Foto voor de website

Foto voor de buitenwereld

Ik ben absoluut niet fotogeniek. Ik vind het trouwens ook wel een raar woord. Fotogeniek betekent niet dat je geniale foto's maakt maar dat je een beetje leuk op een foto staat.

Er zijn in de loop der jaren best wel foto's gemaakt waar ik jolig op sta. Maar dat zijn foto's die buiten mijn medeweten gemaakt werden. Foto's waarvan ik niet gemerkt heb dat ze gemaakt werden.

Du moment dat ik me ervan bewust ben dat er een fototoestel in de buurt is zakt mijn kapsel in, loopt mijn mascara door en krijg ik kramp in mijn kaken.

Ik ken een gezin dat bij het zien van een camera zich vanzelf groepeert in een voordelige positie, ze leunen wat naar elkaar toe, iemand legt losjes een hand op een schouder, ze houden hun blijde hoofdjes een beetje schuin en zetten een natuurlijke glimlach op.

Als je door het fotoalbum van dat gezin bladert is perfectie al wat je ziet. Je zou zweren dat die mensen nooit een rotbui hebben. Het lijkt er op alsof er nooit een onvertogen woord is gevallen. 

Als je het album van mijn leven zou zien denk je dat mijn hele verleden één grote buikkramp is geweest. 

Ik heb wel weer veel geniale foto's van honden. Maar het is raar om bij mijn Linkedin profiel een foto van een zwarte labrador te zetten.

Foto voor social media

Om mijn website een beetje op te leuken en meteen mijn profielen op de social media te voorzien van een wat actueler plaatje, heb ik een afspraak gemaakt met een beroepsfotograaf. Ik gebruik nu een trouwfoto waar ik Herman vanaf geshopt heb. Want je zet op Linkedin geen foto van je privé of van jezelf op vakantie. Dat is één van de "don'ts" van Linkedin.

Ik had deze bezoeking lang voor me uit geschoven, maar morgen gaat het gebeuren.

Er kwam een mail met instructies ter voorbereiding van de fotoshoot. Er is een visagiste in de aanslag om de rimpels en oneffenheden weg te plamuren. Dan dien ik diverse kledingsetjes mee te nemen en bij de setjes behorende sieraden en accessoires.

Daar beginnen de problemen. Ik maak me altijd zelf op en ik ben uitermate tevreden over mijn dagelijkse maquillage.

Opmaakcursus

Ik heb jaren geleden eens een cursus visagie voor eigen gebruik gevolgd. Wat mij het beste is bijgebleven van deze zeer nuttige opleiding is hoe je een goede arcade-of regenboog maakt en dat onze docente ons allemaal "meis" noemde. We waren met zijn achten dus ze gebruikte een subtitel zodat we wisten welke meis ze bedoelde. Bijvoorbeeld: "meis in de hoek" of "meis in de witte bloes".

Sieraden, accessoires en setjes

Ik heb geen bij diverse setjes bijpassende accessoires en sieraden. Ik heb mijn trouwring, een gouden ketting en gouden oorringen. 

Ik heb nooit behoefte gehad aan een hele verzameling kettingen, oorbellen en armbanden. Ik heb ze ook niet. Ik heb niets met al dat gewissel van sieraden en handtassen en het enige accessoire dat ik me kan voorstellen is een vrolijk gekleurde colsjaal, die slinger ik bij een saaie outfit wel eens om mijn nek.

Dus met de sieraden en accessoires ben ik klaar. 

Nu moet ik me nog verdiepen in diverse kledingsetjes. Ik bezweer jullie dat ik elke dag aangekleed de deur uitga en ik loop echt niet altijd in hetzelfde. Maar nu ik geacht word setjes samen te stellen klap ik dicht.

Geen idee, een rok en een blazer, een jurk? Een broek en een bloesje? Ik pas mijn kleding altijd aan bij mijn stemming. 

Gaan de fotograaf en de visagiste nu beslissen wat mijn stemming is?

