Mijn facebook en mijn blogs zijn ofwel zakelijk ofwel vrolijk. Het zakelijk facebook gebruik ik voor actualiteiten op mijn vakgebied, de zakelijke blogs gaan ook over ontwikkelingen op hypotheekgebied. Mijn privé facebook account toont de blijde plaatjes en de mooie wandelingen. Die zijn er ook, de blijde plaatjes, de leuke momenten en de mooie wandelingen. Mijn privé blog dient voornamelijk om mijzelf en mijn dagelijkse probleempjes te relativeren en ik hou ervan mijzelf te belachelijk te maken.
Dat lukt, de meeste blogs helpen mij om grote en kleine vraagstukken in een bepaalde context te plaatsen.
Er zijn niet veel blogs waarin ik mij kwetsbaar opstel. Humor gaat mij beter af dan kwetsbaarheid. De blogs waar ik zelf bij moet slikken zijn bijvoorbeeld herinnering aan mijn vader en grote broer.
En nu wil ik jullie toch deelgenoot maken van een deel van mijn leven dat niet grappig is.
Dit is een blog over Yolande. Ik heb diverse blogs over Yolande geschreven. Yolande is mijn beste vriendin. En Yolande is ziek. Een half jaar geleden is bij Yolande non-hodgkin vastgesteld.
Zoals dat bij Yolande hoort ging ze vol moed de strijd aan, de strijd van chemo, van mutsjes, van bijverschijnselen, van ziek zijn en van hoop.
Ze is prachtig, Yolande, als het enigszins kan ziet ze er mooi uit, met een mutsje dat matcht met haar outfit, met haar humor, met belangstelling voor de mensen waar ze van houdt en met de liefde voor haar dieren.
Ze moest 8 chemokuren ondergaan, met alle bijwerkingen van dien, Ze is ziek geweest, heel ziek.
Ze moest een paar keer naar het ziekenhuis, vanwege koorts of hartproblemen.
Maar ze zette door. In juli had ze de laatste chemokuur. Daarna kon ze de maand augustus gebruiken om weer een beetje op krachten te komen. In september krijgt ze een onderzoek waarbij vastgesteld kan worden of en in hoeverre de chemo geholpen heeft.
Daar waren wij allemaal op voorbereid, een rust periode, even de tijd om sterker te worden.
Dat was haar niet gegund. Afgelopen weekend werd ze opgenomen met hoge koorts. Gisteren kreeg ze vreselijke pijn in haar buik en rug.
Geweldige timing van de galstenen die zich wel al hadden voorgesteld maar het nu pas nodig vonden van zich te laten horen.
Operatie was niet mogelijk, er is vandaag een drain geplaatst om de afvalstoffen af te voeren. Over een paar weken wordt alsnog de galblaas verwijderd.
Dit is teveel, dit is niet eerlijk. Maar we kunnen ook dit wel weer aan.
Want Yolande moet beter worden, deze echtgenote, moeder en grootmoeder kan niet gemist worden.
En ik, ik heb niet zoveel wensen, ik wil volgend jaar samen met Yolande alle pioenrozen uit de bloemenwinkel opkopen, ik wil met Yolande en haar dochter Mariska lunchen, naar de film en winkelen, ik wil lachen om stomme dingen, ik wil mijn zorgen met haar delen. ik wil me zorgen om haar kunnen maken en weten dat zij zich zorgen om mij maakt.
En dat gaat ook gebeuren, volgend jaar verkopen we alle mutsjes op de vrijmarkt, we kopen alle pioenrozen die we kunnen vinden, we gaan lunchen en naar de film, en we prijzen je om je nieuwe kapsel en we zijn blij met elkaar, jij, Marisje en ik, en alle anderen waar we van houden. We gaan met de honden het bos in. Nog een paar maanden, meid, en we kunnen er weer tegenaan.
Ik ben zo trots op je,
Marianne
donderdag 4 augustus 2016
woensdag 3 augustus 2016
Mis Schoen
De hersteloperatie aan mijn voet is inmiddels ruim een maand geleden. Ik ben de orthopeed in de Bergman kliniek heel dankbaar, want de pijn die ik afgelopen 20 maanden heb gehad is weg. Ik kan weer gewoon lopen en word niet meer wakker van de pijn. Dat komt mijn dagelijks functioneren uiteraard zeer ten goede. Ik heb eindelijk de energie om me te richten op de cursus PE HK. Voor degenen onder jullie die niet gebukt gaan onder de regels van de Wet Financieel Toezicht:
Permanente Educatie Hypothecair Krediet, betekent dat.
Het is niet genoeg dat we de stof tot ons nemen, er dient ook nog een examen afgelegd te worden. Tussen het werk door leer ik. Ik maak sommen die je alleen en uitsluitend vlak voor een examen maakt en ik bereid me zodoende voor op de examentraining eind deze maand.
Daarnaast heb ik twee keer per week een afspraak met Fons de fysiotherapeut. Dat is gezellig, Fons draait aan en knijpt in mijn voet en daarna gaan we de zaal in. De zaal is een sportzaal en dan gaan "we" fietsen, lopen en roeien. Fons zegt aldoor "we", dat is niet helemaal correct, want ik werk me uit de naad, terwijl Fons gezellig keuvelend naast me staat.
Eigenlijk gaat alles goed, maar het is in het leven zo, dat als een groter probleem is opgelost de kleinere zorgjes de ruimte krijgen.
Hebben jullie je dat wel eens gerealiseerd? Toen Herman en ik ons moeizaam door het leven sloegen met allebei een gewonde poot, maakte ik me niet druk om mijn outfit.
Onze poten zijn genezen, we functioneren weer. Ik hoef niet meer op die vreselijke ziekenhuisslipper. Positief toch? Maar ik kan ook niet alle schoenen aan die ik wil, terwijl Fons mij voorzichtig voorbereidt op een platteschoenentoekomst, loop ik op mijn vrolijke nieuwe gympen. Stevige schoenen met als vrolijk detail knalroze veters. Ik vind ze leuk, echt waar. Maar ze passen niet bij alles.
Behalve een rare voet heb ik namelijk ook een kleurfobie. Ik vind dat ik zwarte gympen met roze veters niet bij alles aankan. Dus ik zoek naar een andere roze detail om mijn outfit mee op leuken. Zoals een knalroze sjaal. Een knalroze sjaal kan naar mijn gevoel alleen bij zwart of wit of zwartwit.
Rokken en jurken zijn sowieso al uitgesloten op dit moment, alleen bij broeken wil ik gympen dragen. Een broek met een leuk, pastelkleurig bovenstuk kan niet, want daar kan knalroze niet bij.
Een spijkerbroek met een tuniek in aardetinten? Leuk setje, maar belachelijk bij mijn veters.
Fons heeft mij verteld wat voor schoenen ik aan mag.
Jullie hebben gelijk, het is een probleem van niks, waar zeur ik over? Ik leef weer zonder pijn en daar gaat het om. Dat vertel ik mezelf ook aldoor.
Maar als ik de schoenen zie die op dit moment in aanmerking komen, komt er maar 1 gedachte bij me op:
"Wilt u nog een strijdkreet, meneer?".
Dus als jullie me 's avonds tegenkomen met een stapel folders, dan zwerf ik van kroegie naar kroegie, met de strijdkreet en op stevige stappers.
dinsdag 2 augustus 2016
Webcam
Als je wat ouder en wijzer wordt. realiseer je af en toe wat je allemaal aan veranderingen hebt zien voorbijkomen.
Ik bedacht dat vroeger al eens over mijn opa en oma. Oma hield niet van moderne fratsen. Oma ging niet naar de supermarkt maar kocht vlees bij de slager, kaas bij de kaasboer, brood bij de bakker, ijs bij Marja op de Admiraal de Ruyterweg (oma noemde deze weg de Krommerd) en de rest op de markt.
Oma had geen vertrouwen in banken en bewaarde haar spaarcentjes onder een matras en als het veel werd naaide ze een stapeltje geeltjes in een kussen. Gelukkig was ze net zo handig en precies met naald en draad als ik, het was broddelwerk, dus na haar verscheiden begrepen de erfgenamen dat de kussens open getornd dienden te worden.
Ik weet nog hoe wantrouwend oma ook stond tegenover de eerste telefoon en als ze voor de televisie zat naar Toon Hermans te kijken werd de hele familie gemaand mee te klappen, omdat die man zich daar niet voor niets stond uit te sloven.
Naarmate ik ouder word ga ik steeds meer op oma lijken. Ik denk terug en herinner me de tijd zonder computer, mobiele telefoon, email en webcam, zonder vaatwasser en zonder BSN nummer.
Begin jaren 80 zat ik me, in mijn toenmalige dienstbetrekking, te verbijten achter een telex, elke vrijdag moest er een bestelling naar een fabriek in Duitsland. Het was al bijzonder dat die Leute in Aken sofort konden lezen wat ik nodig had, maar het was een drama als het strookje met al die puntjes scheurde.
Toen ik begon in de mooie wereld van de hypotheken hadden we 2 hypotheekvormen, annuïteit en lineair, een boek met tabellen en een telmachine. Klanten kregen een kladje mee met een opgave van de bruto en netto maandlasten en zetten vrolijk hun handtekening. Een doorslag van het kladje ging naar de bank en binnen de kortste keren hadden we een offerte van twee A viertjes.
Ik wantrouwde de computer die op een gegeven moment ons werk kwam opleuken, ik ben een tijd bezig geweest mijn vertrouwde kladjes te vergelijken met de berekeningen op een enorm beeldscherm. Het zweet breekt me nog uit bij de herinnering aan de Matrixprinter, met een rol met gaatjes aan de zijkant. Die rol liep er regelmatig uit en dan kreeg ik hem nooit meer recht in het apparaat.
Ik werk dat vind ik leuk en ik blijf zo lang mogelijk werken. Ik ben gewend aan de laptop. Ik heb de talloze hypotheekvormen van de afgelopen decennia verdrongen, we sluiten weer annuïteit en lineair. De computer rekent de bruto en netto maandlasten uit. De klanten krijgen een adviesrapport van minstens 50 bladzijden. De offerteaanvraag wordt digitaal verzonden en de offerte komt via de mail ook weer binnen. Je hebt een goede printer nodig want de geldverstrekkers maken werk van een offerte, soms spuugt de printer 101 bladzijden uit.
De AFM heeft besloten dat we allemaal weer examen moeten doen en ja, het moet weer, de bruto en netto maandlast op een kladje uitrekenen. We moeten zelfs van een bruto inkomen naar een netto besteedbaar inkomen kunnen komen, allemaal op een kladje.
We gaan met onze tijd mee, maar sommige oude waarden worden in stand gehouden.
Ik mail, app en sms dat het een lieve lust is. En ik ga nog verder. Behalve het hypotheekadvies gezellig hier aan tafel, ga ik adviseren via de webcam. Ik werd vrijdag gebeld door webcamdeskundige en ik heb gisteren een demo gehad.
Bijzonder joh, om 13.00 uur kreeg ik een melding op mijn beeldscherm dat Rick zich om 14.00 uur bij me zou voegen. Dat was fijn, ik kon nog even make-up bijwerken en mijn haar fatsoeneren. En om 14.00 uur zat ik voor het eerst achter de webcam. Ik heb wel een gehoord van huisvrouwen die met cam wat bijverdienen, maar dat is niet met hypotheken.
Het was wel even wennen om vrolijk terug te zwaaien naar mijn beeldscherm waar Rick naar mij zat te zwaaien. Gezellig was wel dat ik naast Rick in het klein zat mee te zwaaien.
Ik zit hier dus hartstikke modern te zijn, in een bedrijfsverzamelgebouw, met een laptop, een webcam en mijn mobiele telefoon. Ik onderhoud zelf mijn website en heb een zakelijke facebook pagina.
De wereld is enorm veranderd, de technische vooruitgang schrijdt voort en ik schrijd met haar mee.
Behalve op het gebied van annuïteiten, als iemand van jullie het op prijs stelt dat ik even op een kladje zet hoeveel je van een hypotheek met een rente van 3,4% en een looptijd van 30 jaar, na 23 jaar en twee maanden hebt afgelost, laat maar weten. Want dat kan ik nog, of eigenlijk weer, zonder computer.
Ik bedacht dat vroeger al eens over mijn opa en oma. Oma hield niet van moderne fratsen. Oma ging niet naar de supermarkt maar kocht vlees bij de slager, kaas bij de kaasboer, brood bij de bakker, ijs bij Marja op de Admiraal de Ruyterweg (oma noemde deze weg de Krommerd) en de rest op de markt.
Oma had geen vertrouwen in banken en bewaarde haar spaarcentjes onder een matras en als het veel werd naaide ze een stapeltje geeltjes in een kussen. Gelukkig was ze net zo handig en precies met naald en draad als ik, het was broddelwerk, dus na haar verscheiden begrepen de erfgenamen dat de kussens open getornd dienden te worden.
Ik weet nog hoe wantrouwend oma ook stond tegenover de eerste telefoon en als ze voor de televisie zat naar Toon Hermans te kijken werd de hele familie gemaand mee te klappen, omdat die man zich daar niet voor niets stond uit te sloven.
Naarmate ik ouder word ga ik steeds meer op oma lijken. Ik denk terug en herinner me de tijd zonder computer, mobiele telefoon, email en webcam, zonder vaatwasser en zonder BSN nummer.
Begin jaren 80 zat ik me, in mijn toenmalige dienstbetrekking, te verbijten achter een telex, elke vrijdag moest er een bestelling naar een fabriek in Duitsland. Het was al bijzonder dat die Leute in Aken sofort konden lezen wat ik nodig had, maar het was een drama als het strookje met al die puntjes scheurde.
Toen ik begon in de mooie wereld van de hypotheken hadden we 2 hypotheekvormen, annuïteit en lineair, een boek met tabellen en een telmachine. Klanten kregen een kladje mee met een opgave van de bruto en netto maandlasten en zetten vrolijk hun handtekening. Een doorslag van het kladje ging naar de bank en binnen de kortste keren hadden we een offerte van twee A viertjes.
Ik wantrouwde de computer die op een gegeven moment ons werk kwam opleuken, ik ben een tijd bezig geweest mijn vertrouwde kladjes te vergelijken met de berekeningen op een enorm beeldscherm. Het zweet breekt me nog uit bij de herinnering aan de Matrixprinter, met een rol met gaatjes aan de zijkant. Die rol liep er regelmatig uit en dan kreeg ik hem nooit meer recht in het apparaat.
Ik werk dat vind ik leuk en ik blijf zo lang mogelijk werken. Ik ben gewend aan de laptop. Ik heb de talloze hypotheekvormen van de afgelopen decennia verdrongen, we sluiten weer annuïteit en lineair. De computer rekent de bruto en netto maandlasten uit. De klanten krijgen een adviesrapport van minstens 50 bladzijden. De offerteaanvraag wordt digitaal verzonden en de offerte komt via de mail ook weer binnen. Je hebt een goede printer nodig want de geldverstrekkers maken werk van een offerte, soms spuugt de printer 101 bladzijden uit.
De AFM heeft besloten dat we allemaal weer examen moeten doen en ja, het moet weer, de bruto en netto maandlast op een kladje uitrekenen. We moeten zelfs van een bruto inkomen naar een netto besteedbaar inkomen kunnen komen, allemaal op een kladje.
We gaan met onze tijd mee, maar sommige oude waarden worden in stand gehouden.
Ik mail, app en sms dat het een lieve lust is. En ik ga nog verder. Behalve het hypotheekadvies gezellig hier aan tafel, ga ik adviseren via de webcam. Ik werd vrijdag gebeld door webcamdeskundige en ik heb gisteren een demo gehad.
Bijzonder joh, om 13.00 uur kreeg ik een melding op mijn beeldscherm dat Rick zich om 14.00 uur bij me zou voegen. Dat was fijn, ik kon nog even make-up bijwerken en mijn haar fatsoeneren. En om 14.00 uur zat ik voor het eerst achter de webcam. Ik heb wel een gehoord van huisvrouwen die met cam wat bijverdienen, maar dat is niet met hypotheken.
Het was wel even wennen om vrolijk terug te zwaaien naar mijn beeldscherm waar Rick naar mij zat te zwaaien. Gezellig was wel dat ik naast Rick in het klein zat mee te zwaaien.
Ik zit hier dus hartstikke modern te zijn, in een bedrijfsverzamelgebouw, met een laptop, een webcam en mijn mobiele telefoon. Ik onderhoud zelf mijn website en heb een zakelijke facebook pagina.
De wereld is enorm veranderd, de technische vooruitgang schrijdt voort en ik schrijd met haar mee.
Behalve op het gebied van annuïteiten, als iemand van jullie het op prijs stelt dat ik even op een kladje zet hoeveel je van een hypotheek met een rente van 3,4% en een looptijd van 30 jaar, na 23 jaar en twee maanden hebt afgelost, laat maar weten. Want dat kan ik nog, of eigenlijk weer, zonder computer.
vrijdag 22 juli 2016
Pisces
Lezen jullie je horoscoop wel eens? Ik wel. Vroeger las ik de dagelijkse horoscoop in de Telegraaf. Als het positief was leefde ik volgens de horoscoop, als het negatief was deed ik het af als onzin.
En natuurlijk is het onzin, toch? Het zou toch raar zijn als al mijn mede vissen hetzelfde mee zouden maken als ik.
Ik heb ook een tijdje mijn bioritmegedoe gevolgd. Dat duurde inderdaad maar een tijdje, het is godsonmogelijk je leven te leiden aan de hand van je bioritme, Dan dient iedereen in je omgeving zich aan te passen aan jouw bioritme. Dat is niet leefbaar. Met vrienden en familie is dat misschien nog te regelen, maar om nou tegen een zakenrelatie of een klant te zeggen:
" U wilt een afspraak op woensdag 27 juli? Tja, ik weet niet, agendatechnisch gaat het wel, maar ik moet even mijn bioritme op de die dag checken. Is het goed als ik zo even terugbel?".
Zeg nou zelf, dat is niet professioneel. Ik zou zelf weinig vertrouwen hebben in een adviseur die de afspraken plant op geleide van haar bioritme.
Ik lees wel altijd de jaarhoroscopen, dan weet ik aan het begin van het jaar wat mij en mijn collega-vissen te verwachten hebben op het gebied van carrière, financiën en liefde.
Soms zit ik in gedachten een klantenprobleem op te lossen en soms zit ik dan intussen een beetje te klooien op internet.
Dan bekijk ik uitermate goedkope kleren die er op het scherm prima uitzien en in het echt afzichtelijk zijn ( ja, ik spreek uit ervaring). Of ik lees wat zweverig teksten die wel leuk lijken op het eerste gezicht maar waar je bij nader inzien geen moer aan hebt. Of ik lees mijn horoscoop, een tijd geleden las ik mijn horoscoop
Een gratis horoscoop, want je gaat natuurlijk niet betalen voor die onzin.
Bij deze horoscoop kreeg ik meteen een vriendin. Deze vriendin blijft me mails sturen en ondertekent ook met : "Uw vriendin, Mona Luisa".
Mona Luisa belooft mij voorspoed en geld. Mona Luisa vindt dat ik daar recht op heb.
Ik heb echt geprobeerd van Mona Luisa af te komen, maar ze heeft het beste met me voor.
Ik kan er niet af, maar ik verwijder haar mailtjes, ze raakt nu wat geirriteerd, mijn vriendin Mona Luisa.
Ik kan namelijk door de interventie van Mona Luisa een ongekende ervaring meemaken. Zij kan zorgen dat ik binnen 40 dagen krijg waar ik al zolang naar op zoek ben.
