn optimisme een akte heeft getekend en dat hij voor een bepaalde datum moet aantonen dat hij de hypotheek niet rond krijgt.

Om dit aan te tonen heeft hij conform akte twee afwijzingen nodig.
Hij vroeg mij vanmorgen om "even twee afwijzingen te regelen".
Daartoe moet ik bij twee geldverstrekkers twee absoluut overbodige offertes aanvragen.
Ik moet dus volledige aanvragen invoeren, dit kost me ongeveer twee keer 3 uur, ik moet voor gek staan voor die geldverstrekkers. Die vinden het raar dat een ervaren adviseur een dergelijke aanvraag doet. Ik moet met de banken praten en uitleggen waarom ik iedereen aan het werk zet voor een afwijzing.

Ik heb vandaag contact gehad met de makelaar, ik heb gemaild en gebeld, ik heb de stukken bestudeerd en contact met de klant gehad.
Kortom ik heb nu al zeven uur werk in een hopeloze zaak gestoken. Ik moet er nog minstens 6 uur insteken om afwijzingen te krijgen en door te sturen. Om aan de banken te verdedigen waarom ik een hopeloze aanvraag doe.

Hij wil wel wat betalen, hij dacht zelf aan € 300,-. Wat moet ik daarmee, 6 uur a € 125,- = € 875,-.

Dat zou een redelijke vergoeding zijn voor de tijdsinvestering. Maar dat kan en wil hij niet betalen.

Wat doe je met zo'n klant, een aardige man, die eerst een huis koopt en daarna ontdekt dat hij de hypotheek niet krijgt? Een optimistische man ook, hij dacht dat ik binnen een uur wel twee afwijzingen kon mailen.

Moet ik dit menselijk afhandelen voor een hemaprijsje, of moet ik hem het gewone tarief in rekening brengen?.

Kortom, draai ik op voor zijn onverantwoordelijke gedrag, regel ik afwijzingen (waar ik eigenlijk geen tijd voor heb) voor een laag prijsje, reken ik gewoon mijn uurtarief (dan wordt het te duur voor hem) of laat ik hem zijn eigen problemen oplossen?

Dan moet hij zelf zorgen voor zijn afwijzingen.

Probleem, los ik het menselijk, zakelijk, praktisch of sociaal op?

Ik hoor graag van jullie wat jullie ervan vinden.