Jullie horen en zien het wel, de beroepsfoto. Of niet, dan hou ik mijn gefotoshopte trouwfoto, daar sta ik in ieder geval vrolijk op.

Eigenwijs

Feestje

We hebben vanmiddag een feestje, Onze favoriete buurman is afgelopen november 50 geworden. Aangezien ik mijn 42e verjaardag 20 jaar na dato gevierd heb, vind ik het feit dat onze buurman zijn verjaardag 4 maanden later viert absoluut niet gek.

Ik ben een "jonge" ondernemer, misschien is het woord "startend" meer op zijn plaats, maar ik hou het even op "jong". Ook leuk voor Herman, die heet de Jong. Ik vind Herman de Jong ook beter klinken dan Herman de Startende. Dus ik ben een jonge ondernemer.
En als jonge ondernemer heb je een druk leven. Ik ben met marketing bezig, ik schrijf teksten voor de website, heb een freelance baantje, heb inmiddels 3 klanten en ik heb mij gestort op het zakelijk bloggen en natuurlijk ben ik als een gek aan het netwerken.
Herman is gestart als boekhouder en administrateur in ons jonge bedrijf
Kortom, ondernemer ben je twentyfour seven.

Zonnestudio

Om er vanmiddag in het Eksternest (de feestlocatie) een beetje stralend uit te zien heb ik besloten tot een ochtendje Wellness.  Eerst een boswandeling, nu ben ik net terug van een rondje zonnen en dan doe ik straks nog een lekker ontspannend badje.

Mag ik u even iets vragen?

Op de terugweg van de zon naar huis stopte een auto op een onlogische plaats. Ik was niet de enige die dat vond, want de 3 automobilisten erachter maakten een enorme herrie. Er kwam een mevrouw uit de gestopte auto gestruikeld. Ze keek boos naar de toeterende auto's en riep "joehoe, joehoe". Ik was op deze ijskoude zondagochtend de enige voetganger in de wijde omgeving, dus ik begreep dat ze naar mij joehoede. Ze had een briefje in haar hand en ze riep: "mag ik u even wat vragen?"

Ik ben de beroerdste niet, dus ik bleef gewillig staan. 

Op het briefje stond: Willem Dreesweg, postcode 1314ennogwat. Ze zei:"Weet u waar de Willem Dreesweg is? Het moet hier in de buurt in Almere-Buiten zijn".

Ik wist het niet precies, maar de Willem Dreesweg is in stad en niet in Buiten. "Nee, het moet hier zijn" hield ze vol. Ik wees haar op de postcode, een echte stadse postcode.

"Ik moet naar het UWV" zei ze.

Nu heb ik het afgelopen jaar intensief contact gehad met het UWV en ik wist dus zeker dat ze buiten werktijden niet aanspreekbaar zijn. 

"We rijden er alleen maar heen, om te kijken hoe we morgen rijden moeten".

"Maar het UWV zit daar niet meer"

"Ja hoor" zei mevrouwtje eigenwijs, "het staat toch op dit briefje"?.

"Het UWV zit sinds kort in het Stadhuis op het Stadhuisplein (hoe logisch kan het leven zijn) in Stad."

"Nou we zien wel, we gaan eerst naar de Willem Dreesweg" en ze strompelde over het gras terug naar de auto. 

Ze ziet maar, heeft ze het geluk een UWV deskundige tegen te komen en dan gelooft ze me niet. Het is trouwens wel goed dat die mensen op zondag gaan onderzoeken waar ze op maandag moeten zijn.

Gelukkig hebben een navigatiesysteem, dus het Eksternest kunnen we vinden.

Nog even een badje en op naar de jarige buurman.