Wij zijn met 7 personen uitverkoren en mijn 6 collega-uitverkorenen hebben allang gereageerd.
Mona Luisa kan niet langer wachten, er zijn maar 7 plekkies en Mona Luisa gaat op reis naar Egypte om zich te verenigen met 6 andere mediums opdat haar 7 uitverkorenen kunnen gaan genieten van een ongekend kansmoment.
Daartoe dienen haar 7 uitverkorenen wel een bedrag over te maken
Ik ben best wel spiritueel, ik geloof dat er meer is tussen hemel en aarde, ik weet dat ik een typische vis ben.
Maar lieve, nieuwe vriendin, Mona Luisa, ik heb toch wat twijfels, bedankt voor je vriendschap, maar ik verwijder je mails en ik maak geen cent aan je over.
Ik lees af en toe mijn horoscoop, haal eruit wat leuk is en vergeet de rest, Jou wens ik een fijne tijd in Egypte met je collega's.
Veel lieve groeten van je ex vriendin
Marianne Helena.
En natuurlijk is het onzin, toch? Het zou toch raar zijn als al mijn mede vissen hetzelfde mee zouden maken als ik.
Ik heb ook een tijdje mijn bioritmegedoe gevolgd. Dat duurde inderdaad maar een tijdje, het is godsonmogelijk je leven te leiden aan de hand van je bioritme, Dan dient iedereen in je omgeving zich aan te passen aan jouw bioritme. Dat is niet leefbaar. Met vrienden en familie is dat misschien nog te regelen, maar om nou tegen een zakenrelatie of een klant te zeggen:
" U wilt een afspraak op woensdag 27 juli? Tja, ik weet niet, agendatechnisch gaat het wel, maar ik moet even mijn bioritme op de die dag checken. Is het goed als ik zo even terugbel?".
Zeg nou zelf, dat is niet professioneel. Ik zou zelf weinig vertrouwen hebben in een adviseur die de afspraken plant op geleide van haar bioritme.
Ik lees wel altijd de jaarhoroscopen, dan weet ik aan het begin van het jaar wat mij en mijn collega-vissen te verwachten hebben op het gebied van carrière, financiën en liefde.
Soms zit ik in gedachten een klantenprobleem op te lossen en soms zit ik dan intussen een beetje te klooien op internet.
Dan bekijk ik uitermate goedkope kleren die er op het scherm prima uitzien en in het echt afzichtelijk zijn ( ja, ik spreek uit ervaring). Of ik lees wat zweverig teksten die wel leuk lijken op het eerste gezicht maar waar je bij nader inzien geen moer aan hebt. Of ik lees mijn horoscoop, een tijd geleden las ik mijn horoscoop
Een gratis horoscoop, want je gaat natuurlijk niet betalen voor die onzin.
Bij deze horoscoop kreeg ik meteen een vriendin. Deze vriendin blijft me mails sturen en ondertekent ook met : "Uw vriendin, Mona Luisa".
Mona Luisa belooft mij voorspoed en geld. Mona Luisa vindt dat ik daar recht op heb.
Ik heb echt geprobeerd van Mona Luisa af te komen, maar ze heeft het beste met me voor.
Ik kan er niet af, maar ik verwijder haar mailtjes, ze raakt nu wat geirriteerd, mijn vriendin Mona Luisa.
Ik kan namelijk door de interventie van Mona Luisa een ongekende ervaring meemaken. Zij kan zorgen dat ik binnen 40 dagen krijg waar ik al zolang naar op zoek ben.
Wij zijn met 7 personen uitverkoren en mijn 6 collega-uitverkorenen hebben allang gereageerd.
Mona Luisa kan niet langer wachten, er zijn maar 7 plekkies en Mona Luisa gaat op reis naar Egypte om zich te verenigen met 6 andere mediums opdat haar 7 uitverkorenen kunnen gaan genieten van een ongekend kansmoment.
Daartoe dienen haar 7 uitverkorenen wel een bedrag over te maken
Ik ben best wel spiritueel, ik geloof dat er meer is tussen hemel en aarde, ik weet dat ik een typische vis ben.
Maar lieve, nieuwe vriendin, Mona Luisa, ik heb toch wat twijfels, bedankt voor je vriendschap, maar ik verwijder je mails en ik maak geen cent aan je over.
Ik lees af en toe mijn horoscoop, haal eruit wat leuk is en vergeet de rest, Jou wens ik een fijne tijd in Egypte met je collega's.
Veel lieve groeten van je ex vriendin
Marianne Helena.
maandag 18 juli 2016
Op geleide van de pijn.
Kennen jullie die uitdrukking: Op geleide van de pijn?
Ik hoorde hem afgelopen vrijdag voor het eerst toen een jolige jonge man in de Bergman Kliniek het verband van mijn getergde linkervoet knipte.
Ik ben een ongeduldig tiepje, dus ik vroeg aan de knipper wanneer ik weer een gewone schoen aan zou kunnen en wanneer ik weer uren met de honden het bos in zou kunnen.
"Op geleide van de pijn" was het antwoord.
Vanmorgen diende ik mij te vervoegen bij de fysiotherapeut, ik had de instructiebrief van de orthopeed bij me. Door alle verwikkelingen in huize De Jong/Croes en honden had ik me in het verdere genezingstraject nog niet ernstig verdiept, dus vanmorgen las ik pas de instructiebrief.
En daar stond het:
"Voet mag belast worden, onder geleide van pijn en zwelling en krukken".
Ik had een afspraak met de voetentherapeut in het preventiecentrum. Fysiotherapeuten hebben zo hun specialismen. Die van de knie had ik vorig jaar en nu had ik Fons voor de voet. Voetenfons zeg maar.
Dat is nog geen sinecure joh, dit traject.
Fons begon mij te complimenteren met mijn mooie, roze kruk. Ik heb krukken in de kleur van mijn logo, dus knalroze en opvallend.
Fons nam de instructiebrief door en begon me te interviewen.
Fons vroeg wat na deze tweede voetoperatie mijn ultieme doel was. Ik heb hem er maar ingegooid:
"moeiteloos op pumps met naaldhakken een middag door de stad lopen".
Ik ken Fons pas net, maar ik zag meteen dat ik de lat iets te hoog legde, We hebben er nog even over door gepraat maar die truttige pumps met een klein blokhakje is in dit leven nog het hoogst haalbare.
Vervolgens heeft Fons mijn voet bekeken en betast. Ik moest de diverse soorten pijn beschrijven en een cijfer geven.
Ik kreeg ook instructies voor oefeningen en mijn voet moet meerdere malen per dag gekoeld worden.
Dat zegt zo'n knul wel simpel maar ik had toch wat toelichting nodig.
Want hoe stellen jullie je dat voor? Twee keer per dag onder de koude kraan of in een bak ijsblokjes?
Maar nee, het is eenvoudiger, het kan met doppertjes, diepvriesdoppertjes wel te verstaan. Fijn dat hij dat er even bijvertelde anders had ik Herman misschien een pot Hack mee laten nemen.
Het koelingsprobleem heb ik anders opgelost, ik leen Caspers koelband af en toe.
Vervolgens moet de voet draaibewegingen maken en moeten mijn hersens weer contact maken met mijn grote teen die door de onbeweeglijkheid van bijna twee jaar vervreemd is geraakt van de rest van mij. Dat doe ik door de teen meerdere malen per dag te aaien en om jaloezie te voorkomen dient rechts ook geliefkoosd te worden.
Tenslotte vroeg ik Fons: hoe lang gaat dit allemaal duren?
Nou dat valt vreselijk mee, over een maand of vier ben ik weer normaal, kan ik ook weer normale schoenen aan en kunnen de krukken weer naar zolder. Daarvoor nog wel een sessie of 20 bij Fons, en vier maanden oefenen en koelen.
Dit alles op geleide van de pijn natuurlijk.
Ik hoorde hem afgelopen vrijdag voor het eerst toen een jolige jonge man in de Bergman Kliniek het verband van mijn getergde linkervoet knipte.
Ik ben een ongeduldig tiepje, dus ik vroeg aan de knipper wanneer ik weer een gewone schoen aan zou kunnen en wanneer ik weer uren met de honden het bos in zou kunnen.
"Op geleide van de pijn" was het antwoord.
Vanmorgen diende ik mij te vervoegen bij de fysiotherapeut, ik had de instructiebrief van de orthopeed bij me. Door alle verwikkelingen in huize De Jong/Croes en honden had ik me in het verdere genezingstraject nog niet ernstig verdiept, dus vanmorgen las ik pas de instructiebrief.
En daar stond het:
"Voet mag belast worden, onder geleide van pijn en zwelling en krukken".
Ik had een afspraak met de voetentherapeut in het preventiecentrum. Fysiotherapeuten hebben zo hun specialismen. Die van de knie had ik vorig jaar en nu had ik Fons voor de voet. Voetenfons zeg maar.
Dat is nog geen sinecure joh, dit traject.
Fons begon mij te complimenteren met mijn mooie, roze kruk. Ik heb krukken in de kleur van mijn logo, dus knalroze en opvallend.
Fons nam de instructiebrief door en begon me te interviewen.
Fons vroeg wat na deze tweede voetoperatie mijn ultieme doel was. Ik heb hem er maar ingegooid:
"moeiteloos op pumps met naaldhakken een middag door de stad lopen".
Ik ken Fons pas net, maar ik zag meteen dat ik de lat iets te hoog legde, We hebben er nog even over door gepraat maar die truttige pumps met een klein blokhakje is in dit leven nog het hoogst haalbare.
Vervolgens heeft Fons mijn voet bekeken en betast. Ik moest de diverse soorten pijn beschrijven en een cijfer geven.
Ik kreeg ook instructies voor oefeningen en mijn voet moet meerdere malen per dag gekoeld worden.
Dat zegt zo'n knul wel simpel maar ik had toch wat toelichting nodig.
Want hoe stellen jullie je dat voor? Twee keer per dag onder de koude kraan of in een bak ijsblokjes?
Maar nee, het is eenvoudiger, het kan met doppertjes, diepvriesdoppertjes wel te verstaan. Fijn dat hij dat er even bijvertelde anders had ik Herman misschien een pot Hack mee laten nemen.
Het koelingsprobleem heb ik anders opgelost, ik leen Caspers koelband af en toe.
Vervolgens moet de voet draaibewegingen maken en moeten mijn hersens weer contact maken met mijn grote teen die door de onbeweeglijkheid van bijna twee jaar vervreemd is geraakt van de rest van mij. Dat doe ik door de teen meerdere malen per dag te aaien en om jaloezie te voorkomen dient rechts ook geliefkoosd te worden.
Tenslotte vroeg ik Fons: hoe lang gaat dit allemaal duren?
Nou dat valt vreselijk mee, over een maand of vier ben ik weer normaal, kan ik ook weer normale schoenen aan en kunnen de krukken weer naar zolder. Daarvoor nog wel een sessie of 20 bij Fons, en vier maanden oefenen en koelen.
Dit alles op geleide van de pijn natuurlijk.
woensdag 13 juli 2016
Acquisitie
Een poging om iemand iets te laten kopen of doen
Verwerven of verkrijgen van nieuwe opdrachten
Wij ondernemers, we moeten het allemaal. We moeten acquireren. Het is natuurlijk super, zoals nu in mijn geval, dat er een aantal dossiers is afgerond en dat ik even met mijn geopereerde been en ziekenhuisslipper op mijn lauweren kan rusten. Dat moet natuurlijk niet al te lang duren. Er moeten nieuwe klanten, nieuwe dossiers en nieuwe uitdagingen komen. Uiteraard voor de uitdagingen, voor de spanning die elk dossier met zich meebrengt, voor al die geweldige mensen die mijn kantoortje binnenwandelen. Maar natuurlijk ook omdat simpelweg ook hier de schoorsteen moet branden en brood op de plank moet komen.
Ik hoef niet zo actief te acquireren, er zijn wat makelaars die klanten naar me doorsturen en ik heb mijn tevreden klanten. die voor me acquireren, Ik heb mijzelf een maximum gesteld van vier klanten per maand en daar zit ik meestal boven.
Ik krijg in mijn zakelijke email heel veel rare acquisitiemails binnen, echt hoogst eigenaardig. Een paar in het Engels maar de meeste in het Duits.
Zo kreeg ik een mail van een Engelsman die erg geïnteresseerd was in mijn profile en endproducts, hij wilde purchasen van mij en was benieuwd wat mijn minimum order was en hoe of dat ik de payments wilde hebben.
Wonderlijk toch? Wat zal ik antwoorden, dat hij 5 mortgages af kan nemen en dat de payments gewoon via factuur en notary gaan?
Ik had ook een mail van ene Paul, die ten dode is opgeschreven en als gift aan de mensheid mij 4 miljoen dollar wilde overmaken. Hij kon zodoende in rust sterven en ik kon zelf bekijken wat ik met dat geld zou doen. Heel gek, ik heb die man niet geantwoord, ik wens hem all the best, maar helemaal vertrouwen doe ik het not.
De Duitse mails zijn gemuetlicher. Ik kreeg alleen al deze week een Sonderangebot voor een Werbeklappschilder (€ 37,15) Maria Roth had een geweldige aanbieding voor Werbekugelschreiber en Gerd Klein biedt Rauchmelder aan voor een hemaprijsje, Dan wil ik jullie de Klappwerkzeug van Annette Kraft natuurlijk ook niet onthouden.
Mochten jullie interesse hebben in een van deze Angeboten, mail me en ik stuur het Angebot durch.
Het meest bijzondere staaltje van acquisitie kwam van een clubje dat mij verzocht de door mij opgegeven advertentie te controleren, voor akkoord te ondertekenen en het geheel te retourneren.
Deze praktijken ken ik nog van mijn vorige bedrijf. Ik moet eerlijk bekennen dat ik er destijds eens ingetuind ben. Ik had toegezegd te adverteren in een krantje voor een goed doel ( je hebt ons altijd te pakken met een goed doel) mijn advertentie zou in een krantje komen dat in heel Almere Buiten verspreid zou worden. Ik diende de mensheid en mijn bedrijf werd op de kaart gezet. Ik kreeg een present exemplaar van dat krantje en echt, werkelijk waar, het zag er prima uit. Jammer alleen dat het exemplaar dat ik had gekregen het enige en unieke exemplaar was. Wel leuk natuurlijk, je kunt zeggen dat het een zeldzaam collectors item is. Maar uiteraard stelt dit in het kader van acquisitie niet veel voor.
Toen ik de advertentie van een vaag clubje van de week over de mail kreeg, gingen alle alarmbellen rinkelen. De advertentie klopte niet, het adres klopte niet eens.
Mail teruggestuurd dat er geen moer van klopt en mail naar acquisitiefraude. Daar was het clubje al bekend. Jammer dat je zo op je hoede moet zijn en jammer dat er nog steeds mensen zijn die zich willen verrijken onder het mom iets te doen voor de minder bedeelde medemens.
Dan bestel ik voor dat geld nog liever een Klappwerkzeug oder so etwas
Gruess Gotti und schoene Feierabend.
zondag 10 juli 2016
In de aap gelogeerd
De meesten van jullie hebben wel begrepen dat de afgelopen week er niet direct een was om met een gouden pen in ons persoonlijk geschiedenisboekje te schrijven.
Vanmorgen, zondag, toch maar even de honden ingeladen en naar het bos gereden. Het bos zelf kunnen we niet in, dat is niet raadzaam met die open ziekenhuisslipper en blote tenen die vrolijk uit het verband piepen.
We zijn voor het bos op een kruispunt gaan staan en hebben met ballen gegooid. Ook dat gaat niet als anders Herman gooit verder dan ik, maar met links ook niet optimaal.
Terwijl ik op een kruispunt op mijn roze kruk stond te leunen, Herman met zijn linkerhand de bal wierp, de honden zich overduidelijk afvroegen waarom we niet gewoon het bos ingingen, dacht ik opeens : "we zijn wel in de aap gelogeerd".
Hebben jullie dat ook, dat je opeens moet weten waar zo'n maffe uitdrukking vandaan komt?
Gelukkig hebben we genootschap Onze Taal. Waar deze uitdrukking vandaan komt is niet precies bekend. Er is vermoedelijk wel eens een herberg geweest met deze naam waar het niet goed toeven was. Dat had ik nog wel kunnen bedenken, sorry, een nadere uitleg heb ik niet kunnen vinden.
Ons verblijf in de aap begon vorige week vrijdag met de operatie aan mijn voet, alles zag er rooskleurig uit tot Herman zijn hand verwondde aan de tuinpoort en de avond van dezelfde vrijdag doorbracht op de spoedpost. Hij kwam terug met hand in verband en acht hechtingen.
We hebben het echt sportief opgevat, we hebben elkaar en onszelf belachelijk gemaakt en we waren erg tevreden over onze positieve levenshouding in deze tijd van tegenspoed.
Tot dinsdagavond, toen begon Herman's hand serieus pijn te doen en woensdag, na een rondje huisarts en chirurg in het ziekenhuis kwam hij terug met zijn inmiddels enorm dikke hand in een mitella en een tas van de apotheek met verband en een flinke voorraad antibiotica.
Donderdagochtend had ik minder pijn dat hij, dus ik heb de honden uitgelaten. Het huis behoeft ook af en toe wat onderhoud. Dus ik kon met het lichtpunt uit ons leven van dit moment, onze gloednieuwe Dyson steelstofzuiger in de weer. Dan ook maar even afstoffen en dweilen. Dat heeft mijn voet me niet in dank afgenomen en dat laat hij merken ook, de wraak van de muis hadden we, toen al achter de rug.
Omdat we ook moeten eten en de chefkok met zijn hand omhoog zat heb ik gekookt, gezond en verantwoord. Een schaal gegrilde groenten. Ik vind dat heerlijk ruiken. paprika, uien, tomaten en aubergine. Ik pakte de schaal voorzichtig, balancerend op 1 been, uit de oven en zette hem tevreden op het aanrecht. Vervolgens pakte ik schaal op, jammer alleen dat ik de ovenwanten even vergat. In een reflex liet ik de schaal los en moest vloekend ons gezonde maaltje van de keukenvloer schrapen (gelukkig net gedweild).
Volgens mij is het manneneigen om je op zo'n moment nog even te vertellen dat je een hete schaal niet zonder ovenwanten aan had moeten pakken. Hij had gelijk, het was alleen niet het goede moment dat te melden.
De volgende ochtend besloten allebei 1 hond uit te laten. Toen ik met Carlie de deur uit wilde gaan, hield ik de deurkruk in mijn hand. Niet erg, wel irritant en mijn toch al tanende positivisme kwam zwaar onder druk te staan.
Het is niet makkelijk om gezellig en vrolijk te blijven als je allebei pijn hebt, lang niet alles kan wat moet en als je ook nog moet dealen met je schuldgevoel ten opzicht van twee honden die gewend zijn aan lange en frequente boswandelingen.
Vrijdagavond was ook niet de gelukkigste uit ons huwelijk. Nou ja, nachie slapen, even praten en wat gezondheidsinformatie uitwisselen en aan de dag beginnen. Eerst richting douche, been in condoom gehesen, douche aanzetten. Toen ik onder de douche wilde stappen hield in een deel van het douchescherm in mijn handen.
Er zijn ergere dingen, ik weet het. Over een paar maanden lachen we erom, ik weet het. Over een paar weken lopen we weer vrolijk al ballen gooiend door het bos. We mogen niet klagen en alles gaat voorbij. En je moet je zegeningen tellen, kijken naar wat wel goed gaat, Allemaal adviezen die ik jullie zou geven als je een beetje pech had.
Ik weet het allemaal, maar voor nu heet ons huis even "In de aap" met als lichtpuntje en grootste zegening een Dyson steelstofzuiger.
Wij houden de diverse ledematen omhoog en we wensen jullie een ongecompliceerde zondag.
Vanmorgen, zondag, toch maar even de honden ingeladen en naar het bos gereden. Het bos zelf kunnen we niet in, dat is niet raadzaam met die open ziekenhuisslipper en blote tenen die vrolijk uit het verband piepen.
We zijn voor het bos op een kruispunt gaan staan en hebben met ballen gegooid. Ook dat gaat niet als anders Herman gooit verder dan ik, maar met links ook niet optimaal.
Terwijl ik op een kruispunt op mijn roze kruk stond te leunen, Herman met zijn linkerhand de bal wierp, de honden zich overduidelijk afvroegen waarom we niet gewoon het bos ingingen, dacht ik opeens : "we zijn wel in de aap gelogeerd".
Hebben jullie dat ook, dat je opeens moet weten waar zo'n maffe uitdrukking vandaan komt?
Gelukkig hebben we genootschap Onze Taal. Waar deze uitdrukking vandaan komt is niet precies bekend. Er is vermoedelijk wel eens een herberg geweest met deze naam waar het niet goed toeven was. Dat had ik nog wel kunnen bedenken, sorry, een nadere uitleg heb ik niet kunnen vinden.
Ons verblijf in de aap begon vorige week vrijdag met de operatie aan mijn voet, alles zag er rooskleurig uit tot Herman zijn hand verwondde aan de tuinpoort en de avond van dezelfde vrijdag doorbracht op de spoedpost. Hij kwam terug met hand in verband en acht hechtingen.
We hebben het echt sportief opgevat, we hebben elkaar en onszelf belachelijk gemaakt en we waren erg tevreden over onze positieve levenshouding in deze tijd van tegenspoed.
Tot dinsdagavond, toen begon Herman's hand serieus pijn te doen en woensdag, na een rondje huisarts en chirurg in het ziekenhuis kwam hij terug met zijn inmiddels enorm dikke hand in een mitella en een tas van de apotheek met verband en een flinke voorraad antibiotica.
Donderdagochtend had ik minder pijn dat hij, dus ik heb de honden uitgelaten. Het huis behoeft ook af en toe wat onderhoud. Dus ik kon met het lichtpunt uit ons leven van dit moment, onze gloednieuwe Dyson steelstofzuiger in de weer. Dan ook maar even afstoffen en dweilen. Dat heeft mijn voet me niet in dank afgenomen en dat laat hij merken ook, de wraak van de muis hadden we, toen al achter de rug.
Omdat we ook moeten eten en de chefkok met zijn hand omhoog zat heb ik gekookt, gezond en verantwoord. Een schaal gegrilde groenten. Ik vind dat heerlijk ruiken. paprika, uien, tomaten en aubergine. Ik pakte de schaal voorzichtig, balancerend op 1 been, uit de oven en zette hem tevreden op het aanrecht. Vervolgens pakte ik schaal op, jammer alleen dat ik de ovenwanten even vergat. In een reflex liet ik de schaal los en moest vloekend ons gezonde maaltje van de keukenvloer schrapen (gelukkig net gedweild).
Volgens mij is het manneneigen om je op zo'n moment nog even te vertellen dat je een hete schaal niet zonder ovenwanten aan had moeten pakken. Hij had gelijk, het was alleen niet het goede moment dat te melden.
De volgende ochtend besloten allebei 1 hond uit te laten. Toen ik met Carlie de deur uit wilde gaan, hield ik de deurkruk in mijn hand. Niet erg, wel irritant en mijn toch al tanende positivisme kwam zwaar onder druk te staan.
Het is niet makkelijk om gezellig en vrolijk te blijven als je allebei pijn hebt, lang niet alles kan wat moet en als je ook nog moet dealen met je schuldgevoel ten opzicht van twee honden die gewend zijn aan lange en frequente boswandelingen.
Vrijdagavond was ook niet de gelukkigste uit ons huwelijk. Nou ja, nachie slapen, even praten en wat gezondheidsinformatie uitwisselen en aan de dag beginnen. Eerst richting douche, been in condoom gehesen, douche aanzetten. Toen ik onder de douche wilde stappen hield in een deel van het douchescherm in mijn handen.
Er zijn ergere dingen, ik weet het. Over een paar maanden lachen we erom, ik weet het. Over een paar weken lopen we weer vrolijk al ballen gooiend door het bos. We mogen niet klagen en alles gaat voorbij. En je moet je zegeningen tellen, kijken naar wat wel goed gaat, Allemaal adviezen die ik jullie zou geven als je een beetje pech had.
Ik weet het allemaal, maar voor nu heet ons huis even "In de aap" met als lichtpuntje en grootste zegening een Dyson steelstofzuiger.
Wij houden de diverse ledematen omhoog en we wensen jullie een ongecompliceerde zondag.
donderdag 7 juli 2016
De wraak van de muis
Omdat het leven gewoon doorgaat, gewonde poten of niet hebben we vanmorgen besloten dat Herman compleet met mitella een klein rondje met Casper zou doen en ik compleet met ziekenhuisschoen een klein rondje Carlie.
Een klein rondje is 20 minuten tot een half uur.
De heren vertrokken eerst vanmorgen, ik dronk mijn koffie op en ging toen naast een huppelende Carlie al strompelend ook de deur uit.
Het zal jullie niet verwonderen, snel gaan we niet.Ik vond het dan ook vreemd dat de mannen nog niet thuis waren toen wij weer binnenkwamen.
Ik heb Carlie thuisgelaten en ben de straat weer opgegaan.
Eerst naar links, toen naar rechts. Ik stond op de laan om de hoek vertwijfeld op een kruising toen er boven me een raam openging. Het hoofd van mevrouw Muis kwam tevoorschijn.
Muis is een zwaar irritante chihuahua en geen vriend van Casper. Er is tussen de heren al een jarenlange vete gaande. De kleine hondjes blaffen, grauwen en irriteren. Bazen van kleine hondjes doen vaak niet aan opvoeding. Ze tillen hun schatjes gewoon op. Een aantal jaar geleden is het eens gekomen tot een confrontatie tussen Muis en Casper. Casper wilde alleen maar even laten merken dat hij toch echt superieur aan Muis was. Dit conflict heeft niets opgelost, dus wij mijden elkaar, de familie Muis en wij. Wij vinden Muis een klein, irritant ettertje en de familie Muis vindt Casper een groot en gevaarlijk monster, dus er is geen contact.
Tot vanmorgen, toen ik met mijn pijnlijke poot en volledig in paniek onder het slaapkamerraam van de muisjes stond, het raam openging en mevrouw Muis mij aansprak
"Jullie hond ging die kant op met een jongetje, maar zonder je man".
Toen sloeg de paniek pas echt toe. Ik greep naar mijn keel en dacht de wonderlijke gedachte:
"Mevrouw Muis der haar zit beter dan eerst".
Een rare gedachte inderdaad, volkomen niet interessant en al helemaal niet relevant.
Ik hinkelde de kant op die mevrouw Muis had aangewezen en vond noch Herman noch Casper.
Maar weer naar huis en bedenken wie ik zo vroeg om hulp kon vragen. Jan, mijn ex, was geen optie want Jan mijn ex moet donderdagochtend biljarten en zelfs als de wereld ten ondergaat, als de derde wereldoorlog uitbreekt of als alle dijken tegelijk doorbreken, zal Jan zijn oorspronkelijke plan niet wijzigen. Eventuele rampen dienen zich niet op maandag-of donderdagochtend te voltrekken, want dat zijn de biljartochtenden.
Dus ik heb mijn allerbeste vriend Ronald gebeld, Ronald komt. Als ik hulp nodig hebt komt Ronald en als Ronald hulp nodig heeft kom ik. Daarbij doet Ronald niet aan biljarten.
Ik heb weer even de straat afgespeurd en heb vervolgens de politie gebeld.
Ik weet het, volslagen paniekvoetbal. Als mevrouw Muis niet met haar mededeling gekomen was had ik nog even gewacht, denk ik.
Nu was ik weer slachtoffer van mijn eigen levendige fantasie. Ik zag Herman bloedend en bewusteloos in de goot liggen terwijl Casper ontvoerd was door een bende die honden steelt als oefenmateriaal voor hondengevechten (dat gebeurt echt).
Ik heb de beschrijving van mijn mannen doorgegeven aan de meldkamer en ben weer naar buiten gegaan om te kijken en op Ronald te wachten.
Eenmaal buiten hoorde ik twee bekende stemmen. De ene was van Linda de buurvrouw en de andere, wat denken jullie?
Juist dat was Herman. Mijn man stond gezellig met de buurvrouw te keuvelen en Casper stond er kwispelend naast. Ze hadden wat verder gelopen dan ze van plan waren.
Ik heb de politie gebeld om te zeggen dat ze weer iets nuttigs konden gaan doen en dat ze niet meer hoefden rond te rijden om uit te kijken naar een man met een mitella, al dan niet in gezelschap van een zwarte labrador. En niet meer naar een zwarte labrador, al dan niet in gezelschap van een man met mitella.
Ik heb Herman verzocht mij even te verwittigen van onverwacht langere wandelingen zolang de hand niet genezen is en ik vraag mij af:
Was dit de ultieme wraak van de muis? Dan kan ze tevreden zijn, opzet geslaagd.
Een klein rondje is 20 minuten tot een half uur.
De heren vertrokken eerst vanmorgen, ik dronk mijn koffie op en ging toen naast een huppelende Carlie al strompelend ook de deur uit.
Het zal jullie niet verwonderen, snel gaan we niet.Ik vond het dan ook vreemd dat de mannen nog niet thuis waren toen wij weer binnenkwamen.
Ik heb Carlie thuisgelaten en ben de straat weer opgegaan.
Eerst naar links, toen naar rechts. Ik stond op de laan om de hoek vertwijfeld op een kruising toen er boven me een raam openging. Het hoofd van mevrouw Muis kwam tevoorschijn.
Muis is een zwaar irritante chihuahua en geen vriend van Casper. Er is tussen de heren al een jarenlange vete gaande. De kleine hondjes blaffen, grauwen en irriteren. Bazen van kleine hondjes doen vaak niet aan opvoeding. Ze tillen hun schatjes gewoon op. Een aantal jaar geleden is het eens gekomen tot een confrontatie tussen Muis en Casper. Casper wilde alleen maar even laten merken dat hij toch echt superieur aan Muis was. Dit conflict heeft niets opgelost, dus wij mijden elkaar, de familie Muis en wij. Wij vinden Muis een klein, irritant ettertje en de familie Muis vindt Casper een groot en gevaarlijk monster, dus er is geen contact.
Tot vanmorgen, toen ik met mijn pijnlijke poot en volledig in paniek onder het slaapkamerraam van de muisjes stond, het raam openging en mevrouw Muis mij aansprak
"Jullie hond ging die kant op met een jongetje, maar zonder je man".
Toen sloeg de paniek pas echt toe. Ik greep naar mijn keel en dacht de wonderlijke gedachte:
"Mevrouw Muis der haar zit beter dan eerst".
Een rare gedachte inderdaad, volkomen niet interessant en al helemaal niet relevant.
Ik hinkelde de kant op die mevrouw Muis had aangewezen en vond noch Herman noch Casper.
Maar weer naar huis en bedenken wie ik zo vroeg om hulp kon vragen. Jan, mijn ex, was geen optie want Jan mijn ex moet donderdagochtend biljarten en zelfs als de wereld ten ondergaat, als de derde wereldoorlog uitbreekt of als alle dijken tegelijk doorbreken, zal Jan zijn oorspronkelijke plan niet wijzigen. Eventuele rampen dienen zich niet op maandag-of donderdagochtend te voltrekken, want dat zijn de biljartochtenden.
Dus ik heb mijn allerbeste vriend Ronald gebeld, Ronald komt. Als ik hulp nodig hebt komt Ronald en als Ronald hulp nodig heeft kom ik. Daarbij doet Ronald niet aan biljarten.
Ik heb weer even de straat afgespeurd en heb vervolgens de politie gebeld.
Ik weet het, volslagen paniekvoetbal. Als mevrouw Muis niet met haar mededeling gekomen was had ik nog even gewacht, denk ik.
Nu was ik weer slachtoffer van mijn eigen levendige fantasie. Ik zag Herman bloedend en bewusteloos in de goot liggen terwijl Casper ontvoerd was door een bende die honden steelt als oefenmateriaal voor hondengevechten (dat gebeurt echt).
Ik heb de beschrijving van mijn mannen doorgegeven aan de meldkamer en ben weer naar buiten gegaan om te kijken en op Ronald te wachten.
Eenmaal buiten hoorde ik twee bekende stemmen. De ene was van Linda de buurvrouw en de andere, wat denken jullie?
Juist dat was Herman. Mijn man stond gezellig met de buurvrouw te keuvelen en Casper stond er kwispelend naast. Ze hadden wat verder gelopen dan ze van plan waren.
Ik heb de politie gebeld om te zeggen dat ze weer iets nuttigs konden gaan doen en dat ze niet meer hoefden rond te rijden om uit te kijken naar een man met een mitella, al dan niet in gezelschap van een zwarte labrador. En niet meer naar een zwarte labrador, al dan niet in gezelschap van een man met mitella.
Ik heb Herman verzocht mij even te verwittigen van onverwacht langere wandelingen zolang de hand niet genezen is en ik vraag mij af:
Was dit de ultieme wraak van de muis? Dan kan ze tevreden zijn, opzet geslaagd.
woensdag 6 juli 2016
IJzerwaren
Afgelopen vrijdag is de plaat
uit mijn voet gehaald. Ondanks de operatiepijn was het een enorme opluchting.
Ik was om een uur of vijf weer thuis, poot omhoog, prima humeur, wit wijntje en een bak nasi in het vooruitzicht.
Na de nasi ging Herman eerst een rondje Cas, door mijn noodgedwongen rust moet hij ook met de dame de sanitaire rondes doen.
Mijn voet en ik hadden ons net geïnstalleerd voor de cliffhanger van GTST, met het heerlijke gevoel dat voettechnisch gezien mijn GT gingen komen.
Herman ging de deur uit met Cas en was per kerende post weer terug. Iets vergeten, dacht ik. Vermoedelijk beloningsbrokjes want veel meer nemen we niet mee op een rondje piesen/poepen.
Herman stond met een verwilderde blik en een bloedende hand in de kamer.
Wij hebben een poort waarmee de tuin afgesloten is, dan kunnen we de humpies met een gerust gevoel buiten laten. De poort sluit met een ijzeren klink.
Toen Herman met Casper door de poort wilde, zag Cas een kat. Cas vindt katten in een straal van 500 meter van zijn huis een grove schending van zijn privacy en hij dacht dat de betreffende felix meteen even duidelijk te maken. Katten zijn snel, dus Cas moest ook even vaart maken. Gedurende dit proces bleef Herman, die met Cas verbonden was door de riem, met zijn hand hangen achter het stuk ijzer van de poort.
De buren en wij kunnen altijd op elkaar rekenen in geval van calamiteiten dus ik probeerde Linda te bellen. In gesprek. Ik ben dus op mijn elegante ziekenhuisslipper links en oude schoen rechts over het pad gerend, maar de buren.
Linda reageerde snel en ze vertrokken richting ziekenhuis, Herman met een zachtblauwe handdoek om zijn hand.
Ik heb al strompelend een emmertje sop gemaakt en bedacht voor de zoveelste keer wat goed het is dat onze vloer hondbestendig is. Ik bedoel maar, een hoogpolig beige carpetje was dramatisch geweest.
Ik wist niet hoelang Herman weg zou blijven en ik bedacht dat ik dan toch maar de honden moest gaan uitlaten. Ik vond een miss Etam tas (nog eentje van plastic) en een vershoudclip. Prima om een net geopereerde, in dik verband gewikkelde voet mee in te pakken. De zachte motregen maakte plaats voor een stortbui en ik betwijfelde of miss Etam dat aan zou kunnen. Dus iets anders verzinnen.
Normaal bel ik in dit soort noodgevallen mijn dierbare vriendinnetje Yolande, zij is zo ongeveer de enige waaraan ik mijn kostbare levende have toevertrouw.
Maar Yoland is ziek, erg ziek. Zij heeft net haar 7e chemo achter de rug. Ze vecht als een tijger en ik ben razend trots op haar. Ik ga regelmatig naar haar toe en ondanks alle ellende ziet ze er prachtig uit. Altijd opgemaakt en een mutsje in de kleur van haar outfit. Ik ben blij zijn dat we over een half jaartje weer eens de stad in kunnen, winkelen, lunchen, kleppen en lachen. Maar ja, ze is nu even niet beschikbaar als vaste hondenbegeleidster. Natuurlijk had ik haar man Ben kunnen vragen. Maar die heeft in deze situatie ook het een en ander aan zijn hoofd.
Dus Jan gebeld. Jan kwam, zoals Annette Schreuder (de fokker van Cas) op fb schreef:
Dat het zo handig is dat ik op zo goede voet sta met mijn ex. Ze vond het zelf wel een leuke opmerking in dit verband.
Herman weer thuis in de loop van de avond, honden waren gelukkig al uit geweest.dus wij naar bed, inclusief gewonde en verbonden voorpoot voor het manmens en gewonde en verbonden achterpoot voor mij.
We zijn het weekend goed doorgekomen, we zijn zelfs nog even naar Yoland geweest, waar Ben als enige gezonde de koffie verzorgde.
Het ging goed, ik doe wat klussen voor mijn werk, ik loop een beetje door het huis. Ik doe de dingen die Herman niet kan. Normaal is dat niet veel maar nu zijn er toch wat zaken die mij handiger afgaan.
Jullie zagen het al: het ging goed. Tot gisterenavond. Herman zijn hand zwol op en wij zijn met een gezinsverpakking paracetamol naar de slaapkamer vertrokken. Onrustig nachtje wel.
Ik had vanmorgen minder pijn dan Herman, dus na een douche (met linkerbeen in enorme condoom) heb ik mij aangekleed en heb ik eerst Casper uitgelaten. Het lopen gaat wel, maar als Casper een schuiver neemt naar een boom die begeurvlagd moet worden of naar een soortgenoot die begroet of afgebekt moet worden, voel ik dat toch in de voet.
Met Casper had ik een van mijn beeldschone krukken bij me, Carlie is bang voor regenschermen en krukken, dus Carlie een rondje zonder hulpmiddelen. Door het ontbreken van macho gedrag is dat best te doen.
Gevolg: weer pijn aan de voet die bijna pijnloos was.
Om 11 uur vertrok Herman naar de huisarts die hem verwezen heeft naar het ziekenhuis. Jan weer van stal gehaald en Herman zit nu in het ziekenhuis, ik wacht op bericht, waarna ik Jan weer kan bellen die hem weer ophaalt en thuis aflevert. De chirurg moest naar de hand kijken en Herman moet vermoedelijk aan het infuus (met wat weet ik niet).
We komen er wel weer door, ik had even de neiging om weg te zakken in een poeltje van zelfmedelijden, maar nu ik jullie deelgenoot heb gemaakt van de laatste ontwikkelingen in huisje weltevree, voel ik me een stuk beter. Kan er zelfs weer een beetje om lachen.
Maar in een ijzerwarenwinkel zullen jullie me voorlopig niet zien.