Goedemorgen Overheid

Gezag

Ik ben mij de laatste weken ernstig bewust van de Overheid. Ik ben zelfs bewust over het woord gaan nadenken: "De Overheid".
De Overheid is volgens Google een met gezag bekleed persoon of lichaam. Waarbij dat lichaam niet aan de beklede persoon hoeft toe te behoren.
Dan hebben we ook nog autoriteiten. Dat vind ik helemaal een naar woord, autoriteit doet me denken aan een gezagswellustig persoon.
De overheid en diverse autoriteiten mengen zich schaamteloos in mijn leven.

Stemmen

We moeten woensdag weer stemmen. Ik vind dat moeten, ik stem altijd sinds ik daar oud genoeg voor ben. Dus ik heb al heel wat tijd in stemhokjes doorgebracht. Gezellig, die drie ambtenaren die in volmaakte coöperatie vaststellen wie je bent, je naam aankruisen op hun uitdraaien en je het stembiljet overhandigen. De laatste jaren moet ik met leesbril op stemmen. Leuk, dat ouderwetse rode potlood dat aan een touwtje boven het stemtafeltje bungelt. We hebben een aantal jaren gestemd via de stemcomputer maar dat was niet helemaal veilig.

Gelukkig, ik vind het wel geruststellend in dit digitale tijdperk, dat rode potlood.

Woensdag stemmen we voor de Provincie. Ik heb dit jaar geen twijfels, ik weet op wie ik ga stemmen. Ik ga terug naar D66. Dat doe ik al jaren maar ik ben bij de laatste verkiezingen ontrouw geweest. Dus wees gerust, Alexander, ik ben er weer bij dit jaar.

De provinciale stemmingen staan toch wat verder van me af dan de landelijke, maar ik ga.

Bij de gemeentelijke stemmingen kleur ik altijd een rondje rood voor een gemeentelijke partij.

Waterschap

We moeten dit jaar ook stemmen op een Waterschap. Dat vind ik raar. We hebben de Overheid niet voor niets, die kunnen ook de autoriteiten van de Waterschappen onder controle houden.

Ik moet jullie eerlijk bekennen dat ik me nog nooit had verdiept in het fenomeen Waterschap.

Nu dus wel, Dus ik kan gerust deze zondag in, mijn stem voor het Waterschap gaat naar Werk en Water van Theo Hogendoorn. En niet alleen omdat Theo er wel leuk uitziet, nee, mijn keuze is middels een kieswijzer bepaald. 

Betutteling en onderzoeken

Behalve dat de Overheid heeft bepaald dat alle kroegen rookvrij moeten zijn, beslist de Overheid ook op welke ziektes we preventief getoetst moeten worden. Dat van de rookvrije kroegen vind ik pure betutteling. Ik heb jaren gerookt, dus ik weet hoe gelukkig een mens kan worden van een glas koude witte wijn en een peuk, Ik heb het roken opgegeven, niet omdat het van de Overheid moest, maar op mijn eigen autoriteit. Ik vind dat iedereen zelf mag beslissen of hij naar een rookvrije kroeg gaat of juist niet.

Ik ben druk bezig met diverse bevolkingsonderzoeken. De uitnodiging voor het bevolkingsonderzoek borstkanker lag gisteren in de brievenbus. Dat onderzoek heb ik meermalen ondergaan. In een soort camper die ze tijdelijk in een wijk neerzetten verzamelen de oudere meisje uit de buurt zich voor een foto met ontbloot bovenlijf, een buste zeg maar,

Volgende maand mag ik weer en ik heb vorige week net mijn bijdrage geleverd aan het bevolkingsonderzoek darmkanker.  Ik zal jullie de details besparen, maar ik vond het een gedoe. Als je alle instructies hebt opgevolgd moet je naar de brievenbus met een lichtgrijze plastic envelop.

Mijn gedachten waren bij de medewerkers van de post.

Belasting

Het is ook weer tijd voor de belastingaangifte. Dat kan tegenwoordig allemaal digitaal. Vroeger nam ik een dag vrij en zat ik met de ordner administratie, enorme formulieren, een telmachine en een pen een dag aan de eettafel, 

In die tijd had je nog het gevoel dat je de overheid nog wat te vertellen had. Nu log je in met je DigiD en ze blijken alles al van je te weten. Je moet het alleen nog even controleren. 