Ik was om een uur of vijf weer thuis, poot omhoog, prima humeur, wit wijntje en een bak nasi in het vooruitzicht.
Na de nasi ging Herman eerst een rondje Cas, door mijn noodgedwongen rust moet hij ook met de dame de sanitaire rondes doen.
Mijn voet en ik hadden ons net geïnstalleerd voor de cliffhanger van GTST, met het heerlijke gevoel dat voettechnisch gezien mijn GT gingen komen.
Herman ging de deur uit met Cas en was per kerende post weer terug. Iets vergeten, dacht ik. Vermoedelijk beloningsbrokjes want veel meer nemen we niet mee op een rondje piesen/poepen.
Herman stond met een verwilderde blik en een bloedende hand in de kamer.
Wij hebben een poort waarmee de tuin afgesloten is, dan kunnen we de humpies met een gerust gevoel buiten laten. De poort sluit met een ijzeren klink.
Toen Herman met Casper door de poort wilde, zag Cas een kat. Cas vindt katten in een straal van 500 meter van zijn huis een grove schending van zijn privacy en hij dacht dat de betreffende felix meteen even duidelijk te maken. Katten zijn snel, dus Cas moest ook even vaart maken. Gedurende dit proces bleef Herman, die met Cas verbonden was door de riem, met zijn hand hangen achter het stuk ijzer van de poort.
De buren en wij kunnen altijd op elkaar rekenen in geval van calamiteiten dus ik probeerde Linda te bellen. In gesprek. Ik ben dus op mijn elegante ziekenhuisslipper links en oude schoen rechts over het pad gerend, maar de buren.
Linda reageerde snel en ze vertrokken richting ziekenhuis, Herman met een zachtblauwe handdoek om zijn hand.
Ik heb al strompelend een emmertje sop gemaakt en bedacht voor de zoveelste keer wat goed het is dat onze vloer hondbestendig is. Ik bedoel maar, een hoogpolig beige carpetje was dramatisch geweest.
Ik wist niet hoelang Herman weg zou blijven en ik bedacht dat ik dan toch maar de honden moest gaan uitlaten. Ik vond een miss Etam tas (nog eentje van plastic) en een vershoudclip. Prima om een net geopereerde, in dik verband gewikkelde voet mee in te pakken. De zachte motregen maakte plaats voor een stortbui en ik betwijfelde of miss Etam dat aan zou kunnen. Dus iets anders verzinnen.
Normaal bel ik in dit soort noodgevallen mijn dierbare vriendinnetje Yolande, zij is zo ongeveer de enige waaraan ik mijn kostbare levende have toevertrouw.
Maar Yoland is ziek, erg ziek. Zij heeft net haar 7e chemo achter de rug. Ze vecht als een tijger en ik ben razend trots op haar. Ik ga regelmatig naar haar toe en ondanks alle ellende ziet ze er prachtig uit. Altijd opgemaakt en een mutsje in de kleur van haar outfit. Ik ben blij zijn dat we over een half jaartje weer eens de stad in kunnen, winkelen, lunchen, kleppen en lachen. Maar ja, ze is nu even niet beschikbaar als vaste hondenbegeleidster. Natuurlijk had ik haar man Ben kunnen vragen. Maar die heeft in deze situatie ook het een en ander aan zijn hoofd.
Dus Jan gebeld. Jan kwam, zoals Annette Schreuder (de fokker van Cas) op fb schreef:
Dat het zo handig is dat ik op zo goede voet sta met mijn ex. Ze vond het zelf wel een leuke opmerking in dit verband.
Herman weer thuis in de loop van de avond, honden waren gelukkig al uit geweest.dus wij naar bed, inclusief gewonde en verbonden voorpoot voor het manmens en gewonde en verbonden achterpoot voor mij.
We zijn het weekend goed doorgekomen, we zijn zelfs nog even naar Yoland geweest, waar Ben als enige gezonde de koffie verzorgde.
Het ging goed, ik doe wat klussen voor mijn werk, ik loop een beetje door het huis. Ik doe de dingen die Herman niet kan. Normaal is dat niet veel maar nu zijn er toch wat zaken die mij handiger afgaan.
Jullie zagen het al: het ging goed. Tot gisterenavond. Herman zijn hand zwol op en wij zijn met een gezinsverpakking paracetamol naar de slaapkamer vertrokken. Onrustig nachtje wel.
Ik had vanmorgen minder pijn dan Herman, dus na een douche (met linkerbeen in enorme condoom) heb ik mij aangekleed en heb ik eerst Casper uitgelaten. Het lopen gaat wel, maar als Casper een schuiver neemt naar een boom die begeurvlagd moet worden of naar een soortgenoot die begroet of afgebekt moet worden, voel ik dat toch in de voet.
Met Casper had ik een van mijn beeldschone krukken bij me, Carlie is bang voor regenschermen en krukken, dus Carlie een rondje zonder hulpmiddelen. Door het ontbreken van macho gedrag is dat best te doen.
Gevolg: weer pijn aan de voet die bijna pijnloos was.
Om 11 uur vertrok Herman naar de huisarts die hem verwezen heeft naar het ziekenhuis. Jan weer van stal gehaald en Herman zit nu in het ziekenhuis, ik wacht op bericht, waarna ik Jan weer kan bellen die hem weer ophaalt en thuis aflevert. De chirurg moest naar de hand kijken en Herman moet vermoedelijk aan het infuus (met wat weet ik niet).
We komen er wel weer door, ik had even de neiging om weg te zakken in een poeltje van zelfmedelijden, maar nu ik jullie deelgenoot heb gemaakt van de laatste ontwikkelingen in huisje weltevree, voel ik me een stuk beter. Kan er zelfs weer een beetje om lachen.
Maar in een ijzerwarenwinkel zullen jullie me voorlopig niet zien.
woensdag 29 juni 2016
Paars huispak
Aanstaande vrijdag 1 juli is het zover. De plaat die in oktober 2014 door de ene orthopeed in mijn voet is geplaatst wordt er door een andere orthopeed weer uitgehaald.
Ik ben boos op de ene orthopeed, boos om zijn gebrek aan voorlichting, om zijn gebrek aan geduld en empathie toen ik een half jaar na de operatie zei dat ik nog zoveel pijn had. Hij vond dat ik niet moest zeuren en dat de pijn die ik na een jaar nog zou hebben blijvend zou zijn.
De pijn wordt steeds erger, ik heb sinds de operatie geen nacht doorgeslapen, aldoor wist mijn linkervoet me duidelijk te maken dat hij er nog was.
Door de plaat heb ik een half jaar geleden een tijd op krukken gelopen omdat ik verkeerd liep om de pijnlijke voet te ontlasten waardoor de meniscus beschadigd is.
De nieuwe orthopeed begrijpt niets van de enorm grote plaat en de veel te lange schroeven. Ze kon, na een MRI-scan, wel melden dat door de onbeweeglijkheid een pees verstopt was geraakt, die pees moet ontstopt worden en de plaat verwijderd.
Daartoe dien ik mij op 1 juli om 1100 uur te melden. Dat wordt een glorieuze entree. Volgens de instructie moet je nuchter zijn, sieraden- contactlenzen- en make-uploos.
Daarna moet ik mijn bedrijf een paar dagen stilleggen, inkomstenderving dus, net als anderhalf jaar geleden.
Gisteren ben ik even het winkelcentrum in geweest om iets nachthemderigs aan te schaffen. De verwachting is weliswaar dat Herman mij meteen weer meekrijgt als alles goed gaat tenminste. Ik ben graag voorbereid, dus als niet alles goed gaat wil ik iets ordentelijks hebben om aan te doen.
Ik weet niet of jullie die ervaring ook hebben, maar in tijd van een half uur ben ik 6 keer aangeklampt door goedbedoelende types die iets van je willen. De eerste wilde dat ik meedeed aan smaaktest, waarvan weet ik niet, ik ben "Nee dank u" roepend doorgelopen.
De volgende riep iets over een bijzonder telefoonabonnement, toen nog iemand met blikkies frisdrank en zo nog een paar. Ik word daar geen charmanter mens van, Ik wil tussen mijn werkzaamheden door zo snel als mijn pijnlijke voet het toelaat even een boodschapje doen en dan word je om de haverklap lastig gevallen.
Zei ik tegen de eerste nog beleefd: " Nee dank u", zo kreeg elke volgende zeurpiet een iets minder vriendelijke bejegening. Ik raak hierdoor zo geïrriteerd dat ik zowat een hekel aan mezelf krijg.
En toen er opeens een klein, grijs vrouwtje in een paars velours huispak (een aparte outfit voor een regenachtige dag in een winkelcentrum) pal voor me ging staan, dacht ik dat ze ergens hulp bij nodig had, ik haalde van heel ver weg een soort van glimlach en keek haar vragend aan.
Ze keek terug met een blijde, serene blik in haar kleine blauwe oogjes en sprak met zachte stemme:
"Ik wil het met u over het evangelie hebben".
Het woord Gods verkondigd door een grijs engeltje in een paars pakkie was voor mij de druppel.
Mijn reactie kwam van ver en was volkomen ondoordacht. Ik schaam me er achteraf wel een beetje voor, gelukkig is God vergevingsgezind.
Sorry God, ik zal nooit meer tegen uw in paars velours gehulde ambassadeurtjes zeggen wat ik gisteren zei:
"GODSAMME, NEE!!!!.
Ik ben boos op de ene orthopeed, boos om zijn gebrek aan voorlichting, om zijn gebrek aan geduld en empathie toen ik een half jaar na de operatie zei dat ik nog zoveel pijn had. Hij vond dat ik niet moest zeuren en dat de pijn die ik na een jaar nog zou hebben blijvend zou zijn.
De pijn wordt steeds erger, ik heb sinds de operatie geen nacht doorgeslapen, aldoor wist mijn linkervoet me duidelijk te maken dat hij er nog was.
Door de plaat heb ik een half jaar geleden een tijd op krukken gelopen omdat ik verkeerd liep om de pijnlijke voet te ontlasten waardoor de meniscus beschadigd is.
De nieuwe orthopeed begrijpt niets van de enorm grote plaat en de veel te lange schroeven. Ze kon, na een MRI-scan, wel melden dat door de onbeweeglijkheid een pees verstopt was geraakt, die pees moet ontstopt worden en de plaat verwijderd.
Daartoe dien ik mij op 1 juli om 1100 uur te melden. Dat wordt een glorieuze entree. Volgens de instructie moet je nuchter zijn, sieraden- contactlenzen- en make-uploos.
Daarna moet ik mijn bedrijf een paar dagen stilleggen, inkomstenderving dus, net als anderhalf jaar geleden.
Gisteren ben ik even het winkelcentrum in geweest om iets nachthemderigs aan te schaffen. De verwachting is weliswaar dat Herman mij meteen weer meekrijgt als alles goed gaat tenminste. Ik ben graag voorbereid, dus als niet alles goed gaat wil ik iets ordentelijks hebben om aan te doen.
Ik weet niet of jullie die ervaring ook hebben, maar in tijd van een half uur ben ik 6 keer aangeklampt door goedbedoelende types die iets van je willen. De eerste wilde dat ik meedeed aan smaaktest, waarvan weet ik niet, ik ben "Nee dank u" roepend doorgelopen.
De volgende riep iets over een bijzonder telefoonabonnement, toen nog iemand met blikkies frisdrank en zo nog een paar. Ik word daar geen charmanter mens van, Ik wil tussen mijn werkzaamheden door zo snel als mijn pijnlijke voet het toelaat even een boodschapje doen en dan word je om de haverklap lastig gevallen.
Zei ik tegen de eerste nog beleefd: " Nee dank u", zo kreeg elke volgende zeurpiet een iets minder vriendelijke bejegening. Ik raak hierdoor zo geïrriteerd dat ik zowat een hekel aan mezelf krijg.
En toen er opeens een klein, grijs vrouwtje in een paars velours huispak (een aparte outfit voor een regenachtige dag in een winkelcentrum) pal voor me ging staan, dacht ik dat ze ergens hulp bij nodig had, ik haalde van heel ver weg een soort van glimlach en keek haar vragend aan.
Ze keek terug met een blijde, serene blik in haar kleine blauwe oogjes en sprak met zachte stemme:
"Ik wil het met u over het evangelie hebben".
Het woord Gods verkondigd door een grijs engeltje in een paars pakkie was voor mij de druppel.
Mijn reactie kwam van ver en was volkomen ondoordacht. Ik schaam me er achteraf wel een beetje voor, gelukkig is God vergevingsgezind.
Sorry God, ik zal nooit meer tegen uw in paars velours gehulde ambassadeurtjes zeggen wat ik gisteren zei:
"GODSAMME, NEE!!!!.
zondag 5 juni 2016
De M van Murphy
Dit is het verhaal van de hypotheek van de familie M. Ik noem ze even zo omdat hun achternaam met een M. begint en ook omdat Murphy's law van toepassing is op dit dossier.
De situatie:
M&M hadden hun huis verkocht en gingen op zoek naar een ander huis. Ik had een inventarisatie gemaakt van hun situatie en een maximale hypotheekberekening gemaakt.
Meneer M. heeft een vaste baan, mevrouw M. heeft een schoonmaakbedrijf. Het inkomen van de man is gewoon uit een loonstrook en een werkgeversverklaring te halen. Bij het eerste gesprek werd aangegeven dat het inkomen van mevrouw ca. 30.000,- was.
Nadat ik, begin dit jaar, de jaarstukken 2012, 2014, en 2015 had ontvangen bleek het gemiddelde inkomen uit onderneming 22.000,- te zijn. Ruim voldoende voor de prijsklasse waarin de Emmetjes zochten.
Ze hebben onlangs een huis gekocht, zo halverwege het jaar willen de banken ook de jaarstukken van het afgelopen jaar zien. Uit de jaarstukken 2015 bleek een omzet van 17.000,-.
Het gemiddelde van de afgelopen 3 jaar, was 22.000,-. Banken gaan uit van het gemiddelde van de laatste 3 jaar, tenzij het laatste jaar het laagste is. Dus ze gingen rekenen met 17.000,-.
Ik had de hypotheek aangevraagd bij Hypotrust, de huidige woning was toen nog niet officieel verkocht en we hadden een bedrag nodig als overbrugging. Een overbruggingshypotheek is een tijdelijke lening om de periode overdracht nieuwe woning en overdracht oude woning te overbruggen.
Kortom je leent even het geld dat je hebt maar vastzit in de stenen van je huidige woning.
We konden in dit geval pas een overbrugging aanvragen als de woning definitief verkocht was.
Ik heb een paar maal contact gehad met Hypotrust om te vragen wanneer ik de overbrugging kon aanvragen, ik heb ze een aantal keren gemaild en een paar weken geleden vlak voor mijn vakantie nog maar eens gebeld en gevraagd of ze een nieuwe aanvraag wilden hebben. Dat was niet nodig, een nieuwe financieringsopzet was voldoende.
De dag voor mijn vakantie kreeg ik een mailtje van Hypotrust dat het label waaronder deze hypotheek viel geen overbruggingen verstrekte. M&M diende zo'n 17.000 bij de notaris op tafel te leggen. Ik had meermalen bij ze geïnformeerd naar eigen middelen, het eventueel in te brengen eigen vermogen was minimaal. Het was fijn geweest als iemand van Hypotrust dat even eerder hadden gezegd tijdens de diverse contacten.
Mijn hart stond stil, ik ben de halve nacht bezig geweest een oplossing te verzinnen. Die dacht ik gevonden te hebben in een hogere hypotheek en dan maar zonder overbrugging. Of eventueel de zaak onder een ander label van Hypotrust onderbrengen. 's Nachts om 3.30 had ik diverse voorstellen uitgewerkt en naar Hypotrust gemaild. Ik kreeg per kerende mail bericht van Nore Ply dat de mail ontvangen was. Maar Nore Ply neemt de telefoon niet op dus ik moest wachten tot de volgende ochtend. Om 9 uur hing ik aan de telefoon (aan het begin en eind van de dag zijn de wachttijden nog acceptabel). Ik had wat steun verwacht van de acceptant aan de andere kant van de lijn. Het begrip ketenintegratie wordt ernstig gepromoot. Volgens mij is ketenintegratie de diverse schakels in het hypotheekproces zo goed mogelijk te laten samenwerken in het belang van de klant. De ketenintegratie is bij Hypotrust nog niet ingevoerd. Het enige antwoord dat ik kreeg: "Uw mail wordt over 5 werkdagen opgepakt". Ja hallooooo, de ontbindende voorwaarden vervallen en ik ben al weken bezig de juiste offerte binnen te krijgen. Helaas, verder dan een herhaling van de vijf werkdagen kwamen we niet.
Het leuke is wel dat ik vorige week (2 weken na mijn mail aan Hypotrust) een mail van ze ontving dat ze aan mijn mail niet voldoende hadden maar dat ze een aanvraag nodig hadden, een aanvraag die er al twee maanden lag, compleet met leningnummer. Datzelfde leningnummer dat ik bij het onderwerp van mijn mail had vermeld.
Gelukkig heb ik Annet. Annet heeft ook een eigen kantoortje en is net zo in de stress als ik als er iets misloopt. Als bij de een iets fout gaat, duikt de ander erin, kijkt er met een frisse blik naar, kalmeert de stresser en zo komen we altijd wel tot oplossingen.
Ik ging natuurlijk ook met vakantie, dus Annet heeft de hypotheek voor M&M aangevraagd bij bijBouwe. Een vrij nieuwe speler op de markt. Bouwe en zijn club verstrekken hypotheken zonder bank. Ze werken met het geld van beleggers en hebben een heldere werkwijze. de hypotheek wordt razendsnel beoordeeld en je kunt binnen 5 werkdagen een finaal akkoord hebben.
Met het oog op mijn vakantie besloten we dat Annet de hypotheek bij bijBouwe zou aanvragen. Mijn vriend Ronald en tevens de makelaar van M. zou de offerte met ze doornemen en ik zou de boel vanaf mijn vakantieadres coördineren en in de gaten houden (delegeren is niet echt mijn ding).
Ik kreeg op Texel de offerte in mijn mail. Er waren wat onduidelijkheden, daar heb ik nog een halve dag over gediscussieerd met bijBouwe, ik heb voor Ronald een uitgebreide financieringsopzet gemaakt en Ronald heeft de offerte laten tekenen. Ik had alle benodigde stukken digitaal en het fysieke dossier had ik voor alle zekerheid achtergelaten bij Annet. Ronald heeft de offerte naar Annet gebracht en Annet heeft hem dezelfde dag met bijlagen naar bijBouwe gemaild. Dat was op 19 mei.
We zitten inmiddels op 11 werkdagen verwerkingstijd.
Ik had even rust, de offerte zag er goed uit en het dossier zou binnen 5 werkdagen beoordeeld worden. Twee werkdagen later had ik er geen goed gevoel over en ik heb de aanvraag ook ingediend bij de ABNAMRO. Die verstrekken een rentevoorstel en als ze alle stukken hebben komt de definitieve offerte. Ik heb voor alle zekerheid de inkomensgegevens vast gemaild.
Intussen gingen we verder met het proces van bijBouwe. Die zijn creatief in het verzinnen van aanvullende eisen zeg.