Een grijze envelop per post en de belastingaangifte per mail. Ik heb totaal geen geheimen voor de overheid.

Mind your mail

Mail versturen? Wees voorzichtig!

Hebben jullie ook wel eens ondervonden dat je in alle onbevangenheid een mail beantwoordt of doorstuurt en dat je er dan niet aan gedacht hebt dat er in alle voorgaande mail iets staat dat niet voor de ogen van een nieuwe ontvanger bestemd is?

De kandidaat

Ik heb dat een aantal jaren eens meegemaakt bij een bedrijf waar ik als hypotheekadviseur werkzaam was. Ik had een collega-adviseur nodig. Voor deze functies is maar één goed bemiddelingskanaal en dat is je eigen legertje accountmanagers. In mijn vak heb je regelmatig vertegenwoordigers van banken en verzekeringsmaatschappijen aan tafel die willen weten hoe het met je is en waarom je niet meer productie bij hun eigen clubje onderbrengt.

Ook deze vacature had ik bij de lieden onder de aandacht gebracht en met succes. Binnen een week belde een accountmanager met een geschikte kandidaat, de kandidaat zou mij mailen.

En inderdaad, dezelfde dag had ik een mail van de kandidaat. Het eerste contact is bedoeld om kennis te maken. Ik ging niet over salarissen en vakantiedagen.

Kandidaat vond de arbeidsvoorwaarden veel interessanter dan de functie en collega's. Bij de zoveelste mail vol vragen, was ik er klaar mee. Ik had het beredruk. Als dat niet het geval was geweest hadden we de hele mailwisseling niet gehad natuurlijk.

De laatste mail stuurde ik door naar de office-manager. Ik stuurde de mail door met de volgende toelichting:

Hee, Alice, die vent begint nu wel erg te zeiken, wil jij even antwoorden?

De volgende ochtend bij mijn dagopening thuis, las ik een mail van de betreffende accountmanager. Kandidaat wilde niet bij ons werken, kandidaat wilde zelfs geen contact meer.

Wat bleek? Hoofd Human Resources had een antwoord boven aan de mailwisseling geplakt en de hele zwik verzonden aan kandidaat.

We waren allebei totaal in shock, Natuurlijk bedoelde ik het niet persoonlijk, ik kende die zeikerd niet eens. En daarbij had ik niet verwacht dat Alice de mail zo zou doorsturen.

Als ik dit verhaal vertel zie ik de herkenning om mij heen, iedereen heeft wel eens zo'n stunt uitgehaald. Iedereen heeft wel eens iets gezegd dat een klant beter niet kon horen terwijl de telefoonlijn nog openstond.

Ik controleer de laatste jaren altijd of de telefoonverbinding wel echt verbroken is. Ik stel altijd een verse mail op naar zakelijke relaties.

Tot gisteren. Ik had met een zakenrelatie over een klant gesproken, ik had gewoon wat advies nodig. Een paar dagen tevoren hadden de zakenrelatie en ik het samen over andere gezamenlijke klanten die nogal precies waren. Nu is er niets mis met precies in ons vak, maar als je moet uitleggen waarom er een komma op een bepaalde plaats staat kan de irritatie toeslaan.

Mijn zakenrelatie zei na een sessie die drie keer zolang had geduurd dan nodig: "Mar, ik hoop dat je volgende klanten iets nonchalanter met de zaken omgaan".

Ik mailde mijn zakenrelatie over de volgende klant. Ik mailde opgewekt dat deze klanten absoluut makkelijker waren dan de vorige. En ik mailde de klant, jullie raden het al, compleet met deze jolige opmerking. Althans, jolig als je de voorgeschiedenis kent.

In de haast had ik de hele mailwisseling doorgestuurd. Nu was het in dit geval geen drama. Dat was de vergissing van Hoofd Human Resources wel.