Ze wilden een fiscale saldo berekening van het bedrijf. Daar bedoelen ze mee: Eigen vermogen plus netto omzet minus privé-opnamen. Dat stond in de jaarstukken en niet in de IB aangiften die we van de boekhouder hadden gekregen. Dat hoeft ook niet, de jaarstukken zijn de basis voor de aangiften. Ik heb de boekhouder gemaild en per kerende mail had ik de fiscale saldo berekening van 2015. Dat was inderdaad wat de zelfstandigenman van bijBouwe nodig had. Hij wilde dat ook van 2013 en 2014. Wel wat ver gezocht omdat ze alleen met het laagste inkomen van 2015 rekenden. Annet en ik hebben allebei allang geleden ondervonden dat het handiger is geldverstrekkers te geven wat ze willen dan in discussie te gaan. Dus weer naar de boekhouder. Die vond het onzin (en gelijk heeft ze) maar heeft toch geleverd wat ze nodig hadden.
De zelfstandigenman van bijBouwe heeft op de fiscale saldo berekeningen allerlei boeiende formules losgelaten en besloot toen dat het inkomen van mevrouw getaxeerd kon worden op 15.000,-.
Een volkomen nieuwe redenatie, maar we hadden het te accepteren.
M. heeft nog een doorlopend krediet, de limiet daarvan diende verlaagd te worden, dat hebben ze gedaan.
Wij weer wachten op finaal akkoord.
Na de volgende beoordeling bleek dat de overbrugging omlaag moest omdat ze een percentage rekenen voor de courtage, ook al konden we aantonen dat de verkoopkosten ongeveer de helft waren.
Een volgende complicatie diende zich ook weer aan: de aangekochte woning was vrij hoog getaxeerd, waardoor de hypotheek in een lagere risicoklasse viel (hoogte hypotheek t.o.v. waarde onderpand). Nou zul je denken, fijn de klanten gaan een lagere rente betalen.
Dat is niet fijn, want daardoor vallen ze in een andere woonquotetabel. Lagere rente betekent dan lagere hypotheek, dus meer eigen middelen die er niet zijn.
Inmiddels riep de klant dat hij aan genoeg eigen middelen kon komen als dat nodig was. Een eerdere melding in die richting was welkom geweest, ze reageerden altijd heel negatief als het onderwerp eigen middelen ter sprake bracht. Daarbij neemt een bank geen genoegen met simpelweg een dagafschrift, je moet ook aantonen hoe je het vermogen bij elkaar gebracht hebt. Dit om te voorkomen dat je even een bedrag leent bij familie ofzo.
De hypotheek diende aangepast te worden.
Annet had bij dezelfde bijBouwe ook een voor ons onbegrijpelijk probleemgeval, we hebben afgelopen maandagavond (30 mei) de hele avond zitten rekenen, lopen jammeren en ons bezat aan de likeur. Dinsdag was er nog niets opgelost en 's middags zaten we weer samen om oplossingen te zoeken.
Nog geen finaal akkoord.
Dinsdagochtend had ik voor alle zekerheid de overige stukken naar de ABNAMRO gestuurd en ik heb ze vrijdagmiddag gebeld.
Het dossier was compleet (op het getekende rentevoorstel na). Een verademing, een gesprek met de acceptant van de ABNAMRO, daar zitten mensen die met je meedenken. Het inkomen van mevrouw M was beoordeeld en goedgekeurd (gewoon de 17.000,-) De overbrugging kan er gewoon door zoals aangevraagd omdat ik kan aantonen wat de werkelijke verkoopkosten zijn. Ik had binnen vijf minuten het gecorrigeerde rentevoorstel en het dossiee ligt compleet bij de ABNAMRO.
Morgen maar weer met bijBouwe bellen en als het goed is hebben we ook op tijd akkoord van de ABNAMRO. We hebben tot woensdag.
Volkomen onzinnige complicaties voor een op het oog vrij eenvoudig dossier.
Als hypotheekadviseur moet je niet al teveel van dit soort dossiers hebben, je bent oud voor je tijd.
Voorlopig ben ik een fan van de ABNAMRO, zo fijn om als mens behandeld te worden.
De situatie:
M&M hadden hun huis verkocht en gingen op zoek naar een ander huis. Ik had een inventarisatie gemaakt van hun situatie en een maximale hypotheekberekening gemaakt.
Meneer M. heeft een vaste baan, mevrouw M. heeft een schoonmaakbedrijf. Het inkomen van de man is gewoon uit een loonstrook en een werkgeversverklaring te halen. Bij het eerste gesprek werd aangegeven dat het inkomen van mevrouw ca. 30.000,- was.
Nadat ik, begin dit jaar, de jaarstukken 2012, 2014, en 2015 had ontvangen bleek het gemiddelde inkomen uit onderneming 22.000,- te zijn. Ruim voldoende voor de prijsklasse waarin de Emmetjes zochten.
Ze hebben onlangs een huis gekocht, zo halverwege het jaar willen de banken ook de jaarstukken van het afgelopen jaar zien. Uit de jaarstukken 2015 bleek een omzet van 17.000,-.
Het gemiddelde van de afgelopen 3 jaar, was 22.000,-. Banken gaan uit van het gemiddelde van de laatste 3 jaar, tenzij het laatste jaar het laagste is. Dus ze gingen rekenen met 17.000,-.
Ik had de hypotheek aangevraagd bij Hypotrust, de huidige woning was toen nog niet officieel verkocht en we hadden een bedrag nodig als overbrugging. Een overbruggingshypotheek is een tijdelijke lening om de periode overdracht nieuwe woning en overdracht oude woning te overbruggen.
Kortom je leent even het geld dat je hebt maar vastzit in de stenen van je huidige woning.
We konden in dit geval pas een overbrugging aanvragen als de woning definitief verkocht was.
Ik heb een paar maal contact gehad met Hypotrust om te vragen wanneer ik de overbrugging kon aanvragen, ik heb ze een aantal keren gemaild en een paar weken geleden vlak voor mijn vakantie nog maar eens gebeld en gevraagd of ze een nieuwe aanvraag wilden hebben. Dat was niet nodig, een nieuwe financieringsopzet was voldoende.
De dag voor mijn vakantie kreeg ik een mailtje van Hypotrust dat het label waaronder deze hypotheek viel geen overbruggingen verstrekte. M&M diende zo'n 17.000 bij de notaris op tafel te leggen. Ik had meermalen bij ze geïnformeerd naar eigen middelen, het eventueel in te brengen eigen vermogen was minimaal. Het was fijn geweest als iemand van Hypotrust dat even eerder hadden gezegd tijdens de diverse contacten.
Mijn hart stond stil, ik ben de halve nacht bezig geweest een oplossing te verzinnen. Die dacht ik gevonden te hebben in een hogere hypotheek en dan maar zonder overbrugging. Of eventueel de zaak onder een ander label van Hypotrust onderbrengen. 's Nachts om 3.30 had ik diverse voorstellen uitgewerkt en naar Hypotrust gemaild. Ik kreeg per kerende mail bericht van Nore Ply dat de mail ontvangen was. Maar Nore Ply neemt de telefoon niet op dus ik moest wachten tot de volgende ochtend. Om 9 uur hing ik aan de telefoon (aan het begin en eind van de dag zijn de wachttijden nog acceptabel). Ik had wat steun verwacht van de acceptant aan de andere kant van de lijn. Het begrip ketenintegratie wordt ernstig gepromoot. Volgens mij is ketenintegratie de diverse schakels in het hypotheekproces zo goed mogelijk te laten samenwerken in het belang van de klant. De ketenintegratie is bij Hypotrust nog niet ingevoerd. Het enige antwoord dat ik kreeg: "Uw mail wordt over 5 werkdagen opgepakt". Ja hallooooo, de ontbindende voorwaarden vervallen en ik ben al weken bezig de juiste offerte binnen te krijgen. Helaas, verder dan een herhaling van de vijf werkdagen kwamen we niet.
Het leuke is wel dat ik vorige week (2 weken na mijn mail aan Hypotrust) een mail van ze ontving dat ze aan mijn mail niet voldoende hadden maar dat ze een aanvraag nodig hadden, een aanvraag die er al twee maanden lag, compleet met leningnummer. Datzelfde leningnummer dat ik bij het onderwerp van mijn mail had vermeld.
Gelukkig heb ik Annet. Annet heeft ook een eigen kantoortje en is net zo in de stress als ik als er iets misloopt. Als bij de een iets fout gaat, duikt de ander erin, kijkt er met een frisse blik naar, kalmeert de stresser en zo komen we altijd wel tot oplossingen.
Ik ging natuurlijk ook met vakantie, dus Annet heeft de hypotheek voor M&M aangevraagd bij bijBouwe. Een vrij nieuwe speler op de markt. Bouwe en zijn club verstrekken hypotheken zonder bank. Ze werken met het geld van beleggers en hebben een heldere werkwijze. de hypotheek wordt razendsnel beoordeeld en je kunt binnen 5 werkdagen een finaal akkoord hebben.
Met het oog op mijn vakantie besloten we dat Annet de hypotheek bij bijBouwe zou aanvragen. Mijn vriend Ronald en tevens de makelaar van M. zou de offerte met ze doornemen en ik zou de boel vanaf mijn vakantieadres coördineren en in de gaten houden (delegeren is niet echt mijn ding).
Ik kreeg op Texel de offerte in mijn mail. Er waren wat onduidelijkheden, daar heb ik nog een halve dag over gediscussieerd met bijBouwe, ik heb voor Ronald een uitgebreide financieringsopzet gemaakt en Ronald heeft de offerte laten tekenen. Ik had alle benodigde stukken digitaal en het fysieke dossier had ik voor alle zekerheid achtergelaten bij Annet. Ronald heeft de offerte naar Annet gebracht en Annet heeft hem dezelfde dag met bijlagen naar bijBouwe gemaild. Dat was op 19 mei.
We zitten inmiddels op 11 werkdagen verwerkingstijd.
Ik had even rust, de offerte zag er goed uit en het dossier zou binnen 5 werkdagen beoordeeld worden. Twee werkdagen later had ik er geen goed gevoel over en ik heb de aanvraag ook ingediend bij de ABNAMRO. Die verstrekken een rentevoorstel en als ze alle stukken hebben komt de definitieve offerte. Ik heb voor alle zekerheid de inkomensgegevens vast gemaild.
Intussen gingen we verder met het proces van bijBouwe. Die zijn creatief in het verzinnen van aanvullende eisen zeg.
Ze wilden een fiscale saldo berekening van het bedrijf. Daar bedoelen ze mee: Eigen vermogen plus netto omzet minus privé-opnamen. Dat stond in de jaarstukken en niet in de IB aangiften die we van de boekhouder hadden gekregen. Dat hoeft ook niet, de jaarstukken zijn de basis voor de aangiften. Ik heb de boekhouder gemaild en per kerende mail had ik de fiscale saldo berekening van 2015. Dat was inderdaad wat de zelfstandigenman van bijBouwe nodig had. Hij wilde dat ook van 2013 en 2014. Wel wat ver gezocht omdat ze alleen met het laagste inkomen van 2015 rekenden. Annet en ik hebben allebei allang geleden ondervonden dat het handiger is geldverstrekkers te geven wat ze willen dan in discussie te gaan. Dus weer naar de boekhouder. Die vond het onzin (en gelijk heeft ze) maar heeft toch geleverd wat ze nodig hadden.
De zelfstandigenman van bijBouwe heeft op de fiscale saldo berekeningen allerlei boeiende formules losgelaten en besloot toen dat het inkomen van mevrouw getaxeerd kon worden op 15.000,-.
Een volkomen nieuwe redenatie, maar we hadden het te accepteren.
M. heeft nog een doorlopend krediet, de limiet daarvan diende verlaagd te worden, dat hebben ze gedaan.
Wij weer wachten op finaal akkoord.
Na de volgende beoordeling bleek dat de overbrugging omlaag moest omdat ze een percentage rekenen voor de courtage, ook al konden we aantonen dat de verkoopkosten ongeveer de helft waren.
Een volgende complicatie diende zich ook weer aan: de aangekochte woning was vrij hoog getaxeerd, waardoor de hypotheek in een lagere risicoklasse viel (hoogte hypotheek t.o.v. waarde onderpand). Nou zul je denken, fijn de klanten gaan een lagere rente betalen.
Dat is niet fijn, want daardoor vallen ze in een andere woonquotetabel. Lagere rente betekent dan lagere hypotheek, dus meer eigen middelen die er niet zijn.
Inmiddels riep de klant dat hij aan genoeg eigen middelen kon komen als dat nodig was. Een eerdere melding in die richting was welkom geweest, ze reageerden altijd heel negatief als het onderwerp eigen middelen ter sprake bracht. Daarbij neemt een bank geen genoegen met simpelweg een dagafschrift, je moet ook aantonen hoe je het vermogen bij elkaar gebracht hebt. Dit om te voorkomen dat je even een bedrag leent bij familie ofzo.
De hypotheek diende aangepast te worden.
Annet had bij dezelfde bijBouwe ook een voor ons onbegrijpelijk probleemgeval, we hebben afgelopen maandagavond (30 mei) de hele avond zitten rekenen, lopen jammeren en ons bezat aan de likeur. Dinsdag was er nog niets opgelost en 's middags zaten we weer samen om oplossingen te zoeken.
Nog geen finaal akkoord.
Dinsdagochtend had ik voor alle zekerheid de overige stukken naar de ABNAMRO gestuurd en ik heb ze vrijdagmiddag gebeld.
Het dossier was compleet (op het getekende rentevoorstel na). Een verademing, een gesprek met de acceptant van de ABNAMRO, daar zitten mensen die met je meedenken. Het inkomen van mevrouw M was beoordeeld en goedgekeurd (gewoon de 17.000,-) De overbrugging kan er gewoon door zoals aangevraagd omdat ik kan aantonen wat de werkelijke verkoopkosten zijn. Ik had binnen vijf minuten het gecorrigeerde rentevoorstel en het dossiee ligt compleet bij de ABNAMRO.
Morgen maar weer met bijBouwe bellen en als het goed is hebben we ook op tijd akkoord van de ABNAMRO. We hebben tot woensdag.
Volkomen onzinnige complicaties voor een op het oog vrij eenvoudig dossier.
Als hypotheekadviseur moet je niet al teveel van dit soort dossiers hebben, je bent oud voor je tijd.
Voorlopig ben ik een fan van de ABNAMRO, zo fijn om als mens behandeld te worden.
maandag 30 mei 2016
De ideale klant
In mijn vak is de laatste decennia heel veel veranderd en om ons scherp te houden blijven de overheid en de banken zaken verzinnen die toch weer anders kunnen of moeten.
Overgangsrecht
Klanten die al een koophuis met hypotheek hebben moeten aantonen voor hoeveel ze hun huis verkocht hebben of denken te gaan verkopen en ze moeten laten zien hoeveel hypotheek ze nog hebben. Dat is logisch toch? De klant knikt begrijpend.
In het kader van het overgangsrecht moet de klant ook de IB aangifte van 2012 meesturen. Klant kijkt al moeilijker: "waarom en heb ik die nog en waar is hij?".
Waarom?
Vanaf januari 2013 moet elke nieuwe hypotheek afgelost worden. De klant mag de hypotheek die hij in januari 2013 had meenemen, met een maximum van 50% van de waarde van de nieuwe woning. Dus had de klant een hypotheek van € 150.000,- aflossingsvrij en hij koopt een woning van € 250.000,- dan mag hij daar € 125.000,- aflossingsvrij van lenen. Anders heeft hij geen recht op belastingaftrek.
Hou dat belastingvoordeel maar
Wat nu als de klant niet geïnteresseerd in belastingvoordeel? Zoals mijn favoriete klant van de afgelopen maanden. Zij wilde haar hypotheek verhogen om haar dochter een belastingvrije schenking te doen. Haar huidige geldverstrekker hield vast aan de 50% marktwaarde aflossingsvrij. Ze had niet zo'n erg hoge hypotheek nodig maar ze kwam wel boven die 50%. De fiscus zegt: "dat mag, maar je mag de rente niet aftrekken". Dat hoeft niet zei mijn klant, liever niet aflossen en geen belastingteruggaaf dan een hoger maandlast door het aflossingsschema. Ik heb diverse banken gebeld, ze zijn het met me eens. Maar ze doen het niet.
De norm van de "gedragscode" schrijft voor 50% van de marktwaarde aflossingsvrij, dus een stukje aflossen moet ze.
Marktwaarde
De dochter van deze gezellige dame heeft (mede dankzij de schenking van haar moeder) een hypotheek nodig van minder dan 50% van de marktwaarde. Bij haar inkomen hoort volgens de bank (was ik het ook niet mee eens, maar dat is een ander verhaal) een hypotheek die € 2000,- lager ligt.
Onzin en weer in discussie met de bank. Ik heb ze gevraagd uit te leggen hoeveel risico ze lopen met een hypotheek die ver onder de marktwaarde ligt. "Dit is het beleid" was het antwoord en daar moet je het mee doen.
We doen het ermee, maar ik wind me wel op over de starheid.
Ze wilden ook dat de dochter een overlijdensrisicoverzekering sloot, die als zekerheid voor de bank kon dienen.
Ik had een verzekering aangevraagd omdat het in deze situatie bij deze klant tot mijn zorgplicht hoort dit te adviseren. Maar daar heeft de bank niets mee te maken.
Alles wat de klant meer leent dan 80% van de marktwaarde moet afgedekt worden door een verzekering, dit mooie meisje leent 48% van de marktwaarde.
Ik kreeg een rappel met het verzoek de polis op te sturen. Dan moet je weer bellen, je dient dan eerst je telefoon aan de lader te leggen want tegen de wachttijden bij de banken is mijn batterij niet bestand. Uiteindelijk krijg je te horen: "Oh, nu begrijp ik het, ik vraag het nog even aan mijn collega, ja hoor, je hebt gelijk, ik haal het uit de lijst aan te vragen stukken".
Mijn ideale klant
Ik heb het druk, te druk en teveel met overbodige zaken. Zoals dagelijks diverse banken bellen om te smeken om een antwoord of een finaal akkoord. Ik kreeg van een vriendin die ik zeer waardeer het advies een profiel op de te stellen van de ideale klant. Op een bepaald moment moet je onder ogen zien dat je niet alle klanten kunt bedienen. Dus je moet een keuze gaan maken, zoals de klant voor een adviseur kiest.
Ik had het niet bedacht maar ik ga me er wel in verdiepen. Op internet vind je er van alles over. Je moet een profiel schrijven van je ideale klant en daar bouw je het kader om heen.
Dan heb je nog een heel segment klanten om te bedienen en de aandacht te geven die ze verdienen. En dan moet je sommige klanten naar een collega verwijzen. Bijvoorbeeld een ondernemer doorsturen naar een adviseur die zich daarin gespecialiseerd heeft.
Even wennen aan het idee, binnenkort maar eens gaan lunchen met de ideale klant van dit seizoen. Bel maar even als je terug bent uit Spanje.
maandag 23 mei 2016
Kenau
Wij zijn op Texel. Herman, de honden en ik. Een nat en winderig Texel. Maar dat maakt niet uit, we hadden rust nodig en dat hebben we. Die honden vinden het strand enig, weer of geen weer. dus we beginnen de dag met een stevige strandwandeling. Daarna duik ik achter de laptop want ondernemer ben je 24/7 tenslotte.
Als ik de noodzakelijke werkzaamheden achter de rug heb gaan we relaxen. We lezen, kijken naar een moord, drinken een drankje en zitten bij te komen van een onrustig jaar.
Ik ben voordat Herman, Casper en Carlie in mijn leven waren al eens op Texel geweest. Met kennissen, Judith en Bart.
Ik ben een ontzettende lange week met ze mee geweest, ik denk dat het in 1999 of 2000 was.
Het was voornamelijk gezellig. Het was zo gezellig dat ik de gezellige uren telde dat ik nog moest.
Niet lang na deze eindeloze week verloren we elkaar uit het oog. Een paar jaar later hoorde ik van een gemeenschappelijke kennis dat Judith overleden was.
Bart was gewend onder leiding van Judith zijn levenspad te bewandelen (zie gezellig). Als Bart zelf, helemaal zelfstandig iets probeerde te doen, riep Judith: "Dat kan hij niet". Het is dus niet verwonderlijk dat Bart niets meer probeerde. Hij at als Judith honger had, deed een vest aan als Judith het koud had en dronk als Judith dorst had.
Het is dus niet vreemd dat Bart na het overlijden van Judith volkomen ontredderd was. Hij moest zelf beslissen wanneer hij iets at of dronk. Een paar maanden na het heengaan van Judith kwam ik Bart tegen.
Ik had met hem te doen en nodigde hem uit voor een drankje bij mij thuis. De Schnauzer leefde nog, dus we gingen ook wel eens wandelen met de drie honden.
Voor mij was het medelijden met een eenzame man, voor Bart was ik een teken door Judith gezonden. Zonder dat ik me ervan bewust was had Bart voor ons samen een toekomst gepland. Ik zou mijn huis verkopen en compleet met honden bij Bart intrekken, Nou ja, bij Bart, meer in de door Judith ingerichte bonbonnière met veel roze en gebloemde meubels. Voor Bart zou het leven doorgaan, hij had in mij een vervangende kenau gevonden. Deze kenau was niet gecharmeerd van dat idee en het heeft de nodige moeite gekost Bart daarvan te overtuigen. Bart huilde en smeekte, binnen een paar weken was ik voor Bart onmisbaar geworden.
Ik heb met veel tact en begrip geprobeerd Bart duidelijk te maken dat ik voor ons samen geen toekomst zag. Aangezien ik op deze manier niet doordrong was ik gedwongen mij met duidelijke taal van Bart te bevrijden.
Zoals gezegd zijn wij op Texel. We waren in de Texelse Jumbo en terwijl Herman nog even bij de inpandige slijter binnenliep stond ik met de Albert Heijn tas geparkeerd in de hal van de Jumbo.
Uit de slijterij kwam een stevige dame op leeftijd, daarachter sjokte een mager, ouder mannetje.
Het mannetje mompelde iets, de vrouw draaide zich even om, pakte het mannetje bij de arm en ze zei met luide stem: "Kom Bart, doe eerst je jas dicht, pak de boodschappentas en dan gaan we eerst iets eten en nee, je krijgt geen jenever, we drinken thee".
En daar ging Bart, hij heeft zijn vervangende kenau gevonden. Gelukkig maar.
Als ik de noodzakelijke werkzaamheden achter de rug heb gaan we relaxen. We lezen, kijken naar een moord, drinken een drankje en zitten bij te komen van een onrustig jaar.
Ik ben voordat Herman, Casper en Carlie in mijn leven waren al eens op Texel geweest. Met kennissen, Judith en Bart.
Ik ben een ontzettende lange week met ze mee geweest, ik denk dat het in 1999 of 2000 was.
Het was voornamelijk gezellig. Het was zo gezellig dat ik de gezellige uren telde dat ik nog moest.
Niet lang na deze eindeloze week verloren we elkaar uit het oog. Een paar jaar later hoorde ik van een gemeenschappelijke kennis dat Judith overleden was.
Bart was gewend onder leiding van Judith zijn levenspad te bewandelen (zie gezellig). Als Bart zelf, helemaal zelfstandig iets probeerde te doen, riep Judith: "Dat kan hij niet". Het is dus niet verwonderlijk dat Bart niets meer probeerde. Hij at als Judith honger had, deed een vest aan als Judith het koud had en dronk als Judith dorst had.
Het is dus niet vreemd dat Bart na het overlijden van Judith volkomen ontredderd was. Hij moest zelf beslissen wanneer hij iets at of dronk. Een paar maanden na het heengaan van Judith kwam ik Bart tegen.
Ik had met hem te doen en nodigde hem uit voor een drankje bij mij thuis. De Schnauzer leefde nog, dus we gingen ook wel eens wandelen met de drie honden.
Voor mij was het medelijden met een eenzame man, voor Bart was ik een teken door Judith gezonden. Zonder dat ik me ervan bewust was had Bart voor ons samen een toekomst gepland. Ik zou mijn huis verkopen en compleet met honden bij Bart intrekken, Nou ja, bij Bart, meer in de door Judith ingerichte bonbonnière met veel roze en gebloemde meubels. Voor Bart zou het leven doorgaan, hij had in mij een vervangende kenau gevonden. Deze kenau was niet gecharmeerd van dat idee en het heeft de nodige moeite gekost Bart daarvan te overtuigen. Bart huilde en smeekte, binnen een paar weken was ik voor Bart onmisbaar geworden.
Ik heb met veel tact en begrip geprobeerd Bart duidelijk te maken dat ik voor ons samen geen toekomst zag. Aangezien ik op deze manier niet doordrong was ik gedwongen mij met duidelijke taal van Bart te bevrijden.
Zoals gezegd zijn wij op Texel. We waren in de Texelse Jumbo en terwijl Herman nog even bij de inpandige slijter binnenliep stond ik met de Albert Heijn tas geparkeerd in de hal van de Jumbo.
Uit de slijterij kwam een stevige dame op leeftijd, daarachter sjokte een mager, ouder mannetje.
Het mannetje mompelde iets, de vrouw draaide zich even om, pakte het mannetje bij de arm en ze zei met luide stem: "Kom Bart, doe eerst je jas dicht, pak de boodschappentas en dan gaan we eerst iets eten en nee, je krijgt geen jenever, we drinken thee".
En daar ging Bart, hij heeft zijn vervangende kenau gevonden. Gelukkig maar.
vrijdag 29 april 2016
Afwijzing, wat vinden jullie?
Ik zit sinds een paar maanden in een bedrijfsverzamelgebouw.
Super, we hebben allemaal ons eigen kamertje, zeggen elkaar gedag en we profiteren van elkaars expertise. Een paar deuren verderop zit een boekhouder. Hij heeft een eventuele klant naar mij doorgestuurd.
Vorige week vrijdag zat ik met een zakenrelatie/vriendin te lunchen toen hij belde, de prospect.
Hij vroeg niet wanneer ik tijd voor hem had, nee hij vertelde dat hij per trein naar mij onderweg was.Mijn buurman had me verteld dat hij zelfstandig verpleegkundige was.
Ik moest daar al even over nadenken. Ik hou van zelfstandige ondernemers, maar een zelfstandige verpleegkundige? Het leek mij bijzonder.
Hij klonk vrolijk en sympathiek, ik zoende mijn zakenrelatie/vriendin gedag, liet haar achter met de rekening en het pinapparaat en rende terug naar kantoor.
Ik was maar net op tijd om mijn nieuwe klant te ontvangen, hij was verpleegkundige, compleet met witte jas.
Een aardige, Surinaamse man. Ik hou van Surinamers en Antillianen. Over het algemeen zijn ze slim en humoristisch.
Dat was deze man ook, Surinaams, slim en humoristisch.
Hij had zijn huurhuis gekocht. Een eigen huis was belangrijk voor hem. Dat begrijp ik wel.
Hij legde bij mij de mooie taak neer zijn hypotheek te regelen. Ik had zijn boekhouder als buurman, dus dat moest allemaal goed komen.
Een bank kijkt meestal naar het gemiddelde van de laatste 3 jaar inkomens. Op basis daarvan was de hypotheek niet haalbaar. Banken adverteren op dit moment met het feit dat ze naar de toekomst kijken en niet naar het verleden. Dus dat een ondernemer met 1 goed jaar en een geweldige prognose bij hun welkom is. Ze zijn wel welkom, maar dat wil nog niet zeggen dat ze een hypotheek verstrekken.
Mijn verpleger was bij zijn eigen bank geweest, hij kwam niet verder dan de balie. Ze wilden hem niet helpen. Hij wou zijn huis zo graag kopen dat hij wel al een koopakte had getekend.
3 weken na de ondertekening zat hij bij mij, in zijn witte jas en vol vertrouwen.
Ik heb me verdiept in de cijfers en het leek wel een uitdaging. Bijkomend probleem is dat de klant 55+ is. Dan dien je het pensioeninkomen op te geven. En los van alle cijfers en prognoses wordt hij op basis van de opgave van mijn pensioen.nl afgewezen.
Ik heb hem dat zo tactvol mogelijk mogelijk meegedeeld, ik kan niets voor hem doen, hij krijgt geen hypotheek, ik ga daar geen tijd in steken en hem geen kosten laten maken.
Probleem is dat hij in al zijn optimisme een akte heeft getekend en dat hij voor een bepaalde datum moet aantonen dat hij de hypotheek niet rond krijgt.
Om dit aan te tonen heeft hij conform akte twee afwijzingen nodig.
Hij vroeg mij vanmorgen om "even twee afwijzingen te regelen".
Daartoe moet ik bij twee geldverstrekkers twee absoluut overbodige offertes aanvragen.
Ik moet dus volledige aanvragen invoeren, dit kost me ongeveer twee keer 3 uur, ik moet voor gek staan voor die geldverstrekkers. Die vinden het raar dat een ervaren adviseur een dergelijke aanvraag doet. Ik moet met de banken praten en uitleggen waarom ik iedereen aan het werk zet voor een afwijzing.
Ik heb vandaag contact gehad met de makelaar, ik heb gemaild en gebeld, ik heb de stukken bestudeerd en contact met de klant gehad.
Kortom ik heb nu al zeven uur werk in een hopeloze zaak gestoken. Ik moet er nog minstens 6 uur insteken om afwijzingen te krijgen en door te sturen. Om aan de banken te verdedigen waarom ik een hopeloze aanvraag doe.
Hij wil wel wat betalen, hij dacht zelf aan € 300,-. Wat moet ik daarmee, 6 uur a € 125,- = € 875,-.
Dat zou een redelijke vergoeding zijn voor de tijdsinvestering. Maar dat kan en wil hij niet betalen.
Wat doe je met zo'n klant, een aardige man, die eerst een huis koopt en daarna ontdekt dat hij de hypotheek niet krijgt? Een optimistische man ook, hij dacht dat ik binnen een uur wel twee afwijzingen kon mailen.
Moet ik dit menselijk afhandelen voor een hemaprijsje, of moet ik hem het gewone tarief in rekening brengen?.
Kortom, draai ik op voor zijn onverantwoordelijke gedrag, regel ik afwijzingen (waar ik eigenlijk geen tijd voor heb) voor een laag prijsje, reken ik gewoon mijn uurtarief (dan wordt het te duur voor hem) of laat ik hem zijn eigen problemen oplossen?
Dan moet hij zelf zorgen voor zijn afwijzingen.
Probleem, los ik het menselijk, zakelijk, praktisch of sociaal op?
Ik hoor graag van jullie wat jullie ervan vinden.
Super, we hebben allemaal ons eigen kamertje, zeggen elkaar gedag en we profiteren van elkaars expertise. Een paar deuren verderop zit een boekhouder. Hij heeft een eventuele klant naar mij doorgestuurd.
Vorige week vrijdag zat ik met een zakenrelatie/vriendin te lunchen toen hij belde, de prospect.
Hij vroeg niet wanneer ik tijd voor hem had, nee hij vertelde dat hij per trein naar mij onderweg was.Mijn buurman had me verteld dat hij zelfstandig verpleegkundige was.
Ik moest daar al even over nadenken. Ik hou van zelfstandige ondernemers, maar een zelfstandige verpleegkundige? Het leek mij bijzonder.
Hij klonk vrolijk en sympathiek, ik zoende mijn zakenrelatie/vriendin gedag, liet haar achter met de rekening en het pinapparaat en rende terug naar kantoor.
Ik was maar net op tijd om mijn nieuwe klant te ontvangen, hij was verpleegkundige, compleet met witte jas.
Een aardige, Surinaamse man. Ik hou van Surinamers en Antillianen. Over het algemeen zijn ze slim en humoristisch.
Dat was deze man ook, Surinaams, slim en humoristisch.
Hij had zijn huurhuis gekocht. Een eigen huis was belangrijk voor hem. Dat begrijp ik wel.
Hij legde bij mij de mooie taak neer zijn hypotheek te regelen. Ik had zijn boekhouder als buurman, dus dat moest allemaal goed komen.
Een bank kijkt meestal naar het gemiddelde van de laatste 3 jaar inkomens. Op basis daarvan was de hypotheek niet haalbaar. Banken adverteren op dit moment met het feit dat ze naar de toekomst kijken en niet naar het verleden. Dus dat een ondernemer met 1 goed jaar en een geweldige prognose bij hun welkom is. Ze zijn wel welkom, maar dat wil nog niet zeggen dat ze een hypotheek verstrekken.
Mijn verpleger was bij zijn eigen bank geweest, hij kwam niet verder dan de balie. Ze wilden hem niet helpen. Hij wou zijn huis zo graag kopen dat hij wel al een koopakte had getekend.
3 weken na de ondertekening zat hij bij mij, in zijn witte jas en vol vertrouwen.
Ik heb me verdiept in de cijfers en het leek wel een uitdaging. Bijkomend probleem is dat de klant 55+ is. Dan dien je het pensioeninkomen op te geven. En los van alle cijfers en prognoses wordt hij op basis van de opgave van mijn pensioen.nl afgewezen.
Ik heb hem dat zo tactvol mogelijk mogelijk meegedeeld, ik kan niets voor hem doen, hij krijgt geen hypotheek, ik ga daar geen tijd in steken en hem geen kosten laten maken.
Probleem is dat hij in al zijn optimisme een akte heeft getekend en dat hij voor een bepaalde datum moet aantonen dat hij de hypotheek niet rond krijgt.
Om dit aan te tonen heeft hij conform akte twee afwijzingen nodig.
Hij vroeg mij vanmorgen om "even twee afwijzingen te regelen".
Daartoe moet ik bij twee geldverstrekkers twee absoluut overbodige offertes aanvragen.
Ik moet dus volledige aanvragen invoeren, dit kost me ongeveer twee keer 3 uur, ik moet voor gek staan voor die geldverstrekkers. Die vinden het raar dat een ervaren adviseur een dergelijke aanvraag doet. Ik moet met de banken praten en uitleggen waarom ik iedereen aan het werk zet voor een afwijzing.
Ik heb vandaag contact gehad met de makelaar, ik heb gemaild en gebeld, ik heb de stukken bestudeerd en contact met de klant gehad.
Kortom ik heb nu al zeven uur werk in een hopeloze zaak gestoken. Ik moet er nog minstens 6 uur insteken om afwijzingen te krijgen en door te sturen. Om aan de banken te verdedigen waarom ik een hopeloze aanvraag doe.
Hij wil wel wat betalen, hij dacht zelf aan € 300,-. Wat moet ik daarmee, 6 uur a € 125,- = € 875,-.
Dat zou een redelijke vergoeding zijn voor de tijdsinvestering. Maar dat kan en wil hij niet betalen.
Wat doe je met zo'n klant, een aardige man, die eerst een huis koopt en daarna ontdekt dat hij de hypotheek niet krijgt? Een optimistische man ook, hij dacht dat ik binnen een uur wel twee afwijzingen kon mailen.
Moet ik dit menselijk afhandelen voor een hemaprijsje, of moet ik hem het gewone tarief in rekening brengen?.
Kortom, draai ik op voor zijn onverantwoordelijke gedrag, regel ik afwijzingen (waar ik eigenlijk geen tijd voor heb) voor een laag prijsje, reken ik gewoon mijn uurtarief (dan wordt het te duur voor hem) of laat ik hem zijn eigen problemen oplossen?
Dan moet hij zelf zorgen voor zijn afwijzingen.
Probleem, los ik het menselijk, zakelijk, praktisch of sociaal op?
Ik hoor graag van jullie wat jullie ervan vinden.
maandag 18 april 2016
Ochtendwater
Een aantal jaren geleden heeft mijn huisarts geconstateerd dat ik hoge bloeddruk heb. Dat kan, ik ben een namelijk een stresskip pur sang. En ik heb een stressvol beroep. Althans, ik maak er een stressvol beroep van. Ik stress voor mijn klanten. En daar ga ik soms erg ver in.
Ik kreeg dus pillen tegen hoge bloeddruk. Ik ben slordig met medicijnen. Ik neem ze een paar dagen trouw in en vervolgens vergeet ik ze in te nemen of ik weet niet meer of ik er al een genomen heb.
Gelukkig heb ik Herman, die legt als een gewetensgetrouwe pleegzuster bloedwijn elke dag onze pillen naast de kommen havermout.
Herman heeft ook hoge bloeddruk, een andere soort denk ik. Want hij heeft andere pillen.
Ik snap niet zoveel van de bloeddruk, Herman vertelt altijd dat hij zoveel over zoveel heeft. Ik weet alleen maar te hoog of te laag.
Als je hoge bloeddruk heb dien je je eenmaal per jaar te melden bij het Gezondheidscentrum waar een veel te dikke mevrouw je vertelt dat je af moet vallen en dat je bloeddruk nog steeds te hoog is.
Ik heb daar geen zin in, dus ik negeer die brieven.
Maar het zijn doorbijtertjes, daar bij het gezondheidscentrum. Ik kreeg nu wel een heel gedecideerde brief met het verzoek bloed, urine en bloeddruk te laten controleren.
Ze vinden me namelijk een hart-bloedvatpatiënt. Ik heb vorige week maar even gebeld voor een afspraak. De assistente constateerde ontsteld dat ik in 2010 voor het laatste bloed had laten prikken. Dat is niet waar, ik ben in 2014 geopereerd en dan doen ze ook de nodige research voor je op de operatietafel ligt.
Maar hier was in 2010 de laatste keer, zei het meisje berispend. Ok, dat zal. Ik weet niet hoe het met jullie is maar bij mij zijn de bloedprikmomentjes nu niet echt memorabele highlights in mijn leven.
Ik kon vorige week bij de balie van het gezondheidscentrum een formulier met bloedprikinstructies ophalen en een urinesetje.
Een urinesetje? Ja een urinesetje.
De laatste keer dat ik zoiets deed (zal misschien ook 2010 zijn geweest) kreeg je gewoon een plastic potje. Nu kreeg ik een compleet minilaboratorium mee.
Een geel potje, met een gat met een sticker eroverheen aan de bovenkant, drie buisjes en een instructiefolder.
Je moet in het potje plassen en dan het deksel er weer op doen.Vervolgens moet je de buisjes in het gat in het deksel doen en de buisjes vullen zichzelf. Dan moet je de buisjes drie keer draaien (????), daarna doe je de buisjes in het bijgeleverde plastic zakje, dan draai je het deksel weer op het potje, je plakt de sticker er weer op en je gooit het potje weg.
Wat een gedoe zeg, vanmorgen om 5 uur in de badkamer. Ik heb de buisjes ingeleverd, ze hebben bloed afgenomen en volgende week maandag wordt de procedure vervolgd. Dan gaan ze kijken hoe de bloeddruk is en dan hoop ik ze dat ze me weer een tijd met rust laten.
Ik kreeg dus pillen tegen hoge bloeddruk. Ik ben slordig met medicijnen. Ik neem ze een paar dagen trouw in en vervolgens vergeet ik ze in te nemen of ik weet niet meer of ik er al een genomen heb.
Gelukkig heb ik Herman, die legt als een gewetensgetrouwe pleegzuster bloedwijn elke dag onze pillen naast de kommen havermout.