Ik doe het nooit meer, om alle misverstanden en blunders te voorkomen krijgt iedereen die mij mailt een verse mail terug. Ben je meteen van het gedoe af dat als je één mailtje wilt printen er meteen 6 A viertjes uit de printer komen.

Doorsturen? Ik doe het niet meer, ik tik de benodigde tekst nog liever over.

Je zult mij niet meer op dit soort nonchalance betrappen.

Vierkante borden.

Van oude mensen, dingen die voorbij gaan...

Op 1 juni vieren wij, Herman en ik onze trouwdag. De meesten van jullie weten wel dat 1 juni 2007 niet de eerste mooiste dag in ons leven was. Voor Herman was het de tweede en voor mij zelfs de derde. Een mens kan niet genoeg mooiste dagen in zijn leven hebben tenslotte.

Toen ik heel jong was werd ik verliefd op Henk, ik ging van Henk houden en ben op 24 augustus 19langgeleden met Henk getrouwd. Een paar jaar lang was Henk mijn wereld, het centrum van mijn leven.  En een paar jaar lang was ik ervan overtuigd dat het niet zou duren. Ik ben altijd bang geweest, ik heb altijd geweten dat ik Henk kwijt zou raken.

Ik vergeet nooit die ene avond, een feestje bij ons thuis, Henk stond voor me met zijn nieuwe collega. Marion Bennet, een ondernemende Australische die een tijd in Nederland woonde en bij Henk werkte. Ik zie hem daar nog staan. Een vent van achterin de twintig, Hij deed denken aan een puber die zijn eerste vriendinnetje aan zijn moeder voorstelt. Maar hij zei niet: "Kijk Marion, dit is mijn moeder", hij zei:  "Marion,this is my wife". 

Ik denk dat het feestje voor zijn of mijn verjaardag was. Januari of februari. Ik weet nog dat ik op dat moment dacht: "Dat is haar, het is bijna zover, hij is bijna bij me weg".

Ik wilde dat niet, ik duwde die gedachte weg en we gingen een vreemde zomer tegemoet. Henk, Marion en ik. Henk vond dat we haar moesten opvangen en kennis moesten laten maken met Nederland. 

We gingen naar de Keukenhof, naar musea, ze bleef bij ons eten en slapen. En aldoor hing er een vreemde spanning in de lucht. 

We zaten nachten naar langspeelplaten te luisteren op de etage aan de Nieuwe Herengracht van Henk en mij. Ik hoor Marion nog zingen met haar charmante accent: "Hee Tante Julia, ik ben al weer veel ouder....".

Op een nacht vol alcohol, zongen ze tegen de ochtend samen: "So long, Marianne".

Dat so long kwam niet veel later. Ik zal ook nooit de pijn vergeten van mijn eerste grote verdriet, de pijn was gewoon lichamelijk. Ik zie me nog staan op de tramhalte in de Bilderdijkstraat in Amsterdam, terwijl er messen in mijn lijf omgedraaid werden. Verdriet heeft trouwens nooit meer zo'n pijn gedaan.

De jaren verglijden en de pijn verzacht, het verdriet wordt vergeten, De herinneringen blijven, de herinneringen vervagen en af en toe is er iets waardoor ik terugdenk aan dat hele verre verleden.

Ik zag een folder met serviesgoed met vierkante borden en ik dacht even aan Henk. Ik moest lachen. Henk en ik hadden tijdens ons huwelijk vierkante borden. 

Henk en Marion zijn kort na de scheiding getrouwd en naar Australië vertrokken. Ze zijn nog samen. Gelukkig. Anders had ik misschien het gevoel gehad dat ik toen niet hard genoeg geknokt had.

Ik hield van Henk en ik hield ook van Marion. Los van de pijn vond ik het allebei geweldige mensen.

We zijn nu heel veel jaren verder en we zijn allebei onze eigen weg gegaan, met anderen in ons hart en in ons huis. Hij woont met Marion ten zuiden van Sidney en ik hier, in Almere, met Herman en de honden.

We zijn weer aan het mailen, Henk en ik. Hij mailde dat hij aan mij dacht toen hij in een winkel vierkante borden zag. 

Hij schreef dat ze het goed hebben samen, dat gun ik ze.

Ik vind het leuk om iets van hem te horen, ik vind het leuk dat vergeten herinneringen weer boven komen. Zonder pijn en zonder scherpe kantjes.

Ik heb het altijd een mooie zin gevonden van één van mijn favoriete schrijvers, Couperus:

Van oude mensen, dingen die voorbij gaan.... .. Herinneringen aan vroeger.

Bijzonder dat twee mensen, gescheiden door lange tijd en afstand aan elkaar denken, door vierkante borden.

Hij in Australië met zijn Marion, en ik in Almere met mijn Herman.

I wish you all the best, mate. Love to you en your wife.

De dokter is ziek

Op 2 december werd de schroef uit mijn geopereerde voet gehaald. De orthopeed is een man van weinig woorden. Hij  bekeek mijn voet, was tevreden, trok met een combinatietang de schroef uit mijn teen, zei dat de volgende controle over 3 maanden was, keek op zijn horloge, stond op en voor het wisten stonden we weer op de gang. Zonder schroef en zonder antwoorden op mijn vragen.

Een controle bij mijn orthopeed is niet echt een tijdrovend klusje, een vervolgafspraak maken daarentegen is niet 1 2 3 gebeurd.

Het was 2 december, dat zei ik al, drie maanden later is 2 maart. Nou hoeft dat niet op de dag af 3 maanden te zijn, maar een afspraak begin maart is logisch.

Dat vond de mevrouw die de afspraken moest inplannen ook. Er was alleen één klein probleempje:
Eind 2014 liet de computer maar een paar maanden van 2015 zien. En maart was niet één van die maanden. In de aanbieding had ze januari, februari en juni.
Dus een afspraak begin maart was niet in te plannen op 2 december. De afsprakenmevrouw haalde er wat collega's bij. Ze deden hun best met zijn allen, ze drukten op toetsjes, gooiden een andere computer in de strijd maar uiteindelijk was de collectieve conclusie dat maart nog niet beschikbaar was.

Maar ook aan de balie van de afdeling Orthopedie maakt het out of the box denken opgang. De mevrouw bedacht dat 27 februari niet erg lang voor 2 maart was, dus we hebben met algemene instemming een afspraak ingepland op vrijdag 27 februari.
De datum werd op mijn kaartje genoteerd, ik kreeg nog een formulier voor de röntgenafdeling mee en gisterenochtend vervoegden wij ons keurig op tijd in het Flevo bij de fotograaf. Voordeel van de automatisering is dat de orthopeed de afbeelding van mijn voet meteen op zijn schermpje krijgt.

Ze hebben nagedacht bij de indeling van het ziekenhuis want de afdeling Orthopedie zit op de begane grond. Als je de wachtenden in de wachtkamer ziet begrijp je waarom. De wachtkamer was trouwens wonderlijk leeg,

Ik meldde me bij de balie bij de dienstdoende afsprakenmevrouw. Ze pakte mijn kaartje aan keek op haar beeldscherm op de juiste dag, 27 februari 2015.  Ze begon wat zenuwachtig op toetsjes te tikken en net toen ik wou vragen of ze maart al gevonden hadden, vroeg ze met hoogrode wangen: "Bent u gebeld vanmorgen?".

Rare vraag vond ik en ik kon er ontkennend op antwoorden. "U staat niet in de agenda"  stotterde ze, "gek hè?" . Ja dat vond ik ook wel gek gezien de tijd die wij hadden genomen om die afspraak in te plannen.

Het arme kind werd steeds roder "Ik begrijp er niets van", zei ze met een vragende blik naar mij. Jammer, ik kon haar niet helpen, ik begreep het namelijk ook niet.