Herman heeft ook hoge bloeddruk, een andere soort denk ik. Want hij heeft andere pillen.
Ik snap niet zoveel van de bloeddruk, Herman vertelt altijd dat hij zoveel over zoveel heeft. Ik weet alleen maar te hoog of te laag.
Als je hoge bloeddruk heb dien je je eenmaal per jaar te melden bij het Gezondheidscentrum waar een veel te dikke mevrouw je vertelt dat je af moet vallen en dat je bloeddruk nog steeds te hoog is.
Ik heb daar geen zin in, dus ik negeer die brieven.
Maar het zijn doorbijtertjes, daar bij het gezondheidscentrum. Ik kreeg nu wel een heel gedecideerde brief met het verzoek bloed, urine en bloeddruk te laten controleren.
Ze vinden me namelijk een hart-bloedvatpatiënt. Ik heb vorige week maar even gebeld voor een afspraak. De assistente constateerde ontsteld dat ik in 2010 voor het laatste bloed had laten prikken. Dat is niet waar, ik ben in 2014 geopereerd en dan doen ze ook de nodige research voor je op de operatietafel ligt.
Maar hier was in 2010 de laatste keer, zei het meisje berispend. Ok, dat zal. Ik weet niet hoe het met jullie is maar bij mij zijn de bloedprikmomentjes nu niet echt memorabele highlights in mijn leven.
Ik kon vorige week bij de balie van het gezondheidscentrum een formulier met bloedprikinstructies ophalen en een urinesetje.
Een urinesetje? Ja een urinesetje.
De laatste keer dat ik zoiets deed (zal misschien ook 2010 zijn geweest) kreeg je gewoon een plastic potje. Nu kreeg ik een compleet minilaboratorium mee.
Een geel potje, met een gat met een sticker eroverheen aan de bovenkant, drie buisjes en een instructiefolder.
Je moet in het potje plassen en dan het deksel er weer op doen.Vervolgens moet je de buisjes in het gat in het deksel doen en de buisjes vullen zichzelf. Dan moet je de buisjes drie keer draaien (????), daarna doe je de buisjes in het bijgeleverde plastic zakje, dan draai je het deksel weer op het potje, je plakt de sticker er weer op en je gooit het potje weg.
Wat een gedoe zeg, vanmorgen om 5 uur in de badkamer. Ik heb de buisjes ingeleverd, ze hebben bloed afgenomen en volgende week maandag wordt de procedure vervolgd. Dan gaan ze kijken hoe de bloeddruk is en dan hoop ik ze dat ze me weer een tijd met rust laten.
woensdag 30 maart 2016
Time out
De maand maart was de meest dramatische uit mijn lange carrière als hypotheekadviseur. Banken moeten vanwege de nieuwe richtlijnen hun systemen aan gaan passen (de Mortgage Credit Directive).MCD
Alle banken hebben een andere ingangsdatum en ze hebben ook allemaal een ander systeempje uitgedacht. Dat is niet zo erg, dat went allemaal wel. Maar ze hebben ook allemaal een andere manier op de nieuwe werkwijze door te voeren. Dan zijn er ook nog banken die aan het reorganiseren zijn.
Daardoor blijven onze dossiers "oude stijl" erg lang liggen.
Te lang en wij hebben vaak niet zo lang. Klanten hebben een beperkte tijd om hun hypotheek rond te krijgen.
Ik stel er een eer in mijn dossiers allemaal op tijd finaal akkoord te hebben. Dan kan ik de klant en de makelaar bellen met een mooie mededeling en dan zijn we allemaal gelukkig.
Ik was bezig met een dossier voor een vrolijke jongeman. Hij was eerst bij een andere adviseur, dus toen ik aan het werk ging was de termijn ontbindende voorwaarden voor de eerste keer verstreken.
Ik heb hem daarna nog een keer kunnen verlengen, op 3 maart was het dossier compleet bij de bank en met wat geluk zouden ze er op 17 maart naar kijken. weer verlengen dus. Tot 17 maart.
De hele 17e maart heb ik naar de statusinformatie op het extranet van de betreffende bank zitten staren, gelukkig voor de fiatteur vond hij een onvolkomenheid. De stempel stond niet netjes op de werkgeversverklaring en daardoor was de datum ondertekening niet te lezen. Nou kun je natuurlijk de strijd aangaan, maar dat is met een fiatteur van een bank zinloos. Regels zijn regels en dit is het beleid.Klant gebeld, nieuwe werkgeversverklaring gemaild, binnen een kwartier nieuwe werkgeversverklaring ingescand. Maar toen was het bijna 5 uur. Dus makelaar bellen en vragen om nog een nachtje uitstel. Op 18 maart kwam het verlossende antwoord. Klant blij, makelaar blij, ik doodmoe van de stress.
Ik was ook bezig voor een oudere dame. In feite is ze niet zoveel ouder dan ik, maar in gevoel zit er een generatie tussen ons. Ze heeft geen email bijvoorbeeld. Dus we zijn wat heen en weer gereisd om papieren op te halen, in te scannen en terug te brengen. Het ironische van deze klant was dat ze geen hypotheek wilde. Ze wilde alleen een overbruggingshypotheek omdat ze voor haar nieuwe woning 2 weken eerder naar de notaris wilde dan voor haar oude woning. Op de oude woning zit geen hypotheek dus geld genoeg, alleen zit dat geld nu nog in de stenen van haar oude huis.
De banken verstrekken geen overbrugging meer zonder hypotheek. Omdat ze aan een overbrugging niet verdienen en aan een hypotheek wel. De hoogte van de hypotheek is aan een minimum gebonden, dat minimum is bij iedere bank anders. Ze heeft een laag inkomen, dus de hypotheek is ook aan een maximum gebonden. Er was maar 1 bank waar ik deze twee eisen kon verenigen. En die bank is aan het reorganiseren en heeft lange verwerkingstijden. Ik had weinig keus, dus offerte aangevraagd, naar klant om te laten tekenen. De dame is een beetje eenzaam en ze had zich verheugd op een gezellige middag met thee en slagroomsoesjes. Dat begrijp ik ook wel en we hebben ons gezellig keuvelend en theedrinkend door de offerte heen gewerkt. Omdat er een aantal voorwaarden in de offerte stond waar ik over in discussie moest kreeg ik een aangepaste offerte.
Weer slagroomsoesjes.
Begin maart was het dossier compleet, maar toen raakte de bank stukken kwijt. Verkeerd gekoppeld blijkbaar. Dus het dossier werd weer incompleet verklaard. En elke keer dat het dossier weer op compleet staat, gaan de twee weken verwerkingstijd in.
Dus de adviseur op oorlogspad. Bidden en smeken, vloeken en schelden, bellen en mailen,
Dat heb ik de afgelopen week gedaan. Uiteindelijk is het dossier door tussenkomst van een hoger banktiepje met voorrang behandeld. Ze hadden toch nog wat zaken gevonden die ze nogmaals ingescand wilden hebben en ze vroegen een verklaring van iets wat ik al talloze keren verklaard had.
Ik ben er de hele vorige week, inclusief de paasdagen mee bezig geweest. Ik kan dat niet van me afzetten. Het ziet er nu naar uit dat het toch nog goed gaat komen. Met dank aan de relatiemanager en excuses voor mijn hysterie.
Dan had ik eerder deze maand twee klanten die in verband werden gebracht met fraude en dan heb ik nog een klant die anders behandeld wil worden dan anderen, een beetje exclusiever.
Ik zit nu in mijn kantoortje met het gevoel dat ik droom, ik ben moe, ik neem vanmiddag maar even een time out, dan kan ik er morgen weer fel tegen aan. Vandaag even niet, normaal ben ik weerbaar. Maar bij de eerste de beste die niet aardig tegen me is barst ik in tranen uit, zo voel ik me.
En dat wil je niet als ervaren hypotheekadviseur die een behoorlijke bitch is als het klantbelang in gevaar komt.
Alle banken hebben een andere ingangsdatum en ze hebben ook allemaal een ander systeempje uitgedacht. Dat is niet zo erg, dat went allemaal wel. Maar ze hebben ook allemaal een andere manier op de nieuwe werkwijze door te voeren. Dan zijn er ook nog banken die aan het reorganiseren zijn.
Daardoor blijven onze dossiers "oude stijl" erg lang liggen.
Te lang en wij hebben vaak niet zo lang. Klanten hebben een beperkte tijd om hun hypotheek rond te krijgen.
Ik stel er een eer in mijn dossiers allemaal op tijd finaal akkoord te hebben. Dan kan ik de klant en de makelaar bellen met een mooie mededeling en dan zijn we allemaal gelukkig.
Ik was bezig met een dossier voor een vrolijke jongeman. Hij was eerst bij een andere adviseur, dus toen ik aan het werk ging was de termijn ontbindende voorwaarden voor de eerste keer verstreken.
Ik heb hem daarna nog een keer kunnen verlengen, op 3 maart was het dossier compleet bij de bank en met wat geluk zouden ze er op 17 maart naar kijken. weer verlengen dus. Tot 17 maart.
De hele 17e maart heb ik naar de statusinformatie op het extranet van de betreffende bank zitten staren, gelukkig voor de fiatteur vond hij een onvolkomenheid. De stempel stond niet netjes op de werkgeversverklaring en daardoor was de datum ondertekening niet te lezen. Nou kun je natuurlijk de strijd aangaan, maar dat is met een fiatteur van een bank zinloos. Regels zijn regels en dit is het beleid.Klant gebeld, nieuwe werkgeversverklaring gemaild, binnen een kwartier nieuwe werkgeversverklaring ingescand. Maar toen was het bijna 5 uur. Dus makelaar bellen en vragen om nog een nachtje uitstel. Op 18 maart kwam het verlossende antwoord. Klant blij, makelaar blij, ik doodmoe van de stress.
Ik was ook bezig voor een oudere dame. In feite is ze niet zoveel ouder dan ik, maar in gevoel zit er een generatie tussen ons. Ze heeft geen email bijvoorbeeld. Dus we zijn wat heen en weer gereisd om papieren op te halen, in te scannen en terug te brengen. Het ironische van deze klant was dat ze geen hypotheek wilde. Ze wilde alleen een overbruggingshypotheek omdat ze voor haar nieuwe woning 2 weken eerder naar de notaris wilde dan voor haar oude woning. Op de oude woning zit geen hypotheek dus geld genoeg, alleen zit dat geld nu nog in de stenen van haar oude huis.
De banken verstrekken geen overbrugging meer zonder hypotheek. Omdat ze aan een overbrugging niet verdienen en aan een hypotheek wel. De hoogte van de hypotheek is aan een minimum gebonden, dat minimum is bij iedere bank anders. Ze heeft een laag inkomen, dus de hypotheek is ook aan een maximum gebonden. Er was maar 1 bank waar ik deze twee eisen kon verenigen. En die bank is aan het reorganiseren en heeft lange verwerkingstijden. Ik had weinig keus, dus offerte aangevraagd, naar klant om te laten tekenen. De dame is een beetje eenzaam en ze had zich verheugd op een gezellige middag met thee en slagroomsoesjes. Dat begrijp ik ook wel en we hebben ons gezellig keuvelend en theedrinkend door de offerte heen gewerkt. Omdat er een aantal voorwaarden in de offerte stond waar ik over in discussie moest kreeg ik een aangepaste offerte.
Weer slagroomsoesjes.
Begin maart was het dossier compleet, maar toen raakte de bank stukken kwijt. Verkeerd gekoppeld blijkbaar. Dus het dossier werd weer incompleet verklaard. En elke keer dat het dossier weer op compleet staat, gaan de twee weken verwerkingstijd in.
Dus de adviseur op oorlogspad. Bidden en smeken, vloeken en schelden, bellen en mailen,
Dat heb ik de afgelopen week gedaan. Uiteindelijk is het dossier door tussenkomst van een hoger banktiepje met voorrang behandeld. Ze hadden toch nog wat zaken gevonden die ze nogmaals ingescand wilden hebben en ze vroegen een verklaring van iets wat ik al talloze keren verklaard had.
Ik ben er de hele vorige week, inclusief de paasdagen mee bezig geweest. Ik kan dat niet van me afzetten. Het ziet er nu naar uit dat het toch nog goed gaat komen. Met dank aan de relatiemanager en excuses voor mijn hysterie.
Dan had ik eerder deze maand twee klanten die in verband werden gebracht met fraude en dan heb ik nog een klant die anders behandeld wil worden dan anderen, een beetje exclusiever.
Ik zit nu in mijn kantoortje met het gevoel dat ik droom, ik ben moe, ik neem vanmiddag maar even een time out, dan kan ik er morgen weer fel tegen aan. Vandaag even niet, normaal ben ik weerbaar. Maar bij de eerste de beste die niet aardig tegen me is barst ik in tranen uit, zo voel ik me.
En dat wil je niet als ervaren hypotheekadviseur die een behoorlijke bitch is als het klantbelang in gevaar komt.
zaterdag 26 maart 2016
Fraude
Fraude is een vorm van bedrog; de zaken worden anders voorgesteld dan ze zijn, door op papier of digitaal een onjuiste weergave te geven van de werkelijkheid.
Behalve hypotheekkennis heb je als hypotheekadviseur ook mensenkennis nodig en een beetje levenservaring helpt ook.
Het is niet altijd leuk en niet alle klanten zijn aardige en betrouwbare mensen. Je leert daarmee om te gaan.
Ik ben de afgelopen week twee keer geconfronteerd met een vorm van oneerlijkheid, met een vermoeden van fraude en een poging tot fraude. Dat hakt er behoorlijk in kan ik jullie melden. Van klant nummer 1 werd tot mijn verbazing de hypotheek afgewezen. Het ging om een zelfstandig ondernemer die met de jaarstukken van 2015 de hypotheek makkelijk kon krijgen. Toch werd hij afgewezen. Hij moest namelijk aantonen te beschikken over eigen middelen en hij heeft niets met banken (nu helemaal niet meer, denk ik) dus elke keer als zijn saldo boven een bepaald bedrag kwam haalde hij het meerdere van de bank om het te verstoppen in een oude sok. De bank had moeite met dit verhaal en vroeg me te verklaren waarom er geen spaargeld in de belastingaangifte was opgenomen. De klant vindt het voldoende om Inkomstenbelasting te betalen en vindt vermogensrendementsheffing onzin. Dat is zijn goed recht, maar dit is wel de reden waarom de hypotheek is afgewezen.
Vervelend als je werk hebt gedaan voor de katzeknopendoos maar wel om over heen te komen.
De tweede ervaring was vervelender. Het betrof een klant waarmee ik een ingewikkeld hypotheektraject had doorgeworsteld. Nu wilde hij verbouwen, dat kan want er is een hogere hypotheekinschrijving. We hebben destijds de constructie besproken maar achteraf had hij het anders willen hebben. Deze klant is een van die mensen die de schuld voor alles wat tegenzit bij een ander legt.
Deze klant is type verwende kleuter die zijn zin wil hebben. Omdat hij dacht mij op een onvolledigheid betrapt te hebben vond hij dat ik de hypotheekverhoging voor niets moest regelen. Hij probeerde de taxateur en mij tegen elkaar uit te spelen. Hij zette me onder druk en probeerde me te manipuleren. Op zich had ik al reden genoeg om hem mijn kantoortje uit te zwiepen. Maar toen bleek dat hij een creatieve wijze had uitgedacht om zijn tekort aan liquiditeiten op te lossen.
Die oplossing was leuk bedacht, maar een ander woord voor die oplossing is fraude.
Ik heb de relatie met hem beeindigd, uiteraard, maar hij zadelde me wel met een leuk probleem op. Namelijk je weet iets wat je niet wilt weten en dat is niet fijn. Deze klant wil ik niet meer aan tafel, wil ik ook niets meer voor doen. Best jammer dat zo'n klant niet beseft dat hij de adviseur alleen al door de vraag om bedrog in een moeilijk parket brengt.
Ik heb me voorgenomen nog selectiever te worden in het accepteren van klanten.
Een klant kan al dan niet voor mij kiezen, maar dat kan ik ook. En dat ga ik ook doen.
Behalve hypotheekkennis heb je als hypotheekadviseur ook mensenkennis nodig en een beetje levenservaring helpt ook.
Het is niet altijd leuk en niet alle klanten zijn aardige en betrouwbare mensen. Je leert daarmee om te gaan.
Ik ben de afgelopen week twee keer geconfronteerd met een vorm van oneerlijkheid, met een vermoeden van fraude en een poging tot fraude. Dat hakt er behoorlijk in kan ik jullie melden. Van klant nummer 1 werd tot mijn verbazing de hypotheek afgewezen. Het ging om een zelfstandig ondernemer die met de jaarstukken van 2015 de hypotheek makkelijk kon krijgen. Toch werd hij afgewezen. Hij moest namelijk aantonen te beschikken over eigen middelen en hij heeft niets met banken (nu helemaal niet meer, denk ik) dus elke keer als zijn saldo boven een bepaald bedrag kwam haalde hij het meerdere van de bank om het te verstoppen in een oude sok. De bank had moeite met dit verhaal en vroeg me te verklaren waarom er geen spaargeld in de belastingaangifte was opgenomen. De klant vindt het voldoende om Inkomstenbelasting te betalen en vindt vermogensrendementsheffing onzin. Dat is zijn goed recht, maar dit is wel de reden waarom de hypotheek is afgewezen.
Vervelend als je werk hebt gedaan voor de katzeknopendoos maar wel om over heen te komen.
De tweede ervaring was vervelender. Het betrof een klant waarmee ik een ingewikkeld hypotheektraject had doorgeworsteld. Nu wilde hij verbouwen, dat kan want er is een hogere hypotheekinschrijving. We hebben destijds de constructie besproken maar achteraf had hij het anders willen hebben. Deze klant is een van die mensen die de schuld voor alles wat tegenzit bij een ander legt.
Deze klant is type verwende kleuter die zijn zin wil hebben. Omdat hij dacht mij op een onvolledigheid betrapt te hebben vond hij dat ik de hypotheekverhoging voor niets moest regelen. Hij probeerde de taxateur en mij tegen elkaar uit te spelen. Hij zette me onder druk en probeerde me te manipuleren. Op zich had ik al reden genoeg om hem mijn kantoortje uit te zwiepen. Maar toen bleek dat hij een creatieve wijze had uitgedacht om zijn tekort aan liquiditeiten op te lossen.
Die oplossing was leuk bedacht, maar een ander woord voor die oplossing is fraude.
Ik heb de relatie met hem beeindigd, uiteraard, maar hij zadelde me wel met een leuk probleem op. Namelijk je weet iets wat je niet wilt weten en dat is niet fijn. Deze klant wil ik niet meer aan tafel, wil ik ook niets meer voor doen. Best jammer dat zo'n klant niet beseft dat hij de adviseur alleen al door de vraag om bedrog in een moeilijk parket brengt.
Ik heb me voorgenomen nog selectiever te worden in het accepteren van klanten.
Een klant kan al dan niet voor mij kiezen, maar dat kan ik ook. En dat ga ik ook doen.
100 jaar
Let op, vannacht wordt het zomertijd.
Na de omslag ben ik, zowel in najaar als in voorjaar, nog weken bezig met het terugrekenen van de tijd.
Ik zeg de hele tijd: "eigenlijk is het 6 uur" als het 7 uur of 5 uur is.
Herman heeft daar een hekel aan. Maar Herman en ik zitten tijdtechnisch heel anders in elkaar.
Ik had vroeger in het VOOR HERMAN TIJDPERK allerlei klokken op verschillende tijden staan.