"De dokter is ziek en we hebben geen andere orthopeed, maar ik ga eerst uitzoeken waarom u niet in de agenda staat".
Aangezien er geen dokter voor mijn voet voor handen was leek het mij overbodig veel tijd te besteden aan het oplossen van de vraag van de verdwenen afspraak. Daarbij vind ik een afspraak met de orthopeed altijd zonde van de reistijd, je staat op de gang voor je het weet.

Nieuwe afspraak gemaakt, 20 maart 2015.
Want dat kon, ze hebben maart gevonden. Gelukkig.

Bedankt UWV, welkom MCA

Aanstaande woensdag vier ik mijn 42e verjaardag. Twintig jaar geleden had ik geen zin in een feestje dus ik vier hem nu.
En morgen vier ik de geboorte van mijn bedrijf, morgen mag ik de markt op met Marianne Croes Advies.

Het is een druk jaar geweest, het afgelopen jaar. Werkeloos zijn was voor mij hard werken. Ik heb diverse certificaten in het kader van de Wet Financieel Toezicht gehaald. Ik heb een pittige opleiding gevolgd op het gebied van Financieel Echtscheidingsadvies. Ik heb een boekje geschreven over het scheidingsproces en nu ben ik bezig met de Website.
Er is een logo ontworpen, de visitekaartjes zijn klaar. Ik heb een businessplan geschreven en dat ter goedkeuring opgestuurd naar het UWV.
Daarbij heb ik de training voor 55 plussers bij het UWV gevolgd. Ik ging met tegenzin naar de eerste bijeenkomst, maar het bleek ontzettend leuk en leerzaam te zijn. We hebben nog steeds contact, mijn UWV clubje en ik.
Ik hoor en lees veel negatieve verhalen over het UWV.
Mijn ervaringen zijn eigenlijk alleen maar positief. Vanaf de aanmelding als werkeloze (dat vond ik moeilijk, ik voelde dat als vernederend) heb ik me alleen maar goed behandeld gevoeld.

Ik heb veel geleerd over onder meer Social Media van de adviseurs werk, Pieter, Sjaak en Bas.

Het was goed om af en toe door Carla gebeld te worden om te overleggen over een vacature.

Na mijn voetoperatie hoefde ik 6 weken niet te solliciteren en werd ik regelmatig gebeld, Uiteraard om te vragen wanneer ik weer beschikbaar voor werk zou zijn maar ook gewoon uit belangstelling.
Ik kreeg in die tijd zonder problemen mijn volledige uitkering.
De uitkering was elke maand strikt op tijd en ik kreeg zelfs in mei wat vakantiegeld.

Ik vond de bijeenkomst bij het UWV met een aantal werkzoekenden op mijn vakgebied met een werkgever uitstekend georganiseerd door Robert.

Enige weken geleden heb ik het businessplan digitaal verzonden. Je hoort binnen 5 werkdagen een uitnodiging te krijgen om het plan persoonlijk toe te lichten. Wat was ik blij dat ik na 2 dagen gebeld werd door een aardige mevrouw die vertelde dat het plan goedgekeurd was en dat een nadere toelichting niet nodig was. Ik mag morgen beginnen met de startersregeling.

Vol vertrouwen neem ik deze volgende en vermoedelijk laatste stap in mijn loopbaan.

Bijna alles is geregeld, de website is gebouwd en moet nog verder gevuld worden. Ik ben me verder aan het verdiepen in SEO. Wat heb ik veel geleerd en wat heb ik veel zin in de komende jaren.

Bedankt UWV, voor alle medewerking het afgelopen jaar.

En voor mijn UWV vriendenclubje: jongens ,wat zijn onze lunches gezellig, ik hoop dat jullie allemaal ook weer gauw fijn werk vinden. Ik blijf voor jullie zoeken, tot de volgende lunch.

hypotheekadvies toen en nu