De wekker naast mijn bed stond 20 minuten voor, als de wekker afliep had ik nog 20 minuten.
De slaande klok in de woonkamer stond 5 minuten voor, want als ik achterliep op schema had ik altijd nog 5 minuten.
Redelijk onzinnig natuurlijk, want ik wist per klok hoe laat het echt was. Maar ik voelde me daar prettig bij.
Wij wonen al jaren samen en delen alles, ook de tijd. Herman is wat rechtlijniger wat tijd betreft. De enige concessie is mijn Sallandse klokje. Dit klokje staat altijd voor en wordt steeds voorlijker. Heerlijker vind ik dat, als ik in bed lig en het klokje slaat 6 keer, weet ik dat het ongeveer 5.40 is.Ik ben gek op slaande klokken.
Morgen wordt het weer zomertijd. Op de tv zei net een fris en vrolijk meisje dat de zomertijd 100 jaar geleden was ingevoerd.
Mijn man en ik zaten qua tijd voor het eerst op 1 lijn, we keken elkaar verbijsterd aan.
We zijn niet meer piepjong, maar we weten allebei nog dat de zomertijd werd ingevoerd en geloof mij vrienden, wij zijn niet honderdplus.
Ik heb het even opgezocht, in1977 werd de zomertijd ingevoerd. Natuurlijk is dat voor veel van jullie een jaartal dat in de geschiedenisboekjes staat. Voor ons is het nog niet zo lang geleden, is het kort na de oliecrisis en de autoloze zondag.
In 1977, Herman en ik kenden elkaar nog lang niet, maar we waren toen al geen kinderen meer, en echt dat is geen eeuw geleden.
Fijne paasdagen en sterkte met de zomertijd.
Na de omslag ben ik, zowel in najaar als in voorjaar, nog weken bezig met het terugrekenen van de tijd.
Ik zeg de hele tijd: "eigenlijk is het 6 uur" als het 7 uur of 5 uur is.
Herman heeft daar een hekel aan. Maar Herman en ik zitten tijdtechnisch heel anders in elkaar.
Ik had vroeger in het VOOR HERMAN TIJDPERK allerlei klokken op verschillende tijden staan.
De wekker naast mijn bed stond 20 minuten voor, als de wekker afliep had ik nog 20 minuten.
De slaande klok in de woonkamer stond 5 minuten voor, want als ik achterliep op schema had ik altijd nog 5 minuten.
Redelijk onzinnig natuurlijk, want ik wist per klok hoe laat het echt was. Maar ik voelde me daar prettig bij.
Wij wonen al jaren samen en delen alles, ook de tijd. Herman is wat rechtlijniger wat tijd betreft. De enige concessie is mijn Sallandse klokje. Dit klokje staat altijd voor en wordt steeds voorlijker. Heerlijker vind ik dat, als ik in bed lig en het klokje slaat 6 keer, weet ik dat het ongeveer 5.40 is.Ik ben gek op slaande klokken.
Morgen wordt het weer zomertijd. Op de tv zei net een fris en vrolijk meisje dat de zomertijd 100 jaar geleden was ingevoerd.
Mijn man en ik zaten qua tijd voor het eerst op 1 lijn, we keken elkaar verbijsterd aan.
We zijn niet meer piepjong, maar we weten allebei nog dat de zomertijd werd ingevoerd en geloof mij vrienden, wij zijn niet honderdplus.
Ik heb het even opgezocht, in1977 werd de zomertijd ingevoerd. Natuurlijk is dat voor veel van jullie een jaartal dat in de geschiedenisboekjes staat. Voor ons is het nog niet zo lang geleden, is het kort na de oliecrisis en de autoloze zondag.
In 1977, Herman en ik kenden elkaar nog lang niet, maar we waren toen al geen kinderen meer, en echt dat is geen eeuw geleden.
Fijne paasdagen en sterkte met de zomertijd.
dinsdag 15 maart 2016
Finaal akkoord
De mooiste woorden die je als hypotheekadviseur van een bank kunt horen zijn:
"Het dossier is finaal akkoord"
De mooiste woorden die je als hypotheekadviseur tegen je klant kunt zeggen zijn:
"Gefeliciteerd, het dossier is finaal akkoord".
Finaal akkoord is een dossier tegenwoordig niet zo maar. Banken hebben vaak werkvoorraad. Vroeger heette een werkvoorraad achterstand.
We hebben te maken met deadlines. Als je niet voor een bepaalde datum een finaal akkoord hebt van een geldverstrekker moet je de termijn ontbindende voorwaarden financiering verlengen.
Anders moet de klant, bij het niet verkrijgen van een finaal akkoord, 10% van de koopsom betalen. De klant heeft jou ingehuurd als adviseur en jij dient die termijnen te bewaken.
Ik werk veel met een bank die op dit moment een enorme werkvoorraad heeft. Ik heb voor 3 dossiers een finaal akkoord nodig.
De meest urgente verloopt overmorgen. De termijn is al twee keer verlengd omdat de bank nog steeds goed bevoorraad is qua werk.
Alles gaat tegenwoordig ook digitaal. De meeste banken zetten per klant een lijstje benodigde stukken op hun site en wij moeten die stukken uploaden. Dan komt er naast het betreffende stuk te staan "ontvangen". Daar hebben we nog niets aan, als de eerste beoordelaar het stuk heeft goed bevonden staat er "akkoord". Dat is al iets beter. Het kan zijn dat de eerste beoordelaar een stuk afkeurt. Dan staat het betreffende stuk weer op niet ontvangen.
Dan krijgen wij bericht wat er aan het stuk verbeterd dient te worden. Een werkgeversverklaring bijvoorbeeld wordt afgekeurd als er geen bedrijfsstempel op staat. Nu heeft niet ieder bedrijf een bedrijfsstempel. Waarom niet is me een raadsel, ik heb er ook één van mijn bedrijfje en dat ding kostte nog geen tientje. Maar als een bedrijf geen bedrijfsstempel heeft moeten ze dat op een briefje zetten, gewoon "we hebben geen bedrijfsstempel" of zoiets. Het luistert ook nog nauw waar de stempel staat, ik heb nu een werkgeversverklaring waar de stempel door de datum van ondertekening staat. Dat kan een reden zijn zo'n stuk af te keuren.
Ik heb dagelijks contact over mijn klanten met deadlines. Omdat wij natuurlijk massaal bellen hebben ze besloten 's morgens niet meer bereikbaar te zijn. Ik vind dat wel een goede maatregel, al die zeurende tussenpersonen houden de boel natuurlijk op. En natuurlijk zijn onze klanten urgenter dan die van anderen.
De eerste beoordelaar gaat pas beoordelen als het dossier compleet is.
Ik zit te wachten op een akkoord voor de klant die uiterlijk overmorgen een finaal akkoord moet hebben. Ik kijk zo ongeveer elk uur op de site of er al stukken ontvangen, akkoord of afgekeurd zijn. Net keek ik en toen zag ik een documentje verspringen van de "ontvangen" naar "akkoord".
Ik kon mijn ogen niet meer van het scherm afwenden. Hopende dat het laatste hokje ontvangen ook akkoord zou worden.
Dan weet je in ieder geval dat de eerste rechter alle stukken gezien heeft. Dan is er ruimte voor een gematigd optimisme.
Gematigd, want dan gaat het dossier naar een eindbeoordelaar, l'accordeur finale, zeg maar. Voor je het weet zit je een uur naar je scherm te staren.
De klant heeft al drie keer gebeld, ook in de stress natuurlijk. Ik ook, in drievoud, voor drie klanten.
De bank in kwestie heeft alle ongeduldige tussenpersonen verrast met een pot paaseitjes. Ik ben aan de lijn, maar terwijl ik zenuwachtig naar ontvangen en akkoord zit te turen heb ik er al 3 op.
Wat zou die bank denken: aan het lijntje houden en vetmesten die tussenpersonen?
Ik ga even koffie drinken, als ik terugkom, misschien als ik straks weer kijk dat alles "akkoord" is en heel misschien als ik vanavond of vannacht of morgenochtend kijk, zie ik wel staan:
"Stukken zijn naar de notaris".
Dan kan ik weer even genieten van een mooi moment, van een finaal akkoord bij mijn paaseitjes.
"Het dossier is finaal akkoord"
De mooiste woorden die je als hypotheekadviseur tegen je klant kunt zeggen zijn:
"Gefeliciteerd, het dossier is finaal akkoord".
Finaal akkoord is een dossier tegenwoordig niet zo maar. Banken hebben vaak werkvoorraad. Vroeger heette een werkvoorraad achterstand.
We hebben te maken met deadlines. Als je niet voor een bepaalde datum een finaal akkoord hebt van een geldverstrekker moet je de termijn ontbindende voorwaarden financiering verlengen.
Anders moet de klant, bij het niet verkrijgen van een finaal akkoord, 10% van de koopsom betalen. De klant heeft jou ingehuurd als adviseur en jij dient die termijnen te bewaken.
Ik werk veel met een bank die op dit moment een enorme werkvoorraad heeft. Ik heb voor 3 dossiers een finaal akkoord nodig.
De meest urgente verloopt overmorgen. De termijn is al twee keer verlengd omdat de bank nog steeds goed bevoorraad is qua werk.
Alles gaat tegenwoordig ook digitaal. De meeste banken zetten per klant een lijstje benodigde stukken op hun site en wij moeten die stukken uploaden. Dan komt er naast het betreffende stuk te staan "ontvangen". Daar hebben we nog niets aan, als de eerste beoordelaar het stuk heeft goed bevonden staat er "akkoord". Dat is al iets beter. Het kan zijn dat de eerste beoordelaar een stuk afkeurt. Dan staat het betreffende stuk weer op niet ontvangen.
Dan krijgen wij bericht wat er aan het stuk verbeterd dient te worden. Een werkgeversverklaring bijvoorbeeld wordt afgekeurd als er geen bedrijfsstempel op staat. Nu heeft niet ieder bedrijf een bedrijfsstempel. Waarom niet is me een raadsel, ik heb er ook één van mijn bedrijfje en dat ding kostte nog geen tientje. Maar als een bedrijf geen bedrijfsstempel heeft moeten ze dat op een briefje zetten, gewoon "we hebben geen bedrijfsstempel" of zoiets. Het luistert ook nog nauw waar de stempel staat, ik heb nu een werkgeversverklaring waar de stempel door de datum van ondertekening staat. Dat kan een reden zijn zo'n stuk af te keuren.
Ik heb dagelijks contact over mijn klanten met deadlines. Omdat wij natuurlijk massaal bellen hebben ze besloten 's morgens niet meer bereikbaar te zijn. Ik vind dat wel een goede maatregel, al die zeurende tussenpersonen houden de boel natuurlijk op. En natuurlijk zijn onze klanten urgenter dan die van anderen.
De eerste beoordelaar gaat pas beoordelen als het dossier compleet is.
Ik zit te wachten op een akkoord voor de klant die uiterlijk overmorgen een finaal akkoord moet hebben. Ik kijk zo ongeveer elk uur op de site of er al stukken ontvangen, akkoord of afgekeurd zijn. Net keek ik en toen zag ik een documentje verspringen van de "ontvangen" naar "akkoord".
Ik kon mijn ogen niet meer van het scherm afwenden. Hopende dat het laatste hokje ontvangen ook akkoord zou worden.
Dan weet je in ieder geval dat de eerste rechter alle stukken gezien heeft. Dan is er ruimte voor een gematigd optimisme.
Gematigd, want dan gaat het dossier naar een eindbeoordelaar, l'accordeur finale, zeg maar. Voor je het weet zit je een uur naar je scherm te staren.
De klant heeft al drie keer gebeld, ook in de stress natuurlijk. Ik ook, in drievoud, voor drie klanten.
De bank in kwestie heeft alle ongeduldige tussenpersonen verrast met een pot paaseitjes. Ik ben aan de lijn, maar terwijl ik zenuwachtig naar ontvangen en akkoord zit te turen heb ik er al 3 op.
Wat zou die bank denken: aan het lijntje houden en vetmesten die tussenpersonen?
Ik ga even koffie drinken, als ik terugkom, misschien als ik straks weer kijk dat alles "akkoord" is en heel misschien als ik vanavond of vannacht of morgenochtend kijk, zie ik wel staan:
"Stukken zijn naar de notaris".
Dan kan ik weer even genieten van een mooi moment, van een finaal akkoord bij mijn paaseitjes.
MC
Hoe oud en wijs je ook bent, het leven blijft je wijzer maken. Ik heb afgelopen week een verhelderend inzicht gekregen in een aspect van mijn eigen karakter, ik begreep opeens waarom ik op een bepaalde manier op bepaalde situaties reageer en ik weet nu hoe ik me tegen die bepaalde situaties en bepaalde mensen moet wapenen.
Oke, het was handig geweest als het leven me deze les enkele tientallen jaren had gegeven maar toen had mijn leven het waarschijnlijk te druk met andere dingen.
Ik zal even vertellen wat er gebeurde:
Ik had een klant met een ingewikkelde hypotheekbehoefte, Ik hou wel van een uitdaging dus ik heb me vol in de complexe materie gestort. Zoals mensen die me goed kennen me altijd verwijten, ik draafde volledig door in de dienstverlening.
Ik had bijvoorbeeld de klant gevraagd even op papier te zetten dat een verzekeraar mij informatie mocht verstrekken.
Een simpel verzoek zou je zeggen, maar de klant mailde me of ik een concept van de te hanteren tekst wilde sturen,
Ik doe dat dan, ik heb op papier gezegd:"Wij geven u toestemming mevrouw Croes informatie te verstrekken.".
Klant blij. Ik vond het een wat overbodig verzoek, maar ach, kleine moeite.
Het was door een aantal complicaties een heel gedoe de hypotheek rond te krijgen, maar het is gelukt.
We zijn naar de notaris geweest en daarna nog even de kroeg in. Nu wil de klant een aanpassing aan zijn hypotheek.
Hij was vorige week hier op kantoor met een wat vreemd verzoek. Een zeg maar niet helemaal eerlijk verzoek. Ik vond het zo'n vreemd verzoek dat ik klant heb verwezen naar een van mijn vele vakbroeders-of zusters.
Klant ontdekte dat hij de door hem uitverkoren collega moest betalen. Klant dacht vervolgens mij op een fout betrapt te hebben waardoor ik hem gratis zou moeten bedienen.
Ik hou niet van fouten en al helemaal niet van fouten van mezelf. Ik was al behoorlijk rijp toen ik kon accepteren dat ik ook wel eens een vergissing maak.
Maar toen deze klant mij een verwijt maakte over een vermeende fout trof hij doel.
In plaats van te onderzoeken of klant gelijk heeft, ga ik ervan uit dat klant gelijk heeft. Ik word onrustig, raak in paniek en na een paar uur ben ik omhuld door een nevel van schuldgevoel.
Ik heb er het hele weekend last van gehad.
Maandag heb ik de hele zaak rustig uitgezocht en op papier gezet. Ik heb voor alle zekerheid nog wat collega's gebeld.
En wat bleek? Ik had helemaal niets fout gedaan, klant wilde de kluit belazeren, wilde daarvoor mijn gratis medewerking en dacht zijn doel te bereiken door te appelleren aan mijn schuldgevoel.
Dat was hem bijna gelukt. Wat hij wil kan niet, althans niet op een manier die strookt met mijn arbeidsethos. En het kan niet door een aantal oorzaken die bij hem liggen.
Ik heb geleerd deze week mij niet meer via mijn schuldgevoel te laten manipuleren.
Als ik een fout heb gemaakt, geef ik dat toe, dan draag ik daar verantwoording voor.
Maar ik ga voortaan eerst onderzoeken of ik echt iets fout heb gedaan voor ik roep:
Mea Culpa, mc, het zijn wel mijn initialen, misschien dat het daar in zit.
Dank je klant voor deze wijze levensles, al had je deze uitkomst vermoedelijk niet verwacht. Ik ben blij met deze les en ik ga je er niet voor betalen. Dat kan zomaar, want ik heb je betrapt op een grove fout.
Dag klant, succes met het vinden van een andere adviseur, en adviseur, succes met klant.
Oke, het was handig geweest als het leven me deze les enkele tientallen jaren had gegeven maar toen had mijn leven het waarschijnlijk te druk met andere dingen.
Ik zal even vertellen wat er gebeurde:
Ik had een klant met een ingewikkelde hypotheekbehoefte, Ik hou wel van een uitdaging dus ik heb me vol in de complexe materie gestort. Zoals mensen die me goed kennen me altijd verwijten, ik draafde volledig door in de dienstverlening.
Ik had bijvoorbeeld de klant gevraagd even op papier te zetten dat een verzekeraar mij informatie mocht verstrekken.
Een simpel verzoek zou je zeggen, maar de klant mailde me of ik een concept van de te hanteren tekst wilde sturen,
Ik doe dat dan, ik heb op papier gezegd:"Wij geven u toestemming mevrouw Croes informatie te verstrekken.".
Klant blij. Ik vond het een wat overbodig verzoek, maar ach, kleine moeite.
Het was door een aantal complicaties een heel gedoe de hypotheek rond te krijgen, maar het is gelukt.
We zijn naar de notaris geweest en daarna nog even de kroeg in. Nu wil de klant een aanpassing aan zijn hypotheek.
Hij was vorige week hier op kantoor met een wat vreemd verzoek. Een zeg maar niet helemaal eerlijk verzoek. Ik vond het zo'n vreemd verzoek dat ik klant heb verwezen naar een van mijn vele vakbroeders-of zusters.
Klant ontdekte dat hij de door hem uitverkoren collega moest betalen. Klant dacht vervolgens mij op een fout betrapt te hebben waardoor ik hem gratis zou moeten bedienen.
Ik hou niet van fouten en al helemaal niet van fouten van mezelf. Ik was al behoorlijk rijp toen ik kon accepteren dat ik ook wel eens een vergissing maak.
Maar toen deze klant mij een verwijt maakte over een vermeende fout trof hij doel.
In plaats van te onderzoeken of klant gelijk heeft, ga ik ervan uit dat klant gelijk heeft. Ik word onrustig, raak in paniek en na een paar uur ben ik omhuld door een nevel van schuldgevoel.
Ik heb er het hele weekend last van gehad.
Maandag heb ik de hele zaak rustig uitgezocht en op papier gezet. Ik heb voor alle zekerheid nog wat collega's gebeld.
En wat bleek? Ik had helemaal niets fout gedaan, klant wilde de kluit belazeren, wilde daarvoor mijn gratis medewerking en dacht zijn doel te bereiken door te appelleren aan mijn schuldgevoel.
Dat was hem bijna gelukt. Wat hij wil kan niet, althans niet op een manier die strookt met mijn arbeidsethos. En het kan niet door een aantal oorzaken die bij hem liggen.
Ik heb geleerd deze week mij niet meer via mijn schuldgevoel te laten manipuleren.
Als ik een fout heb gemaakt, geef ik dat toe, dan draag ik daar verantwoording voor.
Maar ik ga voortaan eerst onderzoeken of ik echt iets fout heb gedaan voor ik roep:
Mea Culpa, mc, het zijn wel mijn initialen, misschien dat het daar in zit.
Dank je klant voor deze wijze levensles, al had je deze uitkomst vermoedelijk niet verwacht. Ik ben blij met deze les en ik ga je er niet voor betalen. Dat kan zomaar, want ik heb je betrapt op een grove fout.
Dag klant, succes met het vinden van een andere adviseur, en adviseur, succes met klant.
Abonneren op:
Posts (Atom)